Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2016

Περί έρωτος...

Σε μερικές φιλικές συζητήσεις που λαμβάνουν χώρα τελευταία, πολύς λόγος γίνεται περί έρωτος και αγάπης...Θυμήθηκα μια μίνι συζήτηση που είχαμε σαν τάξη στη Β' Λυκείου με τη φιλόλογό μας. Δεν θυμάμαι πως είχε ξεκινήσει η συζήτηση με την κατά τ' άλλα αυστηρή καθηγήτριά μας, όταν κάποιος την ρώτησε αν είναι ακόμα ερωτευμένη με τον άντρα της. Εκείνη με χαμόγελο είπε ότι αν ήταν ακόμα ερωτευμένη μαζί του θα είχε τρελαθεί. Κανείς από την τάξη δεν το κατάλαβε...Στα 16 που είσαι απόλυτα ασυμβίβαστος, δεν νοείται να μην είσαι ερωτευμένος και να είσαι με κάποιον. Περνώντας τα χρόνια και συνειδητοποιώντας ότι όταν μετά τον έρωτα και τον ενθουσιασμό έρχεται η αγάπη, νιώθεις πιο γεμάτος. 
Όταν τσακώνεσαι στον έρωτα νομίζεις ότι όλη η γη έχει καταρρεύσει, ότι όλα έχουν τελειώσει και ότι τίποτα άλλο δεν έχει σημασία από το να τα ξαναβρείς με τον εξιδανικευμένο έρωτά σου.Εκεί είσαι στα πατώματα.
Όταν τσακώνεσαι στην αγάπη είσαι πιο ήρεμος ξέροντας τον τρόπο να τα ξαναβρείς με την βαθιά σου αγάπη γιατί "δεν μπορεί! κι εκείνος μ' αγαπάει!" και τελικά διαπιστώνεις ότι μπορεί να μην είχατε ποτέ τσακωθεί γιατί κανείς δεν το "κρατάει" στον άλλο...Γιατί ότι και να κάνει, ότι και να κάνεις, τον αγαπάς και σ' αγαπάει...
Όταν έρθει η πραγματική, η βαθιά, η ανιδιοτελής αγάπη δεν σε νοιάζει τι κάνει και που είναι ο άλλος. Αρκεί να είναι καλά. Να περνάει καλά, να είναι ευτυχισμένος. Και νομίζω ότι συνήθως αυτή η βαθιά αγάπη βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν είναι μαζί για τους όποιους λόγους. Όμως υπάρχει αληθινή βαθιά αγάπη. Είτε κι από τους δυό είτε μόνο από τον έναν...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου