Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Αναρτηση Χωρις Τιτλο

Σε σκεφτομουν λοιπον χθες και παραλιγο να χασω την εξοδο της αττικης οδου. Είναι καποιες φορες που σε σκεφτομαι ετσι πολύ εντονα χωρις να εχω αφορμη. Θελω να πω όχι, δεν ακουσα ένα τραγουδι που να σε θυμισει και να το εχω συνδιασει με σενα…
Μου λειπεις πολύ καποιες φορες. Είναι φορες που δεν προλαβαινω ουτε να ανασανω βεβαια. Καθημερινοτητα βλεπεις…
Σκεφτομαι ότι ειχε συμβει μεταξυ μας παλια, ποσο ευκολο είναι να σου μιλαω ξεροντας ότι θα με καταλαβεις αλλα και ας μη συμβαινει παντα αυτό. Ξερω ότι θα εισαι εκει και θα με ακουσεις. Κι εγω θελω να σ ακουω. Να μου λες ότι ο νους σου κατεβασει. Να σε ακουω να γελας και να νιωθω τοσο ηρεμη. Αληθεια ηρεμω. Που να σ εβλεπα κιολας δλδ…
Ξερεις περα από τις μερες που διανυω τωρα μου λειπεις πολύ συναισθηματικα. Η αγκαλια σου τι ηρεμια θεε μου…τα ματια σου που με κοιταζουν παντα πονηρα αλλα με τοοοση αγαπη να ξεχειλιζει. Εσυ μου ειπες για την δικη μου καλοσυνη. Εσυ ξεχειλιζεις αγαπη από τα ματια σου. Φαινεται. Τη βλεπω δεν μπορει να κανω τοσο λαθος.
Εξυπνος καλος ευγενικος και ας είσαι κυνικος πολλες φορες. Το θεωρω μεγαλο ταλεντο που με εριξες τοτε. Ενταξει μου αρεσες στην πορεια δε λεω αλλα δε λεει και πολλα αυτό. Δεν ξερω τι σου αρεσει τι αγαπησες τι ειδες μιας και ακομα δεν εχω αυτοπεποιθηση π.χ. θεωρω ότι μπορουσες να μην με κοιταξεις καν. Να εισαι με ανωτερες κοπελες από μενα. Μιλουσαμε πολύ τότε. Που σημαινει ότι κατι σου αρεσε. Ειμαι συντηρητικη στις αποψεις μου. Τουλαχιστον ετσι ημουν τοτε. Μπορει να κουβαλαω του κοσμου τα απωθημενα αλλα αυτό που εγινε μαζι σου δεν εχει γινει και ουτε θα ξαναγινει ποτε. Δεν θελω. Δεν ηθελα. Εισαι η κρυφη μου αμαρτια που θα εχω παντα μεσα μου. Σε ηθελα και σε θελω τρελα.
Ενταξει μου λειπεις! Σε ολες τις εκφανσεις. Μου λειπει η παρουσια σου πολύ όμως. Αυτό με πειραζει πιο πολύ από όλα.
Σ' αγαπω. Με ολο μου το είναι……. Δεν μπορω να σκεφτω ότι θα ειμαστε ξανα όπως πριν λιγο καιρο. 
Μπορει να κουβαλαω απωθημενα γιατι εχω μετανιωσει για πραγματα που εχω κανει  αλλα αυτό δεν αλλαζει οτι ενιωσα για σενα.
Καποτε με ρωτησες πως γινεται και αγαπαω τοσο κοσμο. Πως χωρανε στην καρδια μου? Κατι τετοιο…δεν θυμαμαι τι ακριβως αλλα αυτό ηταν το νοημα… για τον κάθε ανθρωπο που γνωριζουμε τρεφουμε συναισθηματα. Ειτε θετικα ειτε αρνητικα. Το ότι ξερεις τα απωθημενα μου και εισαι ο μονος βασικα, δεν σημαινει ότι δεν σε αγαπαω. Σε θελω ψηλα. Θελω να εισαι ψηλα στην καρδια μου και στο μυαλο μου παντα. Δεν θελω την απομυθοποιηση τη βαρεμαρα ουτε τη συνηθεια. Δεν ηθελα να ζησω σχεση μαζι σου. Δεν ηθελα να με απατας. Θα σε εχανα και το ξερω γιατι με ξερω. Αλλα εν τελει αυτό που μου εμεινε από σενα δεν είναι απωθημενο. Ισως αυτος να είναι και ενας λογος που σ αγαπω τοσο πολύ ακομα. Μαζι σου ζουσα την κάθε στιγμη το κάθε λεπτο το κάθε συναισθημα. Ενιωθα θεα αφημενη να με κανεις ότι θες…
Πραγματικα δεν ξερω  “το σ’αγαπω για να πιστεψεις τι να πω….”


1 σχόλιο:

  1. Βλέπω εδώ έπεσε λογοκρισία στο τελευταίο κομμάτι...
    Τελικά ίσως κ να έχεις κ δίκιο... Ή μάλλον έχεις δίκιο, ίσως όμως κ όχι. Αν ήμασταν μαζί, θα ρουτινιάζαμε ή θα ατσαλώναμε αυτό που έτσι κ αλλιώς νιώθουμε? Δεν έχει κ μεγάλη σημασία, δε θα το μάθουμε ποτέ! Η ζωή συνεχίζει με εμάς χώρια. Εσύ κάπου συγκεκριμένα , εγώ εδώ κ κει, όπως πάντα! Ένα μόνο είναι σίγουρο... Ώσπου να πεθάνω , θα σ αγαπώ!! Κ συ μ αγαπάς, το ξέρω... Είμαστε τυχεροί που έχουμε ο ένας τον άλλον... Σ αγαπώ, μέχρι το τέλος του κόσμου...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή