Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

07.01.2015

Μέρες τώρα σκέφτομαι αν υπάρχει όριο στην αγάπη και το ενδιαφέρον. Δηλαδή υπάρχει πρέπει στην αγάπη? Ποιον πρέπει ή δεν πρέπει να αγαπάμε? Για ποιον πρέπει ή δεν πρέπει να νοιαζόμαστε?

Ε λοιπόν εγώ επειδή σ’ αγαπάω ακόμα και νοιάζομαι για το καλό σου (κι όμως!) τρελάθηκα τελευταία. Ειδικά τις πρώτες μέρες πιο πολύ. Αν είχα τηλέφωνο μπορεί και να σε είχα πάρει δηλαδή. Για τόση τρέλα. Τρέλα που τελικά ξεπέρασε κάθε ενδοιασμό και εκδήλωσα την ανησυχία μου. Μετά που δεν είχα απάντηση θύμωσα με τον εαυτό μου. Είπα πόσο θα ξεφτιλιστώ πια? Μετά μου πέρασε ο θυμός και σκέφτηκα πιο ρεαλιστικά του στυλ «έλα αφού το ήξερες κατά βάθος από την αρχή ότι δεν θα απαντούσε». Μετά θύμωσα μαζί σου και είπα γιατί δηλαδή είναι τόσο δύσκολο ή τόσο κακό να απαντήσεις? Αν μη τι άλλο, γίνεται και αγενές… Τελικά περνώντας μόνο λίγες μέρες πάλι τα έβαλα με μένα ότι κακώς έστειλα. Κακώς. Αλλά έτσι ένιωθα έτσι έκανα. Το ξέρω ρε παιδί μου ότι είσαι καλά. Το νιώθω. Απλά ήθελα να μου το πεις εσύ. Accusé moi encore une fois…