Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

Πραγματικός προβληματισμός και αγανάκτηση..

Τις τελευταίες μέρες αναρωτιέμαι για το αν αυτή η κοινωνία (όχι το κράτος) θα αλλάξει ποτέ νοοτροπία οπότε και να πάει μπροστά...Δεν θα αναφέρω με γκρίνια ξανά ότι τα απλά καθημερινά (οδήγηση, συμεριφορά κτλ) είναι αυτά που τελικά κάνουν τη διαφορά και είμαστε παντελώς ηλίθιοι σα λαός...Θα αναφέρω όμως σοβαρά προβληματισμένη τη νοοτροπία που έχουν νέοι άνθρωποι (ελπίζω μειοψηφία) να επικροτούν συμπεριφορές χάους και αναρχίας ως κάτι το αξιοθαύμαστο και σωστό...
Με λύπη μου είδα στο fb πριν 10 μέρες μια επαναδημοσίευση σε φωτο (αυτή τη βλακεία που σου κάνει το fb και σου θυμίζει τι είχες ανεβάσει πριν 1-2-3 ή οσα χρόνια θέλει...) μιας συγγενούς μου που καιγόταν το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα...Η λεζάντα της έλεγε συγκεκριμένα “Το fb μου προτείνει ότι θέλει να το ξαναδώ αυτό. Τυχαίο?”
Το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι εξοργίστηκα...Η κοπέλα είναι 28 χρονών ασκούμενη δικηγόρος και μια χαρά τα χειρίζεται όλα αυτά τα ιμπεριαλιστικά και καπιταλιστικά του διαβόλου fb twitter κλπ...(είναι και ΚΚΕ αν και αυτό δεν έχει σημασία πια). Φαντάζομαι ότι αυτή θα βγει ακόμα μια δικηγόρος που ενώ έχει μπει στο σύστημα για τα καλά δεν το έχει καταλάβει και θα προσφέρει τις υπηρεσίες της όπως μερικοί δικηγόροι που υπερασπίζονται θερμά όλα τα μαλακιστήρια που καίνε κάθε τόσο τις ξένες περιουσίες από μαγαζία στο κέντρο. Δηλαδή αμα της καίγανε αυτηνής το αμάξι ή το σπίτι θα επικροτούσε ακόμα τέτοιες συμπεριφορές?? Δηλαδή με το να σπανε 15 μαλάκες τις βιτρίνες του άσχετου μαγαζάτορα ή αν κάψουν τα φωτάκια από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο στο κέντρο και γενικώς δημόσια ή ιδιωτική περιουσία θα αλλάξει το σύστημα? Θα σταματήσουν να υπάρχουν ταξικές διαφορές? Για να μη μιλήσω από που είναι όλα αυτά τα “αγανακτησμένα” τσογλανάκια ετών 15 ως 20 και τι οικονομική επιφάνεια έχουν...Τυχαίο? Οι πραγματικά φτωχοί, άστεγοι, αγανακτησμένοι δημιουργούν τέτοιες συμπεριφορές?
Ο προβληματισμός έγκειται στο ότι αν μορφωμένα νέα παιδιά, η νέα γενιά όπως λένε (αν και δεν απέχω και πολύ ηλικιακά με την εν λόγω κοπέλα) θεωρεί ότι όλα αυτά είναι οκ και έτσι πρέπει να πορευόμαστε λυπάμαι πολύ. Έχουν τον οίκτο μου πραγματικά για τα μυαλα που κουβαλάνε και για τις οικογένειες που έχουν κοπιάσει (?) για αυτά τα παιδιά...
Διάβασα κάπου ότι έτσι ήταν πάντα λέει αυτές οι συμπεριφορές τώρα σας πείραξαν? Οχι βρε ζώα πάντα μας πείραζαν...απλά δεν πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνουμε??? Έμαθα ήταν ένας ανθρωπάκος από την Πορτογαλία τουρίστας με την οικογένειά του σε ένα βανάκι νοικιασμένο, τους έβγαλε τους ανθρώπους το GPS να πάνε στον προορισμό τους μέσω Εξαρχείων και του πέταξαν μολότωφ και πήγαν στο νοσοκομείο οι άνθρωποι...Ουάου έπεσαν τώρα οι ταξικές διαφορές είμαστε όλοι ίσοι....Τώρα στα χάλια που είμαστε σαν κράτος δεν πρέπει κάτι να γίνει με την κοινωνία??? Να καθαρίσει από μαλακιστήρια τέτοιου τύπου που νομίζουν ότι έτσι θα αλλάξουν τον κόσμο και τις ταξικές διαφορές??? Ποιός θα τα κάνει όμως και πως....
Τις τελευταίες μέρες ψάχνω να βρω τρόπο να φύγω πια από εδώ...Για τη μαλακισμένη νοοτροπία που δεν θα αλλάξει ποτέ...Για την μαλακισμένη κοινωνία που δεν θα καταφέρει ποτέ να φτιάξει ένα κράτος της προκοπής...Ποτέ όμως...

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

Δυο ψυχές δε συναντιούνται ποτέ τυχαία...

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας…
που μας κάνουν ευτυχισμένους…

απ΄την απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας…

Κάποιους τους έχουμε σε ολη τη διαδρομή στο πλάι μας…
βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε…
ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων μας…

Ίσως κάθε φύλλο ενός δέντρου χαρακτηρίζει τους φίλους μας…

Επιπλέον…
η μοίρα μάς φέρνει και άλλους φίλους…
αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας…
Πολλούς από αυτούς…
τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές… φίλους Καρδιακούς…Είναι ειλικρινείς…
είναι αληθινοί…

Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά…
ξέρουν τι μας κάνει ευτυχισμένους!!

Υπάρχουν επίσης οι περιστασιακοί φίλοι…
αυτοί που γνωρίζουμε σε κάποιες διακοπές…
ή για λίγες μέρες ή ώρες…
Αυτοί συνήθως στολίζουνε το πρόσωπό μας με πολλά χαμόγελα…
για όσο καιρό είμαστε κοντά τους…Μιλώντας για κοντά…
δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους μακρινούς μας φίλους…

εκείνους που είναι στην άκρη των κλαδιών…
και όταν ο άνεμος φυσάει εμφανίζονται πάντα…
μεταξύ του ενός φύλλου και του άλλου…

Περνάει ο καιρός… το καλοκαίρι φεύγει…
πλησιάζει το φθινόπωρο και χάνουμε κάποια από τα φύλλα μας…
μερικά γεννιούνται σ’ ένα άλλο καλοκαίρι…
και μερικά παραμένουν για πολλές εποχές…

Κάθε πρόσωπο που έρχεται στη ζωή μας είναι μοναδικό…
Πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του και παίρνει ένα κομμάτι από εμάς…

Θα υπάρξουν και εκείνοι που μας πήραν πολλά…
αλλά δε θα υπάρξουν αυτοί που δε μας άφησαν τίποτα…

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μας…
και η πιο προφανής απόδειξη…πως δύο ψυχές δε συναντήθηκαν Π ο τ έ τυχαία!!

Χόρχε Λουίς Μπόρχες.

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

Η επιθυμία διαταγή!!! :P

Όταν στο εστιατόριο είχε μπιφτέκι και είχε ουρά και για εκείνο το διάστημα είχαν εξαφανιστεί οι αδέσποτοι σκύλοι από τους διαδρόμους λέγαμε διαρκώς ότι τα μπιφτέκια είναι από τους σκύλους....! Τα τρώγαμε ωστόσο....
*-*-*

Από τις χαρακτηριστικότερες σκηνές ever είναι όταν 3 ή 4 από εσάς πάτε (δεν ξέρω γιατί πήγατε όλοι μαζί...) να μου ψωνίσει δώρο ένα σετ εσώρουχα μπλε σκούρο φανελάκι και σλιπάκι. Στην ερώτηση της πωλήτριας για το νούμερο είπατε δεν ξέρω και αναφορικά με τη μέση μου είπατε όλοι δείχνοντας με τα χέρια σας ταυτόχρονα ότι "περίπου τόσο"...!! Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ αν και δεν ήμουν παρούσα στη φάση (πολύ κρίμα) πρέπει να γίνατε λίγο ξεφτίλα αλλά να είχε και πολύ γέλιο...
*-*-*

Θυμάμαι σαν χτες : Goody's στην 3η Σεπτεμβρίου στον πάνω όροφο ήταν και ο Η. στο πρώτο εξάμηνο νομίζω όπου είχαμε chat περί σεξουαλικών...το γέλιο το μεγάλο ήταν το μάθημα περί περιτομής....!!!

*-*-*

Καλοκαίρι στο ξενοδοχείο στην Κω ένα ζευγάρι σε ένα δωμάτιο να προσπαθεί να συνευρεθεί ή να κοιμηθεί και ο κάτοχος του διπλανού δωματίου να μαθαίνει βιολί και να κάνει practice...Φεύγουν και η έμπνευση και όλα ρε φίλε....!!!! :D

*-*-*
 
Ξέρεις αναλογιζόμενη αναλυτικά την πορεία και τα γεγονότα κάποια είναι μη δημοσίως αναφερόμενα (κάτι ερωτήσεις-απορίες της Μ. προς τον Ε. ή κάτι ατάκες του Α. για την Χ.) ή σε κάποια άλλα δεν ήταν όλοι και βασικά οι αναμνήσεις μου περιστρέφονται γύρω από....
Ντάξει παραδέξου το ήθελες να με ρίξεις στα τάρταρα...!!!

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2015

Αυτή τη νύχτα στο κορμί σου ακροβατώ...

Σαν χθες ξημερώματα 2 Νοεμβρίου...Αυτή τη νύχτα στο κορμί σου ακροβατούσα...και εσυ ακροβατούσες στο δικό μου...

http://recruited-in-blog.blogspot.gr/2014/11/high-hopes-pink-floyd.html
http://recruited-in-blog.blogspot.gr/2012/11/1-2.html
http://recruited-in-blog.blogspot.gr/2011/11/blog-post.html


Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Αφιερωμένο

Γιατί το άκουσα σήμερα στο ράδιο...
Σε 'σας που δεν θα το δείτε ποτέ, δεν θα με δείτε ποτέ, δεν θα σας δω ποτέ ξανά και όμως μου λείπετε πολύ κάτι φορές....Μόλις το ακούω σας σκέφτομαι. Αυτό και ακόμα ένα του Ανδρεάτου που αποφεύγω να το ακούω γιατί πάντα δακρύζω...Δεν ξαναγινόμαστε 18 λέω 'γω...???? Υπέροχα χρόνια...
Για το παλιό παρεάκι λοιπόν....
Την Χ., τον Γ., τον Α., τον Ε. και την Μ.. Αλλά και για τους πιο "έξω" τον Δ., τον Γ. και την Α..




Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2015

Η συγχώρεση

Είναι καλό πράγμα να συγχωρείς. Νιώθεις πιο ελεύθερος, πιο καλός άνθρωπος. Ελάχιστα πράγματα δεν έχω συγχωρέσει σε άλλους. Πολλά δεν έχω συγχωρέσει στον εαυτό μου επειδή είμαι τρομερά αυστηρή με εμένα. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο (συν ότι είμαι κολλημένο άτομο) δεν είμαι απόλυτα ελεύθερη. Τώρα που το σκέφτομαι ακόμα και η λέξη "απόλυτα" αυστηρή μου ακούγεται...
Εγώ κι εσύ, εσύ κι εγώ ήταν επιλογή μας να είμαστε έτσι. Χώρια. Τουλάχιστον από τη δική μου την πλευρά είμαι πάρα πολύ συνειδητοποιημένη γιατί ήταν επιλογή μου. Ξέρω τα συν ξέρω και τα πλην. Ή αυτά που νομίζω εγώ συν και πλην.
Μας συγχωρώ λοιπόν και να ξέρεις ότι εγω τουλάχιστον δεν έχω πετάξει απολύτως τίποτα από ότι έχουμε ζήσει, από ότι έχουμε πει. Θυμάμαι ακόμα και την έκφραση των ματιών σου σε κάποιες συγκεκριμένες φορές. Θυμάμαι ακόμα και λεπτομέρειες από ότι έχουμε κουβεντιάσει...Θυμάμαι πολλά. Έχω καλή μνήμη να ξέρεις.......Γι' αυτό και σ' αγαπάω ακόμα. Ξεχωριστά. Μοναδικά. Διαφορετικά. Κατάλαβέ το, πίστεψέ το επιτέλους......Σε παρακαλώ....

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2015

Έχω δίκιο...!

Μπορεί αυτή η ιστορία να είναι ανούσια και τελικά να είναι μια απίστευτη γκρίνια αλλά εγώ παρότι την έχω μεταφέρει σε δύο τρια άτομα δεν έχει φύγει ο θυμός από μέσα μου.
Το οίκημα που εργάζομαι είναι ισόγειο και έχει απο πάνω ακόμα έναν όροφο με ανεξάρτητη είσοδο. Το νοικιάζει από τον εργοδότη μου μια κυρία με τη μαμά της. Μαύρη η ώρα και η στιγμή...Η κυρία γύρω στα 45 οπότε η μαμά της είναι πάνω από 65-70. Και ενώ η κυρία, παρότι της έλαχε αυτή η μάνα, είναι νορμάλ, η μαμά της είναι μια...που δεν μπορώ να το γράψω γιατί είναι μεγάλη βρισιά αλλά αυτό είναι. Αρχίζει απο Κ και τελειώνει σε Α με 7 γράμματα. Μιλάμε ότι είναι ο ορισμός αυτής της λέξης. Και μερικοί άνθρωποι φαίνονται ρε παιδί μου και από τη φάτσα.
Το θέμα τώρα : Το κλιματιστικό μας “βγάζει” στον κήπο τους που είναι και σαν είσοδος από την εταιρεία τους. Κοινώς γεμίζει νερά. Τι κάνει ο κόσμος όταν τρέχει το σωληνάκι του κλιματιστικού νερά? Βάζει έναν κουβά. Πόσο δύσκολο ή χρονοβόρο είναι? Αφού πέρασε λοιπόν όόόόόόλο το καλοκαίρι θυμήθηκε πριν 5 μέρες να γκρινιάξει γι' αυτό, και με τρομερή αγένεια ζήτησε να της βρούμε εμείς κουβά! Ρε παιδί μου άντε και δεν το κάνεις εσύ (παρότι μπορείς) αφού το ζητάς από τον άλλον βάλε λίγο ευγένεια στο ύφος σου. Εμείς ψάξαμε σε ένα σούπερ μάρκετ εδώ δίπλα δε βρήκαμε, δεν το κυνηγήσαμε πάλι, ήρθε τη Δευτέρα το ξαναείπε (με την ίδια αγένεια και πάλι) δεν κάναμε κάτι ως σήμερα Τετάρτη.
Και έρχεται σήμερα πρωί πρωί στις 9:30 για να μου φτιάξει τα νεύρα προφανώς. Απειλιτικά μου λέει ότι αν δεν βάλουμε τον κουβά ως αύριο θα τσακίσει το σωλινάκι και θα τρέχουν τα νερά από μέσα και θα μας χαλάσει το κλιματιστικό! Όλα αυτά βέβαια με έξτρα αγένεια και ύφος κακίας (ο διευθυντής μου λέει ότι αυτό δεν θα το έλεγε ούτε στον εχθρό του!). Μιλάμε μου χτύπησε τα νεύρα στο κόκκινο. Εάν δεν ήμουν σε χώρο εργασίας και ήταν τίποτα γειτόνισσα στο σπίτι θα της είχα μιλήσει έτσι όπως δεν θα είχε ακούσει ποτέ να της μιλάνε. Επειδή είναι σε μια σχετική επαφή με τον εργοδότη μου όμως προτίμησα να συγκρατηθώ και να πω στο συνάδελφό μου να της βάλει τον κουβά που σφουγγαρίζουμε προσωρινά μέχρι αύριο μεθαύριο να βρούμε να πάρουμε επιτέλους έναν κουβά (αυτή δεν μπορούσε φυσικά να βάλει έναν δικό της κουβά!!!!). Έρχεται μετά από 3-4 ώρες και λέει έξω στον διευθυντή μου (που έλειπε από το πρωινό περιστατκό) “Είδες Χρήστο? Και ο άγιος φοβέρα θέλει”....... Μιλάμε κόντεψα να βγώ έξω και να βρίζω....Κρατήθηκα πάλι σκεπτόμενη τη θέση εργασίας μου και μόνο. Γουστάρει να είναι και να ζει έτσι η γυναίκα. Μη νομίζει ότι τη γουστάρει και κανείς άλλος όμως...
Σκεφτόμουν μετά πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να είσαι ευγενικός ρε γαμώτο? Και ας μη με γουστάρεις μίλα ευγενικά. Αυτό μας έχει φάει σαν λαός. Η έλλειψη παιδείας και πολιτισμού. Αυτή η γενιά που κατέστρεψε αυτή τη χώρα στερείται και από τα δύο αυτά. Φυσικά και υπάρχουν εξαιρέσεις για παράδειγμα η γιαγιά μου ήταν αμόρφωτη και παλιάς γενιάς, όμως ήταν παντα ευγενική. Και φυσικά υπάρχουν και οι ανάποδες εξαιρέσεις αγένειας στη σημερινή γενιά που θεωρείται μορφωμένη ας πούμε. Δεν τσουβαλιάζω.
Όμως γενικά και εν κατακλείδει σιχαίνομαι αυτούς τους γέρους που νομίζουν ότι τους ανήκει ο κόσμος όλος και μπορούν να φέρονται σε όλους σα σκουπίδια. Επίσης θεωρώ ότι η δική μου γενιά δεν θα είναι έτσι στα 60-70-80. Τέλος, κ.......α γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Φαίνεται στη φάτσα σου να το ξέρεις.

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

13 ans après...

Éliminant le dernier espoir de réunion, je te pense encore. Moins souvent. Mais plus intensément. Je garde rappelant chaque détail. Il y a de moments que tu me manques tellement. D' autres fois, je pense que me manque les amis, l' âge, la détente, le relâchement que j' avais puis, et comprend et toi tout simplement. Il est pas normal dans tous les cas. Mais il arrive.

Cette année qu' est vendredi je pense que quelque part particulièrement nous serions certainement...

Je me demande ce que doit vraiment faire pour aller complètement hors de mon esprit, comme tu n'as jamais existé. Comme je suis dans ton esprit. Non existante. Comme je ne suis jamais allé à travers te vie. Dites-moi quoi tu fais, pour faire moi-même...T' hair? Quoi? Pourquoi?


Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

The sweetest dream would never do......

Το άκουσα σήμερα μετά από καιρό στο ράδιο. Ωστόσο σε σκεφτόμουν τις προάλλες με αφορμή μια κυριούλα που εδώ στη δουλειά κάθε μέρα ρίχνει άπειρο νερό για να πλένει το πεζοδρόμιό της. "Σπατάλη!" σκέφτηκα. Δε θυμάμαι ακριβώς πως μου το είχες πει αυτό με το πόσο νερό πηγαίνει στη γεωργία. Θυμάμαι όμως την κοτσάνα. Και τη θυμάμαι όχι μόνο γιατί ήταν η πιο μεγάλη βλακεία που έχω ξεστομίσει στη ζωή μου (indeed) αλλά γιατί δεν με έχεις αφήσει εσύ να την ξεχάσω! Εντάξει μέχρι να φτάσω στο γραφείο είχα ένα ηλίθιο πλατύ χαμόγελο...Δεν κατάλαβες ποτέ πόσο άγχος είχα εκείνη τη βραδιά. Τα κάνω εγώ κάτι τέτοια, αν είμαι σε αμηχανία δεν δουλεύει καλά το μυαλό. Τέλος πάντων ευτυχώς δεν κρίθηκα από αυτό!
Την τελευταία φορά που μιλήσαμε αν και δεν είχα ευχέρεια χρόνου πρόλαβες να μου πεις ότι σε έχω ξεχάσει και ότι η άλλη "φίλη" σου πάντα έχει χρόνο για σένα. Δεν μου αρέσει να με συγκρίνουν και με πείραξε λιγάκι αυτό. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι και δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευκαιρίες για κάποια πράγματα. Δεν σου υποσχέθηκα ποτέ τίποτα περισσότερο. Αναπολώντας ότι έχω ζήσει μαζί σου, οι αναμνήσεις μου πάνε πολύ πίσω και όχι στο πρόσφατο παρελθόν. Είμαι ευγνώμων που σε γνώρισα και σε έζησα. Το τι έχω στην καρδιά και στο μυαλό μου δεν θα μου το βγάλει κανείς και θα ήθελα να μην το αμφισβητεί κανείς. Το ότι δεν επικοινωνούμε - εις γνώσιν μου κάποιες φορές - ίσως είναι για καλό. Για καλό της συνείδησής μου και της ηρεμίας μου. Θέλω να είμαι ήρεμη. Τάραξα τα νερά μου στο παρελθόν και βγήκα εκτός εαυτού μου. Όμως τώρα είμαι καλά. Ελεύθερη. Νιώθω αληθινά ελεύθερη....
Σ' ευχαριστώ για όλα. Μου λείπεις. Σ' αγαπώ μοναδικά.


Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

...φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά...

Δυστυχώς είναι τελικά πολύ άσχημο να έχεις καλή μνήμη...Γιατί έχεις μετά πολλές και ζωντανές αναμνήσεις...Και σου 'ρχονται και όλες μαζί. Κι εκεί που παλεύεις καθημερινά με τις αναμνήσεις σου τσουπ! Απλά δεν την παλεύεις άλλο και αφήνεσαι...Αφέθηκα. Μου έλειψες τοοοοσο......Ωραία βραδιά...αλλά θυμήθηκα πολλά....Πάρα πολλά....Αχ να μου χάριζες δύο φιλιά....

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

07.01.2015

Μέρες τώρα σκέφτομαι αν υπάρχει όριο στην αγάπη και το ενδιαφέρον. Δηλαδή υπάρχει πρέπει στην αγάπη? Ποιον πρέπει ή δεν πρέπει να αγαπάμε? Για ποιον πρέπει ή δεν πρέπει να νοιαζόμαστε?

Ε λοιπόν εγώ επειδή σ’ αγαπάω ακόμα και νοιάζομαι για το καλό σου (κι όμως!) τρελάθηκα τελευταία. Ειδικά τις πρώτες μέρες πιο πολύ. Αν είχα τηλέφωνο μπορεί και να σε είχα πάρει δηλαδή. Για τόση τρέλα. Τρέλα που τελικά ξεπέρασε κάθε ενδοιασμό και εκδήλωσα την ανησυχία μου. Μετά που δεν είχα απάντηση θύμωσα με τον εαυτό μου. Είπα πόσο θα ξεφτιλιστώ πια? Μετά μου πέρασε ο θυμός και σκέφτηκα πιο ρεαλιστικά του στυλ «έλα αφού το ήξερες κατά βάθος από την αρχή ότι δεν θα απαντούσε». Μετά θύμωσα μαζί σου και είπα γιατί δηλαδή είναι τόσο δύσκολο ή τόσο κακό να απαντήσεις? Αν μη τι άλλο, γίνεται και αγενές… Τελικά περνώντας μόνο λίγες μέρες πάλι τα έβαλα με μένα ότι κακώς έστειλα. Κακώς. Αλλά έτσι ένιωθα έτσι έκανα. Το ξέρω ρε παιδί μου ότι είσαι καλά. Το νιώθω. Απλά ήθελα να μου το πεις εσύ. Accusé moi encore une fois…