Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Κάπως έτσι...

Εντάξει θα το είχα το ψυχοπλάκωμα λόγω ορμονών...Ούτως ή άλλως δηλαδή. Λίγο νωρίς μου ήρθε βέβαια και μου κακοφάνηκε γιατί ήταν κάτι που δεν το περίμενα και δεν το είχα υπολογίσει. Αιφνιδιάστηκα κάπως...
Απλά όλα ξεκίνησαν από τη στιγμή που ξύπνησα το Σάββατο το πρωι και σε είχα δει στον ύπνο μου. Θα γιορτάζαμε μαζί. Εγω τα γιόρτασα μόνη. Πάνε 4 χρόνια που έχεις φύγει από κοντά μας. Εμένα μου λείπεις πολύ. Με πιάνω πολλές φορές να σκέφτομαι πόσο αλλιώς θα ήταν η ζωή μου αν σε είχαμε μαζί μας. Πήγα και σου άναψα κεράκι γιατί έτσι ένιωσα. Πιστεύω πως χάρηκες ε? 
Ε από το Σάββατο όλα μου πάνε αν όχι στραβά, παράξενα. Όχι πολύ καλώς καμωμένα τέλος πάντων. Και συνεχίζεται το ψυχολογικό στα Τάρταρα... Για να δουμε ως πότε μπορώ να το αντέξω και να μην τρελαθώ....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου