Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Αν...


Πολλές φορές έχω σκεφτεί να γράψω ένα ποστ τι θα γινόταν αν…το καλοκαίρι του 2004 ήταν διαφορετικό. Πως θα ήμουν εγώ, τι θα είχα κάνει στη ζωή μου και πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα σήμερα για μένα. Φυσικά και δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα, όμως κάπως τα έχω στο μυαλό μου ότι έτσι θα ήταν…

Αύγουστος 2004. Έχω πάει διακοπές, ακόμα ένα καλοκαίρι, στην Κρήτη. Περνάω ακόμα ένα ξέγνοιαστο καλοκαίρι αν και το καμπανάκι στο πρόβλημα της σχέσης μου είχε χτυπήσει από εκείνο το ζεστό καλοκαιρινό πάρτι του Ιουλίου. Επιστρέφοντας στην Αθήνα και μπαίνοντας τους κανονικούς μου ρυθμούς όλα κυλούν όπως πριν ήσυχα και ξέγνοιαστα μέχρι που στην πρώτη βλακεία του (πράγμα σύνηθες) τσαντίζομαι τόσο που τα βγάζω όλα από μέσα μου και τσακωνόμαστε άσχημα. Όταν τα ξαναβρίσκουμε, όλα δείχνουν να βελτιώνονται και η σχέση, δοκιμασμένη πια, είναι στα καλύτερά της…Οπότε ότι είχαμε σχεδιάσει γίνεται πραγματικότητα. Φεύγουμε μαζί για Erasmus στη Μαδρίτη και όταν παίρνουμε πτυχίο ψαχνόμαστε και τελικά τα καταφέρνουμε και βρίσκουμε μεταπτυχιακό και έπειτα δουλειά στο Παρίσι. Ζούμε εκεί την υπόλοιπη ζωή μας μαζί.

Αύγουστος 2004. Ακυρώθηκαν οι διακοπές στην Κρήτη οπότε έχω πάει διακοπές στο εξοχικό μου. Ακόμα ένα καλοκαίρι που με έχει γραμμένη γιατί είναι σπίτι του στην Κρήτη δηλαδή μακριά μου. Ένα καλοκαίρι που γνωρίζω ένα γοητευτικό αγόρι. Ξενερωμένη από εκείνο το ζεστό καλοκαιρινό πάρτι του Ιουλίου και όχι μόνο, αφήνομαι σε μια νέα περιπέτεια με εκείνο το γοητευτικό αγόρι χωρίζοντας από την υπάρχουσα σχέση. Με τον καιρό βλέπω ότι το γοητευτικό αυτό αγόρι γίνεται άντρας και μάλιστα ο άντρας που θέλω να κάνω παιδιά μαζί του. Οπότε παντρεύομαι και κάνω μια υπέροχη κόρη. Εκείνος κάνει ακριβώς τη ζωή που είχαμε ονειρευτεί χωρίς εμένα…Και εγώ καθηλωμένη σε αυτή τη χώρα που καταρρέει προσπαθώ να παρέχω στην κόρη μου μια όσο το δυνατόν καλύτερη ποιότητα ζωής…



Υ.Γ. Ναι επιτέλους είδα την ταινία Αν… του Χριστόφορου Παπακαλιάτη και είμαι άμεσα επηρεασμένη τις τελευταίες…Και όποιοι του αντιθέτου φύλου με κορόιδεψαν που την είδα και μου άρεσε καλά θα κάνουν να τη δουν να παίρνουν μαθήματα συμπεριφοράς…Πιστεύω πως θα γίνουν καλύτεροι και όχι γκέι όπως μου είπαν.


Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Στον οδοντίατρο κι εγώ...!



Λοιπόν πήγα στον οδοντίατρό μου (τον αγαπώ αυτόν τον οδοντίατρο το παραδέχομαι!) και το κοιτάξαμε πάλι αυτό το δόντι που με πονούσε και τελικά όντως δεν έχει κάτι! Με πονάει το ούλο και με χτυπάει στο δόντι…Μου έδωσε συμβουλές ιδιαίτερης περιποίησης και ελπίζω σε καλύτερες μέρες του δοντιού…! Σε λίγο καιρό θα πάω για καθαρισμό και θα του πω “εντυπώσεις”…Ελπίζω να μου έχει περάσει…

Τύψεις...


Αυτές τις μαλακίες κάνω και κοιτάω το προφίλ σου στο f/b καμιά φορά…Τι μαζοχισμός θεε μου…Πόσος καιρός μπορεί να περάσει ώστε να ζητήσεις από κάποιον συγγνώμη και να μη φαίνεται γελοίο? Όσο και να ναι πάει τώρα…Θα τις λουστώ τις τύψεις μια ζωή…Περαστικά μου…

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

Όμορφη μέρα... :)



Σήμερα αναρωτιέμαι τι μπορεί να συμβεί στον καθένα ώστε μια μέρα να γίνει υπέροχη…Ένα χαμόγελο? Μια γλυκιά ματιά? Η θετική ενέργεια και αύρα που σου βγάζει κάποιος? Ένα αστείο σύνθημα στον τοίχο?
Περπατώντας από το Avenue στο Μαρούσι προς το Mall με ακουστικά στα αυτιά και έναν δειλό ήλιο μπροστά μου, χάζευα στο πλάι τα ακίνητα του ΟΑΚΑ…Μπροστά μου σε μια στάση ένας άντρας και μια κοπέλα τα λένε χαλαρά. Η ματιά μου έπεσε πάνω του. Δεν ξέρω πως μπορεί να τον κοίταξα…Λίγο πιο κάτω με προλαβαίνει με τα πόδια και μου λέει συγχαρητήρια που είμαι τόσο γοητευτική! Επίσης ότι έχω πολύ όμορφα μάτια και με ρώτησε πως με λένε…Τον ευχαρίστησα και απάντησα. Μου συστήθηκε κι εκείνος με χειραψία  και έφυγε με γρήγορο περπάτημα…Δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο αλλά και μόνο για το θάρρος του να κάνει μια τέτοια κίνηση εγώ τον θαύμασα και μου έφτιαξε τη μέρα! Πάντως είμαι όλη μέρα με το χαμόγελο στα χείλη εξ’ αιτίας αυτού του αγνώστου που πραγματικά μου έφτιαξε τη μέρα…Φτάνοντας στο Mall είδα να γράφει σε έναν τοίχο “Κάνε και κανένα like βρε γρουσούζη”!! Χαμογέλασα...Ή ήταν αστείο ή εμένα μου φάνηκε λόγω καλής διάθεσης…
Μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα μιας κουραστικής εβδομάδας ξεκινούσε και ας κατέληξε τελικά να βρέχει…

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Βόλτα...


Μου αρέσει να κάνω βόλτα με τα πόδια, κυρίως όταν έχει ηλιόλουστη μέρα. Και ειδικά αν δεν έχει κόσμο πολύ γύρω μου…Απολαμβάνω καλύτερα τη διαδρομή. Χαζεύω τι υπάρχει γύρω μου, κοιτάω τον ουρανό με χαμόγελο και αφαιρώ οποιαδήποτε αρνητική σκέψη μπορεί να με βασανίζει…
Μια τέτοια μέρα ήταν το Σάββατο το πρωί…Βόλτα με την αγαπημένη μου φίλη, που πλέον μπορώ να τη λέω κολλητή μου, μιας και τη νιώθω μοναδική πια…Ξεκινώντας από την Ερμού με τον πολύ κόσμο (πρέπει να πάτησα κανα δυο!) βγήκαμε Αγίου Μάρκου και τελικά Ομόνοια μέσω Αιόλου και Αθηνάς…Εκεί ήταν και το παζάρι βιβλίου, όπου μπήκα, είδα κι έφυγα. Τίποτα δεν μου κέντρισε τόσο πολύ το ενδιαφέρον ώστε να το αγοράσω…Ίσως να φταίει και ο πολύς κόσμος και να μην είδα κάτι πολύ προσεκτικά…Δυο ώρες σύνολο βόλτα με τα πόδια και στα μαγαζιά, δυο ώρες χαλάρωσης και χαμόγελου…Αυτά που λες με μια καλή φίλη μόνες είναι τόσο ωραία! Μου είχαν λείψει…Πέρασα τόσο όμορφα…Καιρό είχα να περάσω τόσο καλά μόνη με φίλη…Το είχα τόσο ανάγκη…Ελπίζω να επαναληφθεί σύντομα…Καλή εβδομάδα να έχουμε!

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Στα ίδια μέρη...



Αποφεύγω να ακούω αυτό το τραγούδι γιατί μου θυμίζει αξέχαστες στιγμές της φοιτητικής μου ζωής. Όσο και αν πλήγωσα, όσο και αν πληγώθηκα είναι από τις πολυτιμότερες μου στιγμές…
Σήμερα κυκλοφορούσα σε μέρη που είχα να πάω μια 8ετια…Πολλά ήταν ίδια πολλά είχαν αλλάξει. Μου έλειψαν λίγο. Όλοι. Και ας είχαμε άσχημη κατάληξη τελικά…
Και μου κόλλησε το τραγούδι δυστυχώς…Πόσο ταιριαστό…