Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Δεν είναι ότι δεν


Έχω καιρό να σου γράψω. Δεν είναι ότι το κάνω επίτηδες αλλά είναι και πολλές φορές που το κάνω επίτηδες. Να μην γράφω. Είναι από εκείνες τις φορές που σκέφτομαι πως είναι μάταιο. Όχι ότι τότε που έγραφα περίμενα δηλαδή να αλλάξει κάτι. Ίσως ένιωθα πολύ πιο έντονα κάποια πράγματα δεν ξέρω…
Δεν είναι ότι δεν σε σκέφτομαι πια. Είναι ότι δεν σε σκέφτομαι το ίδιο συχνά με πριν ένα χρόνο. Είναι ότι αποφεύγω να σε σκέφτομαι. Γιατί με παίρνει από κάτω μερικές φορές. Δεν είναι ότι δεν μου λείπεις. Μου λείπεις πολύ. Δεν είναι ότι δεν ενδιαφέρομαι για σένα. Το ενδιαφέρον μου είναι αμείωτο.
Δεν είναι ότι δεν σ’ αγαπάω ακόμα. Σ’ αγαπώ πάντα.

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Διαφωνίες...


-Πάλι κοτσίδα? Αμάν!
-Είναι ωραία η κοτσίδα, δίνει στυλ.
-Δε σου πάει εσένα…
-Σε όλους πάει, εδικά αν κάνει ζέστη…

*-*

-Καλά με 20 βαθμούς μέγιστη, ψιχαλίζει και φοράει παντόφλα στο δρόμο?
-Μπορεί να ζεσταίνεται…
-Ναι αλλά από πάνω φοράει μακριά φόρμα και ζακέτα…
-Α οκ…

*-*

-Δεν ξέρω εγώ πάντως πιστεύω ότι έχουν μείνει πίσω με τη ζωή τους…
-Δλδ επειδή δεν έχουν κάνει μεταπτυχιακό είναι πίσω? Που ξέρεις τι έχει ζήσει ο άλλος τόσα χρόνια χωρίς πτυχία?
-Ναι θεωρώ ότι όταν δεν έχεις κάνει ούτε σπουδές, ούτε οικογένεια ούτε καλά καλά δουλεύεις σε σοβαρή δουλειά, είσαι πίσω…
-Πρώτον, δουλεύουν δεν έχει σημασία τι δουλειά κάνουν και δεύτερον κοίτα δίπλα σου την Χ! Που και πότε δούλεψε? Που είναι η οικογένεια?
- ……

*-*

Όνειρο ήτανε... (Vol.10)

Είδα στον ύπνο μου ένα από τα περασμένα βράδια ότι παντρεύτηκες…Και όχι μόνο αυτό! Ότι κουμπάρα σου ήταν μια από τις πολύ αγαπημένες μου φίλες…Αυτό πόνεσε αλήθεια! Αφού τη συγχώρεσα, μου περιέγραφε όλο το γάμο και εγώ σε έκανα εικόνα στο μυαλό μου…Και τελικά αυτό πόνεσε πιο πολύ…
Ξυπνώντας με τη θύμησή σου στο μυαλό μου, διαπίστωσα ότι μου λείπει η παρουσία σου. Η παρέα σου. Πόσο πολύ γελούσαμε τότε…Τίποτα πονηρό, τίποτα πρόστυχο. Μόνο εσύ…Μου έλειψες μόνο ΕΣΥ...
Μακάρι να μπορούσα να σου μιλήσω, να μάθω τι κάνεις…
Καλά να είσαι πάντα…