Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

"...κάπου αλλού να με πας..."

Πάλι το άκουσα τις προάλλες, πάλι τα θυμήθηκα. Κάθε φορά. Με ένα χαμόγελο γλυκόπικρο. Μου λείπουν αυτές οι εποχές μερικές φορές.

Προτελευταίο βράδυ της εκδρομής μας. Σε ένα υπέροχο ταβερνάκι. Όλα τα παιδιά πολύ συγκινημένα. Εγώ πλέω σε πελάγη ευτυχίας. Μάλλον κι εσύ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν με νοιάζει αν με κοιτάνε ή τι θα πουν. Είναι μια δύσκολη νύχτα συγκίνησης για όλους. Ο καθένας έχει το λόγο του. Η φίλη μου έπαθε αυτό που κλαις και γελάς ταυτόχρονα νευρικά από το μεθύσι. Πιστεύω ότι όσα χρόνια και αν περάσουν αυτή τη σκηνή σε εκείνη την βεραντούλα με σένα αγκαλιά, το πρώτο μας φιλί και εκείνη την υπέροχη θέα δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Και μετά ο πρώτος μας χορός. Ούτε αυτό το τραγούδι θα το ξεχάσω ποτέ.

Ο καθένας σε αυτή την εκδρομή ήθελε “να μην τον φέρουνε σπίτι – κάπου αλλού να τον πάνε” για τους δικούς του λόγους.

Αυτή η εκδρομή… Η πρώτη φορά που ένιωθα πραγματικά ελεύθερη…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου