Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

It's not like you...

Il y a beaucoup de chansons que me rappelle toi...chaque jour j' ecoute le chanson que j' avais commencé être amoureuse avec toi...
Un jour all' université j' avais dit quelque chose mauvais. Nous étions juste amis, mais je regrette ce que j' avais dit immédiatement. Oui, je rappelle ce qu'avais dit. Αprès un peu d' heure, à la pause d'un cours en l' amphithéâtre à côté du laboratoire de physique, je t' ai trouvé seul et t' excuse...à ce moment tu m' as sourit doux et tu m'a mis à écouter la chanson que tu écoutais. La chanson était le suivant :
 "How You Remind Me"
Never made it as a wise man
I couldn't cut it as a poor man stealing
Tired of living like a blind man
I'm sick of sight without a sense of feeling

And this is how you remind me
This is how you remind me
Of what I really am
This is how you remind me
Of what I really am

It's not like you to say sorry
I was waiting on a different story
This time I'm mistaken
For handing you a heart worth breaking
And I've been wrong, I've been down,
Been to the bottom of every bottle
These five words in my head
Scream "are we having fun yet?"

It's not like you didn't know that
I said I love you and I swear I still do
And it must have been so bad
Cause living with me must have damn near killed you

Pourtant, je étais à me excuser et donc je me rappele toi et moi ensemble...




Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

High Hopes (Pink Floyd)

Hier soir j'ai bu pour toi notre bière préférée. Il était la nuit de nous. Il a été douze années mais dans mon esprit est tout comme aujourd'hui. Τous conservés toujours combien d'années passer, parce que tu es changé ma vie depuis et pour toujours. Le lendemain, je t' avait écrit ces mots : 

Oh, my life is changing everyday,

In every possible way.
And oh, my dreams, it's never quite as it seems,
Never quite as it seems.

I know I've felt like this before, but now I'm feeling it even more,
Because it came from you.
And then I open up and see the person falling here is me,
A different way to be.

And now I tell you openly, you have my heart so don't hurt me.
You're what I couldn't find.
A totally amazing mind, so understanding and so kind
You're everything to me.

Oh, my life,
Is changing every day,
In every possible way.

And oh, my dreams,
It's never quite as it seems,
'Cause you're a dream to me,
Dream to me.


Mais je te laisse. Moi la folie..........

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Να με θυμηθείς

Κάθε που νιώθω μοναξιά
Σκέφτομαι πως υπάρχεις
Και θέλω να 'ρθω εκεί κοντά
Τίποτα να μην πάθεις

Θα πλέξω χρώμα της φωτιάς
Με το χαμόγελό σου
Σε άδεια δωμάτια σκοτεινά
Θα βλέπω απ' το φως σου

Να με θυμηθείς, να με θυμηθείς
Δεν φταίω εγώ
μέσα μου θα ζεις

Κάθε που πνίγομαι σκυφτός
στα τρύπια όνειρά μου
Πιστεύω σαν ηθοποιός
πως βρίσκεσαι κοντά μου

Γιατί είναι πολλές δυστυχώς οι φορές που είμαι περιτρυγυρισμένη από κόσμο και νιώθω μοναξιά...
Προσπάθησα πολύ, ακόμα προσπαθώ να μη σε σκέφτομαι, βρίσκω τη λογική των πραγμάτων, αλλά...δε φταίω εγώ...μέσα μου θα ζεις....

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Κάπως έτσι...

Εντάξει θα το είχα το ψυχοπλάκωμα λόγω ορμονών...Ούτως ή άλλως δηλαδή. Λίγο νωρίς μου ήρθε βέβαια και μου κακοφάνηκε γιατί ήταν κάτι που δεν το περίμενα και δεν το είχα υπολογίσει. Αιφνιδιάστηκα κάπως...
Απλά όλα ξεκίνησαν από τη στιγμή που ξύπνησα το Σάββατο το πρωι και σε είχα δει στον ύπνο μου. Θα γιορτάζαμε μαζί. Εγω τα γιόρτασα μόνη. Πάνε 4 χρόνια που έχεις φύγει από κοντά μας. Εμένα μου λείπεις πολύ. Με πιάνω πολλές φορές να σκέφτομαι πόσο αλλιώς θα ήταν η ζωή μου αν σε είχαμε μαζί μας. Πήγα και σου άναψα κεράκι γιατί έτσι ένιωσα. Πιστεύω πως χάρηκες ε? 
Ε από το Σάββατο όλα μου πάνε αν όχι στραβά, παράξενα. Όχι πολύ καλώς καμωμένα τέλος πάντων. Και συνεχίζεται το ψυχολογικό στα Τάρταρα... Για να δουμε ως πότε μπορώ να το αντέξω και να μην τρελαθώ....

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2014

Τι άλλο ακόμα πια...???

Ντάξει το άκουσα χτες ότι είμαι πάνω από 35 χρονών από ένα πολύ αναξιόπιστο άτομο βέβαια αλλά πληγώθηκα μπορώ να πω...Μια ζωή με έκαναν μικρότερη και ήρθε ο γελοίος (o χαρακτηρισμός είναι από τη συνολική εικόνα από τη σύντομη -ευτυχώς- γνωριμία που είχα μαζί του) να μου πει ξαφνικά ότι είμαι 35 με 37??? Εντάξει δε ζητάω πολλά...ας έλεγε 30 τουλάχιστον που είναι και το γεγονός...

Και τελικά δε μου έφτανε ο καημός μου με την ηλικία -για την οποία δεν μπορώ να κάνω κάτι- άκουσα ότι ναι! Τελικά έχω παχύνει κιόλας! Από αλλού βέβαια που μ' αγαπάνε τουλάχιστον...Γι' αυτό όμως θα κάνω κάτι το είχα κατά νου. Αλλά ντάξει το ήξερα ότι έχω παχύνει το είχα παραδεχτεί πρώτη μέρες τώρα...! Αλλά πες το μου πιο διακριτικά μωρεεεε...ότι νταξει γυμναστική θες βασικά και τέτοια. Που είναι αλήθεια βέβαια, δε φτάνει να περιορίσω το φαγητό, γιατί το κάνω χωρίς αποτέλεσμα, αλλά να παω να κουνηθώ λίγο σε κανα γυμναστήριο...Με δεδομένο ότι έχω να κάνω γυμναστική 15 χρόνια σχεδον θα μου κακοφανεί αλλά θα παω...Ήδη ψάχνω προσιτή τιμή σε κοντινό μέρος να αθληθώ...! Θα τρίβετε τα μάτια σας θα δείτε!!!! :P :P

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Σαν σήμερα...

...πάντα θυμάμαι. Πάντα.. Να είσαι καλά ελπίζω....


Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Ζήτω η ψυχή!

Είναι απίστευτο συναίσθημα αυτό. Πέρα από την αγάπη...Είναι ευτυχία μάλλον. Ναι αυτό είναι! Σε βλέπω και χαμογελάει η ψυχή μου. Αλήθεια...Και νομίζω πως για μένα ευτυχία είναι αυτό που νιώθω μέσα μου όταν σε βλέπω. Χαμογελάω μέσα και έξω! Είναι αυτό το "πλάκα κάνεις" που λες κ εσύ ;)

Πάντα μου άρεσε το παρακάτω τραγούδι. Χθές το είδα λίγο αλλιώτικα. Είναι πέρα από κάθε λογική και τακτική. Είναι καρδιά. Εντελώς με την καρδιά και πέφτω πάνω σου...! Τι να σκεφτώ και που θα βγεί...είπα στη λογική ζήτω η ψυχή...εγώ πάω με τα χέρια ανοιγμένα....


Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Do you think our love could take us away together???


«Και τι έγινε κι αν πεθάνω?» της είπε. «Έτσι λες? Εγώ τι θα κάνω αν πεθάνεις εσύ? Με ρώτησες?» του απαντάει εκείνη. «Ε τι θα κάνεις… ότι κάνουν όλοι» της λέει. Εκείνη θυμώνει… «Εγώ δεν είμαι όλοι. Απαγορεύεται να πεθάνεις! Ακούς??» .

Ένα βράδυ έφυγε ξαφνικά. Χωρίς να ρωτήσει χωρίς να αποχαιρετίσει. Δεν την άκουσε… έκανε αυτό που ήθελε. Έτσι ήθελε να γίνουν τα πράγματα και έτσι έγιναν. 
Μου είπαν λοιπόν στην εκκλησία να μην κλαίω γιατί όλα έγιναν όπως τα ήθελε. Δεν ξέρω τελικά τι έχει σημασία. Εμείς που μένουμε πίσω και έχουμε τον πόνο ή η επιθυμία εκείνου που φεύγει για πάντα?

Δεν με νοιάζει αν είχε εγγόνια, αν ήταν 80 χρονών ή αν είχε μακροχρόνια προβλήματα υγείας. Πόνεσα πολύ από την απώλεια αυτού του ανθρώπου. Γιατί έχει σημασία τι άνθρωπος είσαι και τι αντίκτυπο είχες για τους άλλους. Και τώρα που βλέπω και εκείνη που έμεινε πίσω θλίβομαι πιο πολύ.

Η ζωή συνεχίζεται αλλά νιώθω να λείπει κάτι. Θα μάθουμε και με αυτήν την απώλεια. Όμως έμαθα τελικά ότι υπήρχε μια πολύ μεγάλη αγάπη σε αυτό το ζευγάρι. Ακόμα και σε αυτή την ηλικία. Ζήλεψα…



Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Άσχετα Vol.6

Μου τη δίνει (να πρέπει) να σβήνω κάποιες συνομιλίες από το fb.

Αγαπώ να γλείφω την εναπομείνασα μους σοκολάτας από το μπωλ (η πολλή είναι σε μπολάκια!)

Λατρεύω να τραγουδάω στο you are always on my mind το “often” τονίζοντας το t ! Λατρεμένοι Pet Shop Boys!

Εκνευρίζομαι στιγμιαία  που (πρέπει να) προσπερνώ την έξοδο 9 στην Α.Ο. κάθε μέρα από δυο φορές…

Τρελαίνομαι για οδήγηση για όσο και για όπου…

Μου τη δίνει που βρέχει και καπάκι βγαίνει εκτυφλωτικός ήλιος… Ευχαριστούμε για την υγρασία αναποφάσιστε καιρέ!


Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Αναρτηση Χωρις Τιτλο

Σε σκεφτομουν λοιπον χθες και παραλιγο να χασω την εξοδο της αττικης οδου. Είναι καποιες φορες που σε σκεφτομαι ετσι πολύ εντονα χωρις να εχω αφορμη. Θελω να πω όχι, δεν ακουσα ένα τραγουδι που να σε θυμισει και να το εχω συνδιασει με σενα…
Μου λειπεις πολύ καποιες φορες. Είναι φορες που δεν προλαβαινω ουτε να ανασανω βεβαια. Καθημερινοτητα βλεπεις…
Σκεφτομαι ότι ειχε συμβει μεταξυ μας παλια, ποσο ευκολο είναι να σου μιλαω ξεροντας ότι θα με καταλαβεις αλλα και ας μη συμβαινει παντα αυτό. Ξερω ότι θα εισαι εκει και θα με ακουσεις. Κι εγω θελω να σ ακουω. Να μου λες ότι ο νους σου κατεβασει. Να σε ακουω να γελας και να νιωθω τοσο ηρεμη. Αληθεια ηρεμω. Που να σ εβλεπα κιολας δλδ…
Ξερεις περα από τις μερες που διανυω τωρα μου λειπεις πολύ συναισθηματικα. Η αγκαλια σου τι ηρεμια θεε μου…τα ματια σου που με κοιταζουν παντα πονηρα αλλα με τοοοση αγαπη να ξεχειλιζει. Εσυ μου ειπες για την δικη μου καλοσυνη. Εσυ ξεχειλιζεις αγαπη από τα ματια σου. Φαινεται. Τη βλεπω δεν μπορει να κανω τοσο λαθος.
Εξυπνος καλος ευγενικος και ας είσαι κυνικος πολλες φορες. Το θεωρω μεγαλο ταλεντο που με εριξες τοτε. Ενταξει μου αρεσες στην πορεια δε λεω αλλα δε λεει και πολλα αυτό. Δεν ξερω τι σου αρεσει τι αγαπησες τι ειδες μιας και ακομα δεν εχω αυτοπεποιθηση π.χ. θεωρω ότι μπορουσες να μην με κοιταξεις καν. Να εισαι με ανωτερες κοπελες από μενα. Μιλουσαμε πολύ τότε. Που σημαινει ότι κατι σου αρεσε. Ειμαι συντηρητικη στις αποψεις μου. Τουλαχιστον ετσι ημουν τοτε. Μπορει να κουβαλαω του κοσμου τα απωθημενα αλλα αυτό που εγινε μαζι σου δεν εχει γινει και ουτε θα ξαναγινει ποτε. Δεν θελω. Δεν ηθελα. Εισαι η κρυφη μου αμαρτια που θα εχω παντα μεσα μου. Σε ηθελα και σε θελω τρελα.
Ενταξει μου λειπεις! Σε ολες τις εκφανσεις. Μου λειπει η παρουσια σου πολύ όμως. Αυτό με πειραζει πιο πολύ από όλα.
Σ' αγαπω. Με ολο μου το είναι……. Δεν μπορω να σκεφτω ότι θα ειμαστε ξανα όπως πριν λιγο καιρο. 
Μπορει να κουβαλαω απωθημενα γιατι εχω μετανιωσει για πραγματα που εχω κανει  αλλα αυτό δεν αλλαζει οτι ενιωσα για σενα.
Καποτε με ρωτησες πως γινεται και αγαπαω τοσο κοσμο. Πως χωρανε στην καρδια μου? Κατι τετοιο…δεν θυμαμαι τι ακριβως αλλα αυτό ηταν το νοημα… για τον κάθε ανθρωπο που γνωριζουμε τρεφουμε συναισθηματα. Ειτε θετικα ειτε αρνητικα. Το ότι ξερεις τα απωθημενα μου και εισαι ο μονος βασικα, δεν σημαινει ότι δεν σε αγαπαω. Σε θελω ψηλα. Θελω να εισαι ψηλα στην καρδια μου και στο μυαλο μου παντα. Δεν θελω την απομυθοποιηση τη βαρεμαρα ουτε τη συνηθεια. Δεν ηθελα να ζησω σχεση μαζι σου. Δεν ηθελα να με απατας. Θα σε εχανα και το ξερω γιατι με ξερω. Αλλα εν τελει αυτό που μου εμεινε από σενα δεν είναι απωθημενο. Ισως αυτος να είναι και ενας λογος που σ αγαπω τοσο πολύ ακομα. Μαζι σου ζουσα την κάθε στιγμη το κάθε λεπτο το κάθε συναισθημα. Ενιωθα θεα αφημενη να με κανεις ότι θες…
Πραγματικα δεν ξερω  “το σ’αγαπω για να πιστεψεις τι να πω….”


Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Μια υπέροχη εκτέλεση....

Τα έχω ακούσει και τα λέω...
Κάποιοι την έχουν "κατηγορήσει" οτι λέει όλο ξένα και οτι δεν είναι και τίποτα ιδιαίτερο που κάνει συναυλίες στο Ηρώδειο. 
Κάποιοι τον έχουν "κατηγορήσει" ότι είναι too much εναλλακτικός και ότι δεν είχε δουλειά να γράψει μουσική για τον Φιλάργυρο του Μολιέρου που τον έπαιζε φέτος ο Μπέζος στο Εθνικό....
Ακούστε αυτό μήπως σας ανοίξουν τα αυτιά και τα μάτια...Για μένα από τις καλύτερες εκτελέσεις σε αυτό το υπέροχο τραγούδι....Enjoy...



Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Γιατί γράφω...

Επειδή με εξέπληξε η ερώτησή σου (απορώ πως δεν το είχες καταλάβει τόσο καιρό) εξηγώ και πάλι γιατί γράφω εδώ:
νομίζω πως έχω ξαναγράψει ότι δεν με ενδιαφέρει ποιός με διαβάζει και αν αυτά που γράφω τα βρίσκει ενδιαφέροντα ή όχι. Αν διαφωνεί ή συμφωνεί μαζί μου...Εγώ τα γράφω για να βγαίνουν από μέσα μου. Λες αφού κάποιος δεν θα τα δει ποτέ γιατί να τα γράφω.. Μα γι αυτό τα γράφω. Γιατί αν ήξερα οτι κάποιος μπορεί να με διαβάσει θα τα έλεγα επι τόπου. Άμεσα. Με τηλέφωνο με μήνυμα με κάποιο τρόπο πάντως θα έβγαινε από μέσα μου. Τις πιο πολλές φορές δηλαδή φροντίζω να λειτουργώ έτσι. Έχω γράψει και πράγματα που διαβάστηκαν από αποδέκτες ενώ είχα την δυνατότα να τα πω. Τα έγραψα έτσι για διπλό ξέσπασμα! Και θα το ξανακάνω βέβαια...
Απορώ που δεν έχεις καταλάβει ότι εγώ αν έχω κάτι μέσα μου και δεν το βγάλω προς τα έξω σκάω. Έστω και από εδώ λοιπόν είναι μια διέξοδος για μένα. :)

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

Τα live της ζωής μου...

Κάτι με έπιασε αυτές τις μέρες και ακούω Iron Maiden ξανά αλλά και όλα τα metal και hard rock που έχω στο αμάξι. Άκουγα το λατρεμένο μου Trooper ένα πρωί και σκεφτόμουν αυτό το απίθανο live τους που είχα  πάει στο Περιστέρι το 1998. Θυμάμαι ακόμα και τι φορούσα! Πέρασα πολύ ωραία. Σαν εμπειρία έφηβης ειδικά ήταν πολύ ξεχωριστή πιστεύω. Θα ευχαριστώ τον αδελφό μου πάντα για κάτι τέτοιες εμπειρίες που μου χάρισε!
Στην πορεία σκεφτόμουν τα διάφορα live που έχω παρακολουθήσει και προσπάθησα να θυμηθώ διάφορες λεπτομέρειες γύρω από αυτά. Κάποια live τα έχω σχεδόν ξεχάσει και κάποια άλλα είναι πολύ έντονα μέσα μου.
Δεν μπορώ μάλλον να ξεχωρίσω το καλύτερο live σαν 1 και μοναδικό. Μπορώ όμως πιστεύω να ξεχωρίσω το καλύτερο ελληνικό και το καλύτερο ξένο που έχω πάει. Μάλλον!
Νούμερο ένα ελληνικό ήταν η τελευταία (νομίζαμε!) συναυλία των Χ.&Π. Κατσιμίχα στο ΟΑΚΑ το 2001. Υπέροχη βραδιά με συναισθήματα  πραγματικής συγκίνησης στον τελευταίο τους χορό.
Νούμερα ένα ξένο live αυτό των Faithless (guest εμφάνιση Dido) το 2004 στο Ρόδον. Στεναχωρήθηκα τόσο που έκλεισε που προσπάθησα να κρατήσω στο μυαλό μου κάθε του γωνίτσα ακόμα και από τα παρασκήνια. Να μην ξεχάσω τίποτα ποτέ. Η ατμόσφαιρα στο Ρόδον είναι μαγική. Σε παρασέρνει να ζήσεις τη συναυλία όσο κανένα άλλο μέρος…
 Σαν ακολουθία στα καλύτερα ελληνικά live εντάσσω τις συναυλίες του Αλκίνοου Ιωαννίδη (2002 και 2010 στο Λυκαβηττό), την τελευταία συναυλία των ΠΥΞ-ΛΑΞ και καλεσμένων τους (Χάρις Αλεξίου, Domenica, Βασίλης Καρράς, κ.ά.) το 2004 (στο Λυκαβηττό), τα 40 χρόνια Βασίλης Παπακωνσταντίνου (στο θέατρο Πέτρας πέρυσι τον Ιούνιο μια συναυλία που άρχισε στις 9 και τελείωσε στις 2 το πρωί!), της Χαρούλας Αλεξίου και της Μάρθας Φριντζήλα το 2010 (στο Λαύριο) και στη συναυλία Σωκράτη Μάλαμα-Αλκίνοου Ιωαννίδη (στο θέατρο Πέτρας). Ωραία είχα περάσει (κατ’ αναλογία με την ηλικία) και σε κάτι εφηβικές και φοιτητικές συναυλίες Νότη Σφακιανάκη, Γιάννη Κότσιρα, Μιχάλη Χατζηγιάννη, Δέσποινα Βανδή, Γιώργου Νταλάρα, Μάριο Φραγκούλη, Σάκη Ρουβά, Στέλιου Ρόκκου, Atria, Mikro κ. ά.
Ακολουθία των Faithless, ξένων καλλιτεχνών, είναι αυτές των Pet Shop Boys (στο εκθεσιακό της Παιανίας) μια καθαρόαιμη συναυλία αφού όλα τους τα τραγούδια είναι “συναυλιακά”, των Hooverphonic (στο Ρόδον), και των Iron Maiden που προανέφερα βέβαια… Μετανιώνω τρελά που έχασα την τελευταία συναυλία του Phil Collins (το έμαθα αργά δυστυχώς) και των Scorpions που παρ’ ότι είχα τόσες ευκαιρίες να πάω δεν είχα παρέα και πρόσφατα έμαθα ότι διαλύονται… Κανόνισε φίλη μου, μου έχεις τάξει Pink Martini τουλάχιστον την άλλη φορά που θα έρθουν….
Ελπίζω αυτή τη στιγμή να μην έχω μπλοκάρει και να μην ξεχνάω κάποια πολύ σημαντική στιγμή από καμία κατηγορία συναυλιών… Από κάτω τα αγαπημένα μου “συναυλιακά” και μη τραγούδια κάποιων από τους παραπάνω…









Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

"...κάπου αλλού να με πας..."

Πάλι το άκουσα τις προάλλες, πάλι τα θυμήθηκα. Κάθε φορά. Με ένα χαμόγελο γλυκόπικρο. Μου λείπουν αυτές οι εποχές μερικές φορές.

Προτελευταίο βράδυ της εκδρομής μας. Σε ένα υπέροχο ταβερνάκι. Όλα τα παιδιά πολύ συγκινημένα. Εγώ πλέω σε πελάγη ευτυχίας. Μάλλον κι εσύ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν με νοιάζει αν με κοιτάνε ή τι θα πουν. Είναι μια δύσκολη νύχτα συγκίνησης για όλους. Ο καθένας έχει το λόγο του. Η φίλη μου έπαθε αυτό που κλαις και γελάς ταυτόχρονα νευρικά από το μεθύσι. Πιστεύω ότι όσα χρόνια και αν περάσουν αυτή τη σκηνή σε εκείνη την βεραντούλα με σένα αγκαλιά, το πρώτο μας φιλί και εκείνη την υπέροχη θέα δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Και μετά ο πρώτος μας χορός. Ούτε αυτό το τραγούδι θα το ξεχάσω ποτέ.

Ο καθένας σε αυτή την εκδρομή ήθελε “να μην τον φέρουνε σπίτι – κάπου αλλού να τον πάνε” για τους δικούς του λόγους.

Αυτή η εκδρομή… Η πρώτη φορά που ένιωθα πραγματικά ελεύθερη…

Χώμα..

Εντάξει το είχα πει ότι θα κάτσω να δω την εθνική αυτή την Κυριακή. Δεν περίμενα ότι θα την έβλεπα όμως ΟΛΗ την εθνική. Δεν παρακολουθώ ποδόσφαιρο – ήξερα ότι ο Γκέκας θα το χάσει το πέναλτι. Και όχι τίποτα άλλο με πήρε ο ύπνος το πρωί 20 λεπτά και άργησα στη δουλειά… Να είχαμε κερδίσει τουλάχιστον θα ήμουν καλύτερα τώρα! Έναν καφέ γρήγοραααααα…(που εγώ δεν πίνω καφέ ξέρεις… φαντάσου πως είμαι πρωί πρωί…)

Εν τω μεταξύ πηγαίνω κάθε φόρα σχεδόν, σε ένα συγκεκριμένο βενζινάδικο. Με το που με είδε με ξανθό αμέσως να μου την πέσει. Με το καστανό μάλλον τόσο καιρό δεν του έκανα!

Σήμερα το παιδί που φέρνει τους καφέδες (τον πήρα τον καφέ ναι) μου είπε καλημέρα και καλό σαββατοκύριακο! Του λέω τι είπες? Καλό σαββατοκύριακο?! Μου λέει ναι δεν μου ξέφυγε! Α καλά του λέω εσύ είσαι σε χειρότερη κατάσταση από μένα!!! Περαστικά μας Κώστα!

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

"Δεν μπορω να πω οχι"

Διάβαζα ένα άρθρο σε ένα περιοδικό πριν κάτι μέρες που είχε τίτλο "δεν μπορώ να πω όχι". Με κέντρισε ο τίτλος γιατί μου ήταν ένα πολύ γνώριμο συναίσθημα για πάρα πολλά χρόνια. Ήταν μεγάλο κείμενο που εν συντομία έλεγε οτι οι λόγοι ποικίλουν για μια τέτοια αντίδραση...Άλλοι το κάνουν για να είναι αρεστοί στους άλλους, άλλοι για να μην τους δυσαρεστήσουν, άλλοι γιατί είναι θύματα και οι άλλοι βρίσκουν και τους εκμεταλλεύονται. Εντάξει με βεβαιαότητα σημειώνω ότι ποτέ δεν άνηκα στην πρώτη κατηγορία. Αλλά δεν είμαι και σίγουρη σε ποιά ήμουν.
Εγώ θεωρώ ότι έκανα μια ζωή τα πάντα για τους άλλους (ή ότι μου έλεγαν οι άλλοι) για να τους εξυπηρετήσω ή απο καλοσύνη θεωρώντας ότι έτσι πρέπει να γίνουν τα πράγματα και επειδή όντως πολλές φορές τα ένιωθα....Έκανα πράγματα και ας μην ήθελα ιδιαίτερα να κάνω.
Χρησιμοποιώ παρελθοντικό χρόνο γιατί όλα αυτά ανήκουν στο πρόσφατο παρελθόν. Σε μένα που υποταγμένη έκανα ότι μου έλεγαν οι γονείς μου και υπομονετική σε ότι ήθελαν οι άλλοι. Μονάχα ένας άνθρωπος κατάλαβε πόσο καταπιεσμένη ήμουν στη ζωή μου. Όταν μου το είπε το αρνήθηκα άλλα στην πορεία της σκέψης είχε δίκιο και το παραδέχομαι δημόσια. Μέσα μου το έχω καταλάβει καιρό τώρα. Ελάχιστες φορες στην εφηβική και φοιτητική μου ζωή έκανα επανάσταση. Η οποία δική μου επανάσταση ήταν αν μου έλεγαν οχι σε κάτι να το κάνω κρυφά και να λέω ψεματα.
Τώρα δεν υπάρχουν αυτά. Τώρα από τη δουλειά μου (εκεί που με παίρνει βέβαια!) μέχρι τις προσωπικές και οικογενειακές σχέσεις αν με ενοχλεί κάτι θα το πω και δεν θα γίνει. Υψώνω εγωισμό και ανάστημα τόσο όσο ίσως να κακοφαίνεται σε κάποιους. Αν κακοφαίνεται γιατί κάποιοι μπορεί να πουν επιτέλους! Δεν λέω ότι το φιλότιμο και η καλοσύνη χάθηκαν απο μέσα μου αλλά σχεδόν πάντα πια ζυγίζω πράγματα....
Αυτό με έχει οφελήσει και σαν αποδοχή κάποιον πραγμάτων. Θεωρούμαι κακομαθημένη από κάποιους. Αλλά αυτοί οι κάποιοι δεν έχουν σκεφτεί ότι για μένα που δεν έλεγα ποτέ όχι μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο να ακούσω το οχι. Κλάματα και παρεξηγήσεις ήταν το ελάχιστο που έχω να πω. Τώρα πια που λέω και τα όχι μου είμαι καλα και μπορώ να αποδεχτω και τα οχι των άλλων.
Γενικα δεν παω ποτε τα πραγματα ανταλλακτικά δίνω φουλ χωρίς να περιμένω πίσω αλλά σε κάποια πράγματα το κάνω πλέον και βρίσκω την ισορροπιία μου. Αλλιώς θα τρελαθώ...

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Ουπς....

Μια φίλη μου μιλούσε με μια "περιπετειούλα" της μετά από χρόνια. Άσε ρε μου λεει, μου έλεγε αυτός θυμάμαι το ένα θυμάμαι το άλλο....Κ εγώ δεν θυμόμουν τίποτα....!!! Ντράπηκε λέει...
Ναι την καταλαβαίνω μπορώ να πω...Είναι πολυ άσχημο να σου λέει ο άλλος πόσο τον έχεις στιγματίσει κι εσύ απλά να πέρασες όμορφα κάποιες βραδιές τις οποίες δεν θυμάσαι και ιδιαίτερα...
Μετά που το σκεφτόμουν μόνη, φανταζόμουν να μιλάμε επιτέλους μετά από τόσο καιρό και να σου λέω στην πορεία όλα αυτά που θυμάμαι μετά από τόσα χρόνια και να μου λες... "ναι ε?" αντί να συμπληρώνεις τις προτάσεις μου...Τρόμαξα..Και ξέρεις γιατί? Γιατί κατά πάσα πιθανότητα έτσι θα ήταν...δεν θα θυμάσαι τίποτα μάλλον...Ίσως και για καλό σου...
Βέβαια άλλο μια περιπετειούλα και άλλο μια σχέση διάρκειας αλλά όπως και να έχει η μνήμη παίζει τρομερά παιχνίδια....Ειδικά σε βάθος χρόνου....Άσε καλύτερα που δεν μιλάμε μάλλον...Θα το έχω στο μυαλό μου ιδανικά και ας μην υπάρχει αυτό το σενάριο....

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Εκλογές - Επιλογές

Το φανατικό μου κοινό ζητάει "απεγνωσμένα" να ξαναγράψω....!!!! Κατά καιρούς είναι πράγματα αρκετά που είχα στο μυαλό μου να γράψω αλλά όπως είναι φανερό δεν είχα ούτε τον χρόνο ούτε τον χώρο για να το κάνω...
Η πιο πρόσφατη σουρεάλ εμπειρία που είχα και θα ήθελα να κοινοποιήσω είναι οι εκλογές! Για όσους δεν το γνωρίζουν ήδη, αναφέρω ότι ήμουν γραμματέας δικαστικού αντιπροσώπου και τις δύο Κυριακές των εκλογών του Μαϊου 2014 στο Μαρούσι. Ελπίζω να πληρωθούμε άμεσα θεωρώ ότι μας αξίζει! 
Λοιπόν the point is....στις εκλογές τα βλέπεις όλα! Κάποια στιγμή μου είχε πει η κουνιάδα μου ότι στο μετρο και περπατώντας στο δρόμο βλέπεις τα πάντα. Συμφωνούσα μέχρι που πήγα εκλογές!!! 
 Το βασικότερο συμπέρασμα (ειδικα την 2η Κυριακή) ήταν ότι δυστυχώς εν έτει 2014 και μετά από ότι έχει συμβεί τόσα χρόνια ο κόσμος δεν ξέρει ΠΩΣ να ψηφίσει. Όχι τι να ψηφίσει. Που ούτε και αυτό το ξέρουν βέβαια...Τώρα που το σκέφτομαι είναι και τα δύο αυτά (δλδ το ΠΩΣ και το ΤΙ να ψηφίσει κανείς) απόρρια των ίδιων χαρακτηριστικών. Της ηλικίας (άρα και των βιωμάτων του καθένα) αλλά κυρίως της μόρφωσης και της παιδείας που έχει ο καθένας από το σπίτι του.
Ξέρεις αγαπητέ αναγνώστη πόσα "ανδρικά μόρια" και μούντζες βρήκαμε ζωγραφισμένα σε ψηφοδέλτια? Τη 2η Κυριακή πάνω από 8. Μόνο στο τμήμα μας εννοώ. Άλλα τόσα βρήκαμε με βρισιές. Στην αρχή γέλασα, μετά θύμωσα και στο τέλος απογοητεύτηκα. Γιατί σκέφτηκα όλα τα παραπάνω...Ρε μεγάλε άμα δε γουστάρεις και θες να βάλεις άκυρο πρέπει να γίνεις καραγκίοζης? Αυτό το επίπεδο έχεις? Αυτή είναι η αγωγή που έχεις από το σπιτι σου? Γιατί δεν είναι ούτε αστείο αν το έκανες για πλάκα....Ενας ψηφοφόρος μας για παράδειγμα που ήθελε να εκφράσει τον καλλιτεχνικό του οίστρο ζωγράφισε μια τεράστια καρδια και έγραψε απο κάτω "only love" !! Όλοι συμφωνήσαμε ότι ήταν ερωτευμένος! 
Τέλος πάντων το θέμα μου είναι ότι όσο απογοητευμένος και να εισαι, ότι και να σου έχει συμβει, από τη στιγμη που κάνεις τον κόπο να έρθεις να ψηφίσεις κάνε κάτι αξιοπρεπές. Είτε είσαι μόλις 18 και δεν ξέρεις τι σου γίνεται είτε είσαι 40 απολυμένος με 3 παιδιά. 
Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει αν όλη αυτή η άποψη είναι πολύ υποκειμενική ή αν είμαι η μόνη που το πιστεύει. Θεώρησα πιο πολύ από ποτέ εκείνες τις μέρες ότι αυτός ο τόπος δεν θα αλλάξει ποτέ. Ούτε με ΝΔ, ούτε με ΣΥΡΙΖΑ ούτε με ΕΛΙΑ ούτε με ΚΚΕ ούτε με Χ.Α.....με καμία κυβέρνηση. Γιατί θα είναι ψηφοφόροι όλοι αυτοί που είδα και υποψήφιοι όλοι αυτοί που είναι πάντα...   

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Όνειρο ήτανε (Vol. 11) Damn your eyes...

Μια γλυκιά μέθη με έχει τυλίξει...Και σε βλέπω στον ύπνο μου μετά από πάρα πολύ καιρό. Μπορεί και να φταίει ένα τραγούδι που άκουσα τυχαία και θυμήθηκα μετά από πολύ κόπο ότι μου το είχες αφιερώσει..
Ήμασταν χαμογελαστοί κι ευτυχισμένοι..Με την ανεμελιά του τότε..Ένα μικρό αγοράκι ζουζούνιζε στα πόδια μας γελώντας..Η ζωή μου μαζί σου...Ένα κομμάτι του σημερινού εαυτού μου μαζί σου. Το τοπίο μια γεφυρούλα πάνω από το Σηκουάνα..Το αεράκι σου φυσάει τα μαλλιά κι εγω να αισθάνομαι ότι αυτό που ζω είναι η πραγματική ευτυχία..
Ξύπνησα με την αίσθησή σου γύρω μου. Σα σκηνή από ταινία όλο αυτό. Δεν υπάρχουν αυτά τα ιδανικά όμως παρά μόνο στις ταινίες.
Πόσο θα θελα να ακούσω μόνο μια σου λέξη...Έστω και το γέλιο σου από μακριά...

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014

Νόμιζα...

...ή μάλλον περίμενα ότι μια τουλάχιστον τυπική ευχή θα την έστελνες...Άλλα όχι...Έκλεισα τα 30 χωρίς τις ευχές σου αλλά με τις ευχές πολλών άλλων που μου έδειξαν την αγάπη και τη σκέψη τους και ας μην βλεπόμαστε πια...
Δεν πιστεύω ότι με ξέχασες. Αλλά καλύτερα να το είχες ξεχάσει από το να μην στείλεις εσκεμμένα...

Καλά μου 30 λοιπόν!!! Να με χαίρεστε όσοι με αγαπάτε :)


Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014

Άκου να δεις...

Σαν άνθρωπος και μετά από μια προσπάθεια αυτογνωσίας, εδώ και καιρό έχω καταλήξει...
Είμαι καλή, καταδεχτική, συμπονετική, αγαπάω με όλο μου το είναι, δίνω πάρα πολλά και συγχωρώ πάντα.
Και τώρα σε έχω συγχωρέσει. Αλλά όταν με ειρωνεύονται όχι μια αλλά πολλάκις χωρίς να έχω κάνει τίποτα επί της ουσίας, και βλέπω έναν άλλο ξένο άνθρωπο για μενα έχει ακουστεί ένα "κρακ"...
Δεν ξεχνάω τα όμορφα και τα υπέροχα (γι αυτό και συγχωρώ), αλλά δεν ξεχνάω και τα ασχήμα και ας είναι λιγότερα. Αν δεν με αναγνωρίζεις, δε φταίω. Ούτε κ εγω σε αναγνώρισα πριν μερικούς μήνες..
Καλή ζωή εύχομαι...Με την ίδια αγάπη που σου είχα. Δεν αλλάζουν με ένα κλικ αυτά.