Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

"Δεν μπορω να πω οχι"

Διάβαζα ένα άρθρο σε ένα περιοδικό πριν κάτι μέρες που είχε τίτλο "δεν μπορώ να πω όχι". Με κέντρισε ο τίτλος γιατί μου ήταν ένα πολύ γνώριμο συναίσθημα για πάρα πολλά χρόνια. Ήταν μεγάλο κείμενο που εν συντομία έλεγε οτι οι λόγοι ποικίλουν για μια τέτοια αντίδραση...Άλλοι το κάνουν για να είναι αρεστοί στους άλλους, άλλοι για να μην τους δυσαρεστήσουν, άλλοι γιατί είναι θύματα και οι άλλοι βρίσκουν και τους εκμεταλλεύονται. Εντάξει με βεβαιαότητα σημειώνω ότι ποτέ δεν άνηκα στην πρώτη κατηγορία. Αλλά δεν είμαι και σίγουρη σε ποιά ήμουν.
Εγώ θεωρώ ότι έκανα μια ζωή τα πάντα για τους άλλους (ή ότι μου έλεγαν οι άλλοι) για να τους εξυπηρετήσω ή απο καλοσύνη θεωρώντας ότι έτσι πρέπει να γίνουν τα πράγματα και επειδή όντως πολλές φορές τα ένιωθα....Έκανα πράγματα και ας μην ήθελα ιδιαίτερα να κάνω.
Χρησιμοποιώ παρελθοντικό χρόνο γιατί όλα αυτά ανήκουν στο πρόσφατο παρελθόν. Σε μένα που υποταγμένη έκανα ότι μου έλεγαν οι γονείς μου και υπομονετική σε ότι ήθελαν οι άλλοι. Μονάχα ένας άνθρωπος κατάλαβε πόσο καταπιεσμένη ήμουν στη ζωή μου. Όταν μου το είπε το αρνήθηκα άλλα στην πορεία της σκέψης είχε δίκιο και το παραδέχομαι δημόσια. Μέσα μου το έχω καταλάβει καιρό τώρα. Ελάχιστες φορες στην εφηβική και φοιτητική μου ζωή έκανα επανάσταση. Η οποία δική μου επανάσταση ήταν αν μου έλεγαν οχι σε κάτι να το κάνω κρυφά και να λέω ψεματα.
Τώρα δεν υπάρχουν αυτά. Τώρα από τη δουλειά μου (εκεί που με παίρνει βέβαια!) μέχρι τις προσωπικές και οικογενειακές σχέσεις αν με ενοχλεί κάτι θα το πω και δεν θα γίνει. Υψώνω εγωισμό και ανάστημα τόσο όσο ίσως να κακοφαίνεται σε κάποιους. Αν κακοφαίνεται γιατί κάποιοι μπορεί να πουν επιτέλους! Δεν λέω ότι το φιλότιμο και η καλοσύνη χάθηκαν απο μέσα μου αλλά σχεδόν πάντα πια ζυγίζω πράγματα....
Αυτό με έχει οφελήσει και σαν αποδοχή κάποιον πραγμάτων. Θεωρούμαι κακομαθημένη από κάποιους. Αλλά αυτοί οι κάποιοι δεν έχουν σκεφτεί ότι για μένα που δεν έλεγα ποτέ όχι μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο να ακούσω το οχι. Κλάματα και παρεξηγήσεις ήταν το ελάχιστο που έχω να πω. Τώρα πια που λέω και τα όχι μου είμαι καλα και μπορώ να αποδεχτω και τα οχι των άλλων.
Γενικα δεν παω ποτε τα πραγματα ανταλλακτικά δίνω φουλ χωρίς να περιμένω πίσω αλλά σε κάποια πράγματα το κάνω πλέον και βρίσκω την ισορροπιία μου. Αλλιώς θα τρελαθώ...

2 σχόλια:

  1. Ξερεις, οταν εχεις απεναντι σου ενα ατομο σαν κ σενα, ειναι δυσκολο να το δεις ν αλλαζει κ να χασεις το ναιναικο που δε σ χαλαγε ποτε χατηρι! Βόλευες βρε παιδι μου!! Κατι σαν υπηρετικο προσωπικο ενα πραγμα. Καλα εκανες κ το περιορησες, μν το παρακανεις μονο. Κ τα 2 ακρα το ιδιο κακα ειναι!!
    Υγ: Ελπιζω σε μενα να μεινεις ιδια... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι αμε το δουλικο που λεω κ εγω! Πανε αυτα! Γαϊδουρι δεν εγινα παντως! Δεν εφτασα σε αυτο το ακρο...!
    Υ.Γ. Σε σενα η ιδια...αν μπορω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή