Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

The sweetest dream would never do......

Το άκουσα σήμερα μετά από καιρό στο ράδιο. Ωστόσο σε σκεφτόμουν τις προάλλες με αφορμή μια κυριούλα που εδώ στη δουλειά κάθε μέρα ρίχνει άπειρο νερό για να πλένει το πεζοδρόμιό της. "Σπατάλη!" σκέφτηκα. Δε θυμάμαι ακριβώς πως μου το είχες πει αυτό με το πόσο νερό πηγαίνει στη γεωργία. Θυμάμαι όμως την κοτσάνα. Και τη θυμάμαι όχι μόνο γιατί ήταν η πιο μεγάλη βλακεία που έχω ξεστομίσει στη ζωή μου (indeed) αλλά γιατί δεν με έχεις αφήσει εσύ να την ξεχάσω! Εντάξει μέχρι να φτάσω στο γραφείο είχα ένα ηλίθιο πλατύ χαμόγελο...Δεν κατάλαβες ποτέ πόσο άγχος είχα εκείνη τη βραδιά. Τα κάνω εγώ κάτι τέτοια, αν είμαι σε αμηχανία δεν δουλεύει καλά το μυαλό. Τέλος πάντων ευτυχώς δεν κρίθηκα από αυτό!
Την τελευταία φορά που μιλήσαμε αν και δεν είχα ευχέρεια χρόνου πρόλαβες να μου πεις ότι σε έχω ξεχάσει και ότι η άλλη "φίλη" σου πάντα έχει χρόνο για σένα. Δεν μου αρέσει να με συγκρίνουν και με πείραξε λιγάκι αυτό. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι και δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευκαιρίες για κάποια πράγματα. Δεν σου υποσχέθηκα ποτέ τίποτα περισσότερο. Αναπολώντας ότι έχω ζήσει μαζί σου, οι αναμνήσεις μου πάνε πολύ πίσω και όχι στο πρόσφατο παρελθόν. Είμαι ευγνώμων που σε γνώρισα και σε έζησα. Το τι έχω στην καρδιά και στο μυαλό μου δεν θα μου το βγάλει κανείς και θα ήθελα να μην το αμφισβητεί κανείς. Το ότι δεν επικοινωνούμε - εις γνώσιν μου κάποιες φορές - ίσως είναι για καλό. Για καλό της συνείδησής μου και της ηρεμίας μου. Θέλω να είμαι ήρεμη. Τάραξα τα νερά μου στο παρελθόν και βγήκα εκτός εαυτού μου. Όμως τώρα είμαι καλά. Ελεύθερη. Νιώθω αληθινά ελεύθερη....
Σ' ευχαριστώ για όλα. Μου λείπεις. Σ' αγαπώ μοναδικά.