Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Μυρωδιές....



Είμαι στην Αθήνα για δουλειά. Ρίχνει ψιλόβροχο…Την Ομόνοια τη σιχαίνομαι. Όμως από τότε που ήμουν φοιτήτρια και είχα την Ομόνοια στην καθημερινότητά μου, μου είχε αποτυπωθεί μια όμορφη ανάμνηση…Το καφεκοπτείο του Λουμίδη στην οδό Αιόλου…Πάντα με μεθούσε αυτή η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου ελληνικού καφέ. Δεν πίνω καφέδες γενικά και κυρίως ελληνικό. Αλλά αυτή η μυρωδιά του πραγματικά με τρελαίνει…Ας πούμε ότι σαν απωθημένο είχα να μπω και να ψωνίσω ότι βρω…Την περασμένη εβδομάδα μπήκα! Και μιας και δεν είχαμε καφέ στο σπίτι είπα να ψωνίσω…Πήρα μόνο μισό κιλό καφέ αλλά χάρηκα τόσο! Ήταν λες και εκπλήρωσα ένα απωθημένο μου ας πούμε…Είχε μέσα απίστευτες ποικιλίες καφέ με αρώματα και γεύσεις από όλον τον κόσμο που δεν το περίμενα. Ουρά ο κόσμος που περίμενε να ψωνίσει. Και εκεί που κατευθύνομαι προς το ταμείο άκουσα μια τόσο ωραία μελωδία και να την τραγουδά ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο (και ας της έχουν καταλογίσει διάφορα)…Δεν είχα σκεφτεί τι μουσική θα μπορούσε να ακούγεται σε ένα καφεκοπτείο…Μου ταίριαξε πάντως ακριβώς…Θυμήθηκα έναν φίλο blogger όταν το άκουσα – θα καταλάβει εκείνος!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου