Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

"...κάπου αλλού να με πας..."

Πάλι το άκουσα τις προάλλες, πάλι τα θυμήθηκα. Κάθε φορά. Με ένα χαμόγελο γλυκόπικρο. Μου λείπουν αυτές οι εποχές μερικές φορές.

Προτελευταίο βράδυ της εκδρομής μας. Σε ένα υπέροχο ταβερνάκι. Όλα τα παιδιά πολύ συγκινημένα. Εγώ πλέω σε πελάγη ευτυχίας. Μάλλον κι εσύ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν με νοιάζει αν με κοιτάνε ή τι θα πουν. Είναι μια δύσκολη νύχτα συγκίνησης για όλους. Ο καθένας έχει το λόγο του. Η φίλη μου έπαθε αυτό που κλαις και γελάς ταυτόχρονα νευρικά από το μεθύσι. Πιστεύω ότι όσα χρόνια και αν περάσουν αυτή τη σκηνή σε εκείνη την βεραντούλα με σένα αγκαλιά, το πρώτο μας φιλί και εκείνη την υπέροχη θέα δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Και μετά ο πρώτος μας χορός. Ούτε αυτό το τραγούδι θα το ξεχάσω ποτέ.

Ο καθένας σε αυτή την εκδρομή ήθελε “να μην τον φέρουνε σπίτι – κάπου αλλού να τον πάνε” για τους δικούς του λόγους.

Αυτή η εκδρομή… Η πρώτη φορά που ένιωθα πραγματικά ελεύθερη…

Χώμα..

Εντάξει το είχα πει ότι θα κάτσω να δω την εθνική αυτή την Κυριακή. Δεν περίμενα ότι θα την έβλεπα όμως ΟΛΗ την εθνική. Δεν παρακολουθώ ποδόσφαιρο – ήξερα ότι ο Γκέκας θα το χάσει το πέναλτι. Και όχι τίποτα άλλο με πήρε ο ύπνος το πρωί 20 λεπτά και άργησα στη δουλειά… Να είχαμε κερδίσει τουλάχιστον θα ήμουν καλύτερα τώρα! Έναν καφέ γρήγοραααααα…(που εγώ δεν πίνω καφέ ξέρεις… φαντάσου πως είμαι πρωί πρωί…)

Εν τω μεταξύ πηγαίνω κάθε φόρα σχεδόν, σε ένα συγκεκριμένο βενζινάδικο. Με το που με είδε με ξανθό αμέσως να μου την πέσει. Με το καστανό μάλλον τόσο καιρό δεν του έκανα!

Σήμερα το παιδί που φέρνει τους καφέδες (τον πήρα τον καφέ ναι) μου είπε καλημέρα και καλό σαββατοκύριακο! Του λέω τι είπες? Καλό σαββατοκύριακο?! Μου λέει ναι δεν μου ξέφυγε! Α καλά του λέω εσύ είσαι σε χειρότερη κατάσταση από μένα!!! Περαστικά μας Κώστα!

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

"Δεν μπορω να πω οχι"

Διάβαζα ένα άρθρο σε ένα περιοδικό πριν κάτι μέρες που είχε τίτλο "δεν μπορώ να πω όχι". Με κέντρισε ο τίτλος γιατί μου ήταν ένα πολύ γνώριμο συναίσθημα για πάρα πολλά χρόνια. Ήταν μεγάλο κείμενο που εν συντομία έλεγε οτι οι λόγοι ποικίλουν για μια τέτοια αντίδραση...Άλλοι το κάνουν για να είναι αρεστοί στους άλλους, άλλοι για να μην τους δυσαρεστήσουν, άλλοι γιατί είναι θύματα και οι άλλοι βρίσκουν και τους εκμεταλλεύονται. Εντάξει με βεβαιαότητα σημειώνω ότι ποτέ δεν άνηκα στην πρώτη κατηγορία. Αλλά δεν είμαι και σίγουρη σε ποιά ήμουν.
Εγώ θεωρώ ότι έκανα μια ζωή τα πάντα για τους άλλους (ή ότι μου έλεγαν οι άλλοι) για να τους εξυπηρετήσω ή απο καλοσύνη θεωρώντας ότι έτσι πρέπει να γίνουν τα πράγματα και επειδή όντως πολλές φορές τα ένιωθα....Έκανα πράγματα και ας μην ήθελα ιδιαίτερα να κάνω.
Χρησιμοποιώ παρελθοντικό χρόνο γιατί όλα αυτά ανήκουν στο πρόσφατο παρελθόν. Σε μένα που υποταγμένη έκανα ότι μου έλεγαν οι γονείς μου και υπομονετική σε ότι ήθελαν οι άλλοι. Μονάχα ένας άνθρωπος κατάλαβε πόσο καταπιεσμένη ήμουν στη ζωή μου. Όταν μου το είπε το αρνήθηκα άλλα στην πορεία της σκέψης είχε δίκιο και το παραδέχομαι δημόσια. Μέσα μου το έχω καταλάβει καιρό τώρα. Ελάχιστες φορες στην εφηβική και φοιτητική μου ζωή έκανα επανάσταση. Η οποία δική μου επανάσταση ήταν αν μου έλεγαν οχι σε κάτι να το κάνω κρυφά και να λέω ψεματα.
Τώρα δεν υπάρχουν αυτά. Τώρα από τη δουλειά μου (εκεί που με παίρνει βέβαια!) μέχρι τις προσωπικές και οικογενειακές σχέσεις αν με ενοχλεί κάτι θα το πω και δεν θα γίνει. Υψώνω εγωισμό και ανάστημα τόσο όσο ίσως να κακοφαίνεται σε κάποιους. Αν κακοφαίνεται γιατί κάποιοι μπορεί να πουν επιτέλους! Δεν λέω ότι το φιλότιμο και η καλοσύνη χάθηκαν απο μέσα μου αλλά σχεδόν πάντα πια ζυγίζω πράγματα....
Αυτό με έχει οφελήσει και σαν αποδοχή κάποιον πραγμάτων. Θεωρούμαι κακομαθημένη από κάποιους. Αλλά αυτοί οι κάποιοι δεν έχουν σκεφτεί ότι για μένα που δεν έλεγα ποτέ όχι μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο να ακούσω το οχι. Κλάματα και παρεξηγήσεις ήταν το ελάχιστο που έχω να πω. Τώρα πια που λέω και τα όχι μου είμαι καλα και μπορώ να αποδεχτω και τα οχι των άλλων.
Γενικα δεν παω ποτε τα πραγματα ανταλλακτικά δίνω φουλ χωρίς να περιμένω πίσω αλλά σε κάποια πράγματα το κάνω πλέον και βρίσκω την ισορροπιία μου. Αλλιώς θα τρελαθώ...

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Ουπς....

Μια φίλη μου μιλούσε με μια "περιπετειούλα" της μετά από χρόνια. Άσε ρε μου λεει, μου έλεγε αυτός θυμάμαι το ένα θυμάμαι το άλλο....Κ εγώ δεν θυμόμουν τίποτα....!!! Ντράπηκε λέει...
Ναι την καταλαβαίνω μπορώ να πω...Είναι πολυ άσχημο να σου λέει ο άλλος πόσο τον έχεις στιγματίσει κι εσύ απλά να πέρασες όμορφα κάποιες βραδιές τις οποίες δεν θυμάσαι και ιδιαίτερα...
Μετά που το σκεφτόμουν μόνη, φανταζόμουν να μιλάμε επιτέλους μετά από τόσο καιρό και να σου λέω στην πορεία όλα αυτά που θυμάμαι μετά από τόσα χρόνια και να μου λες... "ναι ε?" αντί να συμπληρώνεις τις προτάσεις μου...Τρόμαξα..Και ξέρεις γιατί? Γιατί κατά πάσα πιθανότητα έτσι θα ήταν...δεν θα θυμάσαι τίποτα μάλλον...Ίσως και για καλό σου...
Βέβαια άλλο μια περιπετειούλα και άλλο μια σχέση διάρκειας αλλά όπως και να έχει η μνήμη παίζει τρομερά παιχνίδια....Ειδικά σε βάθος χρόνου....Άσε καλύτερα που δεν μιλάμε μάλλον...Θα το έχω στο μυαλό μου ιδανικά και ας μην υπάρχει αυτό το σενάριο....

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Εκλογές - Επιλογές

Το φανατικό μου κοινό ζητάει "απεγνωσμένα" να ξαναγράψω....!!!! Κατά καιρούς είναι πράγματα αρκετά που είχα στο μυαλό μου να γράψω αλλά όπως είναι φανερό δεν είχα ούτε τον χρόνο ούτε τον χώρο για να το κάνω...
Η πιο πρόσφατη σουρεάλ εμπειρία που είχα και θα ήθελα να κοινοποιήσω είναι οι εκλογές! Για όσους δεν το γνωρίζουν ήδη, αναφέρω ότι ήμουν γραμματέας δικαστικού αντιπροσώπου και τις δύο Κυριακές των εκλογών του Μαϊου 2014 στο Μαρούσι. Ελπίζω να πληρωθούμε άμεσα θεωρώ ότι μας αξίζει! 
Λοιπόν the point is....στις εκλογές τα βλέπεις όλα! Κάποια στιγμή μου είχε πει η κουνιάδα μου ότι στο μετρο και περπατώντας στο δρόμο βλέπεις τα πάντα. Συμφωνούσα μέχρι που πήγα εκλογές!!! 
 Το βασικότερο συμπέρασμα (ειδικα την 2η Κυριακή) ήταν ότι δυστυχώς εν έτει 2014 και μετά από ότι έχει συμβεί τόσα χρόνια ο κόσμος δεν ξέρει ΠΩΣ να ψηφίσει. Όχι τι να ψηφίσει. Που ούτε και αυτό το ξέρουν βέβαια...Τώρα που το σκέφτομαι είναι και τα δύο αυτά (δλδ το ΠΩΣ και το ΤΙ να ψηφίσει κανείς) απόρρια των ίδιων χαρακτηριστικών. Της ηλικίας (άρα και των βιωμάτων του καθένα) αλλά κυρίως της μόρφωσης και της παιδείας που έχει ο καθένας από το σπίτι του.
Ξέρεις αγαπητέ αναγνώστη πόσα "ανδρικά μόρια" και μούντζες βρήκαμε ζωγραφισμένα σε ψηφοδέλτια? Τη 2η Κυριακή πάνω από 8. Μόνο στο τμήμα μας εννοώ. Άλλα τόσα βρήκαμε με βρισιές. Στην αρχή γέλασα, μετά θύμωσα και στο τέλος απογοητεύτηκα. Γιατί σκέφτηκα όλα τα παραπάνω...Ρε μεγάλε άμα δε γουστάρεις και θες να βάλεις άκυρο πρέπει να γίνεις καραγκίοζης? Αυτό το επίπεδο έχεις? Αυτή είναι η αγωγή που έχεις από το σπιτι σου? Γιατί δεν είναι ούτε αστείο αν το έκανες για πλάκα....Ενας ψηφοφόρος μας για παράδειγμα που ήθελε να εκφράσει τον καλλιτεχνικό του οίστρο ζωγράφισε μια τεράστια καρδια και έγραψε απο κάτω "only love" !! Όλοι συμφωνήσαμε ότι ήταν ερωτευμένος! 
Τέλος πάντων το θέμα μου είναι ότι όσο απογοητευμένος και να εισαι, ότι και να σου έχει συμβει, από τη στιγμη που κάνεις τον κόπο να έρθεις να ψηφίσεις κάνε κάτι αξιοπρεπές. Είτε είσαι μόλις 18 και δεν ξέρεις τι σου γίνεται είτε είσαι 40 απολυμένος με 3 παιδιά. 
Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει αν όλη αυτή η άποψη είναι πολύ υποκειμενική ή αν είμαι η μόνη που το πιστεύει. Θεώρησα πιο πολύ από ποτέ εκείνες τις μέρες ότι αυτός ο τόπος δεν θα αλλάξει ποτέ. Ούτε με ΝΔ, ούτε με ΣΥΡΙΖΑ ούτε με ΕΛΙΑ ούτε με ΚΚΕ ούτε με Χ.Α.....με καμία κυβέρνηση. Γιατί θα είναι ψηφοφόροι όλοι αυτοί που είδα και υποψήφιοι όλοι αυτοί που είναι πάντα...