Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Για ό,τι αγαπώ μονάχος μου θα πολεμώ




Θα γράψω ένα τραγούδι να το λες, όταν θα κλαις
Κουράστηκα να κλείνω τις πληγές, τις ανοιχτές
Το ξέρεις δυο φορές αγάπησα
Μα εσύ μονάχα δύο Κυριακές
Δε θέλει η καρδιά συναλλαγές

Άσε με ήσυχο, πήγαινε, μα καλά είμαι εγώ
Για ό,τι αγαπώ μονάχος μου θα πολεμώ
Κι αν δε σου ταίριαξα, παιχνίδι σου δε θα γενώ
Πήγαινε, μα καλά είμαι εγώ


Ξημέρωσα και πάλι στα στενά και χάθηκα
Κρατούσα τις κουβέντες φυλαχτό, πικράθηκα
Τα λόγια σου κι αυτά ήταν δανεικά
Που είχες ακούσει κάποιον να σ’ τα λέει
Τη λέξη «σ’ αγαπώ» σιχάθηκα

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Δεν είναι ότι δεν


Έχω καιρό να σου γράψω. Δεν είναι ότι το κάνω επίτηδες αλλά είναι και πολλές φορές που το κάνω επίτηδες. Να μην γράφω. Είναι από εκείνες τις φορές που σκέφτομαι πως είναι μάταιο. Όχι ότι τότε που έγραφα περίμενα δηλαδή να αλλάξει κάτι. Ίσως ένιωθα πολύ πιο έντονα κάποια πράγματα δεν ξέρω…
Δεν είναι ότι δεν σε σκέφτομαι πια. Είναι ότι δεν σε σκέφτομαι το ίδιο συχνά με πριν ένα χρόνο. Είναι ότι αποφεύγω να σε σκέφτομαι. Γιατί με παίρνει από κάτω μερικές φορές. Δεν είναι ότι δεν μου λείπεις. Μου λείπεις πολύ. Δεν είναι ότι δεν ενδιαφέρομαι για σένα. Το ενδιαφέρον μου είναι αμείωτο.
Δεν είναι ότι δεν σ’ αγαπάω ακόμα. Σ’ αγαπώ πάντα.

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Διαφωνίες...


-Πάλι κοτσίδα? Αμάν!
-Είναι ωραία η κοτσίδα, δίνει στυλ.
-Δε σου πάει εσένα…
-Σε όλους πάει, εδικά αν κάνει ζέστη…

*-*

-Καλά με 20 βαθμούς μέγιστη, ψιχαλίζει και φοράει παντόφλα στο δρόμο?
-Μπορεί να ζεσταίνεται…
-Ναι αλλά από πάνω φοράει μακριά φόρμα και ζακέτα…
-Α οκ…

*-*

-Δεν ξέρω εγώ πάντως πιστεύω ότι έχουν μείνει πίσω με τη ζωή τους…
-Δλδ επειδή δεν έχουν κάνει μεταπτυχιακό είναι πίσω? Που ξέρεις τι έχει ζήσει ο άλλος τόσα χρόνια χωρίς πτυχία?
-Ναι θεωρώ ότι όταν δεν έχεις κάνει ούτε σπουδές, ούτε οικογένεια ούτε καλά καλά δουλεύεις σε σοβαρή δουλειά, είσαι πίσω…
-Πρώτον, δουλεύουν δεν έχει σημασία τι δουλειά κάνουν και δεύτερον κοίτα δίπλα σου την Χ! Που και πότε δούλεψε? Που είναι η οικογένεια?
- ……

*-*

Όνειρο ήτανε... (Vol.10)

Είδα στον ύπνο μου ένα από τα περασμένα βράδια ότι παντρεύτηκες…Και όχι μόνο αυτό! Ότι κουμπάρα σου ήταν μια από τις πολύ αγαπημένες μου φίλες…Αυτό πόνεσε αλήθεια! Αφού τη συγχώρεσα, μου περιέγραφε όλο το γάμο και εγώ σε έκανα εικόνα στο μυαλό μου…Και τελικά αυτό πόνεσε πιο πολύ…
Ξυπνώντας με τη θύμησή σου στο μυαλό μου, διαπίστωσα ότι μου λείπει η παρουσία σου. Η παρέα σου. Πόσο πολύ γελούσαμε τότε…Τίποτα πονηρό, τίποτα πρόστυχο. Μόνο εσύ…Μου έλειψες μόνο ΕΣΥ...
Μακάρι να μπορούσα να σου μιλήσω, να μάθω τι κάνεις…
Καλά να είσαι πάντα…

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Καλοκαίρι 2013


Φέτος επέστρεψα από τις διακοπές μου 5-6 μέρες νωρίτερα από το προγραμματισμένο… Ένα έχω να παρατηρήσω για το καλοκαίρι του 2013…Ότι κανείς δεν πέρασε καλά… Όλοι κάτι έχουν να πουν…Και όλοι μου λένε το ίδιο κλείνοντας την κουβέντα : ελπίζω του χρόνου να πάω κάπου και να περάσω καλά ή να πάω κάπου αλλού και να μην είμαι Αθήνα ή να μην ξαναπάω στα ίδια…!!!

Μια φίλη μου ελεύθερη και ωραία χώρισε πριν 5 μήνες οπότε ναι μεν ξεκουράστηκε λέει αλλά της έλειπε να μην είναι μαζί του. Οπότε “κάτι” είχαν αυτές οι διακοπές, οι πρώτες μακριά του εδώ και 10 χρόνια.
Άλλοι δεν πήγαν πουθενά ενώ είχαν χρόνο (εννοώ δεν δούλευαν και είχαν χρήματα)  ή σχεδόν πουθενά.
Άλλοι πήγαν μόνο 5 μέρες και τσακώθηκαν με τα ζευγάρια τους και δε μιλιόντουσαν μετά μια εβδομάδα. Άλλοι αρρώστησαν και όσοι είχαν παιδιά αρρώστησαν και τα παιδιά τους. Γύρισαν άρον άρον όλοι αυτοί (άσχετοι μεταξύ τους) . Ένας συνάδελφος έχασε τον αδελφό του 62 χρονών και τώρα το παλεύει με ένα π-σ-κ-δ Καρδαμύλη για να ξεφύγει λίγο.
Οι εξαιρέσεις στον κύκλο μου είναι ελάχιστες με αυτές της συναδέλφου μου που πέρασε τέλεια και πήγε σε πολλά μέρη τις 3 εβδομάδες της άδειάς μας,
 του ξαδέλφου μου που είναι μόνος εδώ και χρόνια, έχει λεφτά οπότε όργωσε με την παρέα του την Ελλάδα και ότι κάμπινγκ έχει (και πήξαμε στη φωτο στο fb!),
και του αδελφού μου που δεν πάει πουθενά χροονια τώρα καλοκαίρι γιατί είναι του χειμώνα και του σκι, οπότε και μόνο που κατεβήκαμε όλοι στο εξοχικό πέρασε καλά γιατί είχε παρέα…Εγώ πάλι, και ο άλλος μου αδελφός…Θα τις θυμόμαστε αυτές τις διακοπές σαν τις χειρότερές μας!!! Λες να φταίει το 13?! Ποτέ δεν το θεωρούσα γρουσούζικο…

Εις του χρόνου τα σπουδαία ελπίζω για όλους…!
Άντε και καλό χειμώνα επιτέλους!

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Βόλτα στο κέντρο....

Θυμάμαι κάποια στιγμή με είχες ρωτήσει (ξέρεις εσύ) ποιές στιγμές στη ζωή μου νιώθω ελεύθερη. Δεν θυμάμαι τι σου είχα πει...Όμως σήμερα ένιωσα ελεύθερη για λιγάκι...Ήταν η στιγμή που άκουγα με ακουστικά ένα υπέροχο τραγούδι που με ταξιδεύει και περνούσα απέναντι την άδεια Ακαδημίας χαζεύοντας τον συννεφιασμένο ουρανό....Τόσο ευτυχισμένη...Τόσο ήρεμη...Τόσο ελεύθερη....

                                                                 *-*-*

Περπατώντας στην Αιόλου και λιγο πριν βγω για Ομόνοια είδα έναν πλανόδιο που πουλούσε περιοδικά και με την άκρη του ματιού μου είδα ότι είχε και καζαμίες για το 2014. Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι είναι πολύ νωρίς. Καπάκι σε σκέφτηκα που σου αγόραζα κάθε χρόνο...Μου έλλειψες πολυ...Με έπιασαν τα κλάματα καταμεσής του δρόμου...Πέρασαν τρία χρόνια που έφυγες από κοντά μας...Κι εγώ εξακολουθώ να πιστεύω ότι αν ήσουν κοντά μας θα ήταν αλλιώς τα πράγματα...Πολύ αλλιώς όμως...(Για τη γιαγιά μου...)

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2013

Κλεμένο αλλά ωραίο...!

Σημασία στη ζωή δεν εχει πόσες ανάσες θα πάρουμε, αλλα πόσες ειναι οι στιγμές που θα μας κόψουν την ανάσα.

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013

Θέατρο Πέτρας 20/6/2013



 40 χρόνια έφηβος  40 χρόνια Βασίλης!

Μπορεί να άρχισε με μισή ώρα καθυστέρηση αλλά οι 15.000 θεατές περιμέναμε υπομονετικά…Τελείωσε στις 2.30 το πρωί και δεν ξέρω αν έμεινε κανείς παραπονεμένος ειδικά όσον αφορά τα τραγούδια που είπε! Βέβαια το Μαχαίρι ήθελα να το πει αλλά εντάξει…Κάλυψε μεγάλη γκάμα δεν έχω παράπονο…!!!
Η τούρτα που έφερε η κόρη του για τα 40 χρόνια (την οποία μετά την πέταξε στο κοινό!!), το φιλί που έδωσε στη Ράντου και το τραγούδι που της αφιέρωσε είναι για τα κουτσομπολίστικα, αλλά ήταν ωραία όταν τα ζούσες εκείνη την ώρα…Τελικά είχε όντως συγκινησιακό χαρακτήρα…Τα βιντεάκια που έπαιζαν κάθε τόσο από το παρελθόν ήταν αστεία και κάποια είχαν και πολιτικά-επικαιρότητας μηνύματα. Ε δε γινόταν Βασίλης χωρίς κομμουνιστικά τραγούδια και δηλώσεις!!!
Όσον αφορά εμένα…όπως τα είχα πει…Λύγισα στο “όποια αγκαλιά και να κοιμάσαι εγώ μαζί σου θα ξυπνάω” αλλά και στην τριπλέτα (έτσι όπως τα λέει όλα μαζί από λίγο είναι πολύ συγκινητικό…) “Σ’ ακολουθώ – Πάρε με – Να κοιμηθούμε αγκαλιά” που με σκοτώνει όπως τα λέει συνεχόμενα…Βούρκωσα…
Εν τω μεταξύ δεν ξέρω αν συμβαίνει γενικά και σε άλλους αυτό, αλλά τραγούδια που τα είχα ακούσει και τα προσπερνούσα κάπως, εκεί, τα άκουσα καλύτερα και είδα την ομορφιά τους μετά από καιρό…Άκουσα στίχους που δεν είχα προσέξει και μαγεύτηκα…
Ήταν από τις πιο όμορφες συναυλίες που έχω παρευρεθεί…

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

ΕΡΤ το τέλος...



Εντάξει έχει γίνει χαμός με το κλείσιμο της ΕΡΤ. Έχω ακούσει και έχω διαβάσει διάφορα από προχθές (όχι πολλά βέβαια). Δεν είμαι κομματικοποιημένη ούτε τοποθετημένη πολιτικά. Απλά ήθελα να παραθέσω την κοινή λογική με απλά λόγια.
Όταν το άκουσα πρώτη φορά προχθές δεν το πίστεψα. Άντε σκέφτηκα! Κάτι άλλο θα εννοούν και δεν κατάλαβαν καλά… 2600+ άνθρωποι μένουν στο δρόμο…Αυτό σκέφτηκα βασικά. Μετά έρχεται και το συναίσθημα ότι τόσα χρόνια δημόσια τηλεόραση, έχει δείξει τόσα, δε γίνεται να κλείσει (είδα και το τελευταίο σποτάκι και συγκινήθηκα κάπως).
Διάβασα και την άποψη για τους υπέρογκους μισθούς και για κάτι βραδινά συμβούλια που τα πληρώνονται έξτρα αλλά δεν γινόντουσαν ποτέ και τέτοια. Άκουσα και για τις προσλήψεις που δεν ήταν αξιοκρατικές. Ναι δίκιο έχουν δε λέω. Αλλά έτσι δεν είναι παντού στο δημόσιο? Γιατί να λένε μόνο για την ΕΡΤ? Επειδή την πληρώνεις στη ΔΕΗ? Γιατί τόσο μίσος? Έχω θειο που δούλευε εκεί πολλά χρόνια και έχει δάνειο τεράστιο. Τώρα πως θα τα βγάλει πέρα? Για ποιο λόγο έπρεπε να μείνουν στο δρόμο τόσοι άνθρωποι και τόσες οικογένειες? Αν θες να κόψεις τις σπατάλες σαν κράτος έλεγξε και βρες τες. Και κοψτες. Όχι μπαμ ξαφνικά σε ένα απόγευμα κλείνουν όλα…Οι χαιρέκακοι λένε όλα αυτά, λένε και ότι να δουν πως είναι σα να είσαι στον ιδιωτικό τομέα…Επειδή και καλά από τη  μια στιγμή στην άλλη χάνουν τη δουλειά τους…Δεν είναι ωραία πράγματα αυτά σε κανένα τομέα. Ούτε στον ιδιωτικό ούτε στο δημόσιο. Εγώ πάντως είμαι της μέσης άποψης. Ότι δεν έπρεπε να γίνει τέτοια κίνηση και ότι όλο και κάποια άλλη λύση μπορούσε να δοθεί τόσα χρόνια για τις σπατάλες της ΕΡΤ. Δεν είναι όλοι λαμόγια. Δεν είναι φυσιολογικό να κλείνει έτσι απλά ξαφνικά. Ούτε το Alter δεν έκλεισε έτσι! Και δε μένω στο συναισθηματικό κομμάτι της τόσα χρόνια δημόσιας τηλεόρασης. Μένω μόνο ότι δημιουργείται ένας ακόμα μεγαλύτερος αριθμός ανέργων.
Εκτός αν βρεθεί τρόπος να πληρώνονται ένα πόσο και να τους βρουν αλλού δουλειά στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπως έγινε και με τους εργαζόμενους της Ολυμπιακής π.χ. και να μην είναι αφραγκοι.
Είδωμεν…Ελπίζω να βρεθεί κάποια μέση λύση και να μη μείνουν χωρίς χρήματα τόσοι άνθρωποι…

Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013

Είναι τραγική ειρωνία ότι...



…ήρθαν οι δικοί μου στην Αθήνα μετά από 3 μήνες και  έκανε σεισμό το ίδιο βράδυ!!!!

*-*

…διάβασα το ζώδιό μου κάπου το περασμένο σ/κ και είχε 3 αστεράκια στην κατηγορία “Υγεία” λέγοντας ότι θα σφύζω από υγεία όλη τη βδομάδα, ενώ τη Δευτέρα έμαθα ότι θα πρέπει να χειρουργηθώ σε μια εβδομάδα…

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Ευχαριστώ...



Εντάξει δεν έχω λόγια…Τι να λέω…? Ότι και να πω θα είναι λίγο και ανούσιο… Σ’ αγαπώ… Που μ’ αγαπάς γι αυτό που είμαι…Χαζή, αφελής, αφηρημένη και ότι άλλο κακό έχω τέλος πάντων ξέρεις εσύ…! Σ’ αγαπώ γιατί με ακούς και με καταλαβαίνεις πάντα…. Γιατί είσαι άνθρωπος γεμάτος καλοσύνη και αγάπη και θετική αύρα και ενέργεια…Κι ας μου γκρινιάζεις καμιά φορά! Όλοι το κάνουμε αυτό άλλωστε… Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ΕΣΥ! Μου είχες λείψει πάρα πολύ…Δεν το είχα καταλάβει πόσο πολύ…Συγγνώμη για σήμερα, είμαι τρομερά ενοχικό άτομο και θα το έχω στο μυαλό μου αυτό ότι και να λες…! Δεν περίμενα τέτοια εξέλιξη…

Ευχαριστώ…Εγώ ευχαριστώ. Όχι εσύ  :)

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Μυρωδιές....



Είμαι στην Αθήνα για δουλειά. Ρίχνει ψιλόβροχο…Την Ομόνοια τη σιχαίνομαι. Όμως από τότε που ήμουν φοιτήτρια και είχα την Ομόνοια στην καθημερινότητά μου, μου είχε αποτυπωθεί μια όμορφη ανάμνηση…Το καφεκοπτείο του Λουμίδη στην οδό Αιόλου…Πάντα με μεθούσε αυτή η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου ελληνικού καφέ. Δεν πίνω καφέδες γενικά και κυρίως ελληνικό. Αλλά αυτή η μυρωδιά του πραγματικά με τρελαίνει…Ας πούμε ότι σαν απωθημένο είχα να μπω και να ψωνίσω ότι βρω…Την περασμένη εβδομάδα μπήκα! Και μιας και δεν είχαμε καφέ στο σπίτι είπα να ψωνίσω…Πήρα μόνο μισό κιλό καφέ αλλά χάρηκα τόσο! Ήταν λες και εκπλήρωσα ένα απωθημένο μου ας πούμε…Είχε μέσα απίστευτες ποικιλίες καφέ με αρώματα και γεύσεις από όλον τον κόσμο που δεν το περίμενα. Ουρά ο κόσμος που περίμενε να ψωνίσει. Και εκεί που κατευθύνομαι προς το ταμείο άκουσα μια τόσο ωραία μελωδία και να την τραγουδά ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο (και ας της έχουν καταλογίσει διάφορα)…Δεν είχα σκεφτεί τι μουσική θα μπορούσε να ακούγεται σε ένα καφεκοπτείο…Μου ταίριαξε πάντως ακριβώς…Θυμήθηκα έναν φίλο blogger όταν το άκουσα – θα καταλάβει εκείνος!


Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Κι αν δεν συναντηθούμε.....


Μάλλον δεν έχω ό,τι ζητάς
γι αυτό σε κάνω και πονάς
Μάλλον δεν κάνω εγώ για σένα
μα σ’ αγαπώ όσο κανέναν

Γι αυτό φεύγω και σ’ αφήνω
μήπως βρεις αυτό που θες αληθινά

Κι αν δε συναντηθούμε ξανά όσο θα ζούμε
Κι αν δεν μπορέσω πια ποτέ μου να σε ξαναδώ
Στο λέω δεν πειράζει
στ’ αλήθεια δε με νοιάζει
μου φτάνει που σ’ αγάπησα
κι ακόμα σ’ αγαπώ

Μάλλον δεν είμαι αρκετός
για σένα που `χεις μάθει αλλιώς
Μάλλον δεν ξέρω τι να κάνω
πετάς ψηλά και δε σε φτάνω

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013

Only 29 :)



Όταν όλοι στο σπίτι είναι άρρωστοι και δεν κάνεις τίποτα ούτε τσικνοπέμπτη (χθες) ούτε στα γενέθλιά σου (σήμερα) τι είναι? Worst b day ever…..

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

Keep walking...



Μου φαίνεται ότι έχουν πάρει χαμπάρι στη δουλειά ότι θέλω να κάνω γυμναστική και δεν προλαβαίνω και γι’ αυτό φροντίζουν και με στέλνουν όλο έξω με τα πόδια…Εντάξει μπορεί να μη γυμνάζομαι όπως στις πιλάτες (η κοιλίτσα μένει ένα παραμελημένο σημείο!) αλλά από γάμπες σκίζω…! Κοίτα που θα λέω και ευχαριστώ για το τόσο περπάτημα!

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Αν...


Πολλές φορές έχω σκεφτεί να γράψω ένα ποστ τι θα γινόταν αν…το καλοκαίρι του 2004 ήταν διαφορετικό. Πως θα ήμουν εγώ, τι θα είχα κάνει στη ζωή μου και πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα σήμερα για μένα. Φυσικά και δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα, όμως κάπως τα έχω στο μυαλό μου ότι έτσι θα ήταν…

Αύγουστος 2004. Έχω πάει διακοπές, ακόμα ένα καλοκαίρι, στην Κρήτη. Περνάω ακόμα ένα ξέγνοιαστο καλοκαίρι αν και το καμπανάκι στο πρόβλημα της σχέσης μου είχε χτυπήσει από εκείνο το ζεστό καλοκαιρινό πάρτι του Ιουλίου. Επιστρέφοντας στην Αθήνα και μπαίνοντας τους κανονικούς μου ρυθμούς όλα κυλούν όπως πριν ήσυχα και ξέγνοιαστα μέχρι που στην πρώτη βλακεία του (πράγμα σύνηθες) τσαντίζομαι τόσο που τα βγάζω όλα από μέσα μου και τσακωνόμαστε άσχημα. Όταν τα ξαναβρίσκουμε, όλα δείχνουν να βελτιώνονται και η σχέση, δοκιμασμένη πια, είναι στα καλύτερά της…Οπότε ότι είχαμε σχεδιάσει γίνεται πραγματικότητα. Φεύγουμε μαζί για Erasmus στη Μαδρίτη και όταν παίρνουμε πτυχίο ψαχνόμαστε και τελικά τα καταφέρνουμε και βρίσκουμε μεταπτυχιακό και έπειτα δουλειά στο Παρίσι. Ζούμε εκεί την υπόλοιπη ζωή μας μαζί.

Αύγουστος 2004. Ακυρώθηκαν οι διακοπές στην Κρήτη οπότε έχω πάει διακοπές στο εξοχικό μου. Ακόμα ένα καλοκαίρι που με έχει γραμμένη γιατί είναι σπίτι του στην Κρήτη δηλαδή μακριά μου. Ένα καλοκαίρι που γνωρίζω ένα γοητευτικό αγόρι. Ξενερωμένη από εκείνο το ζεστό καλοκαιρινό πάρτι του Ιουλίου και όχι μόνο, αφήνομαι σε μια νέα περιπέτεια με εκείνο το γοητευτικό αγόρι χωρίζοντας από την υπάρχουσα σχέση. Με τον καιρό βλέπω ότι το γοητευτικό αυτό αγόρι γίνεται άντρας και μάλιστα ο άντρας που θέλω να κάνω παιδιά μαζί του. Οπότε παντρεύομαι και κάνω μια υπέροχη κόρη. Εκείνος κάνει ακριβώς τη ζωή που είχαμε ονειρευτεί χωρίς εμένα…Και εγώ καθηλωμένη σε αυτή τη χώρα που καταρρέει προσπαθώ να παρέχω στην κόρη μου μια όσο το δυνατόν καλύτερη ποιότητα ζωής…



Υ.Γ. Ναι επιτέλους είδα την ταινία Αν… του Χριστόφορου Παπακαλιάτη και είμαι άμεσα επηρεασμένη τις τελευταίες…Και όποιοι του αντιθέτου φύλου με κορόιδεψαν που την είδα και μου άρεσε καλά θα κάνουν να τη δουν να παίρνουν μαθήματα συμπεριφοράς…Πιστεύω πως θα γίνουν καλύτεροι και όχι γκέι όπως μου είπαν.


Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Στον οδοντίατρο κι εγώ...!



Λοιπόν πήγα στον οδοντίατρό μου (τον αγαπώ αυτόν τον οδοντίατρο το παραδέχομαι!) και το κοιτάξαμε πάλι αυτό το δόντι που με πονούσε και τελικά όντως δεν έχει κάτι! Με πονάει το ούλο και με χτυπάει στο δόντι…Μου έδωσε συμβουλές ιδιαίτερης περιποίησης και ελπίζω σε καλύτερες μέρες του δοντιού…! Σε λίγο καιρό θα πάω για καθαρισμό και θα του πω “εντυπώσεις”…Ελπίζω να μου έχει περάσει…

Τύψεις...


Αυτές τις μαλακίες κάνω και κοιτάω το προφίλ σου στο f/b καμιά φορά…Τι μαζοχισμός θεε μου…Πόσος καιρός μπορεί να περάσει ώστε να ζητήσεις από κάποιον συγγνώμη και να μη φαίνεται γελοίο? Όσο και να ναι πάει τώρα…Θα τις λουστώ τις τύψεις μια ζωή…Περαστικά μου…

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

Όμορφη μέρα... :)



Σήμερα αναρωτιέμαι τι μπορεί να συμβεί στον καθένα ώστε μια μέρα να γίνει υπέροχη…Ένα χαμόγελο? Μια γλυκιά ματιά? Η θετική ενέργεια και αύρα που σου βγάζει κάποιος? Ένα αστείο σύνθημα στον τοίχο?
Περπατώντας από το Avenue στο Μαρούσι προς το Mall με ακουστικά στα αυτιά και έναν δειλό ήλιο μπροστά μου, χάζευα στο πλάι τα ακίνητα του ΟΑΚΑ…Μπροστά μου σε μια στάση ένας άντρας και μια κοπέλα τα λένε χαλαρά. Η ματιά μου έπεσε πάνω του. Δεν ξέρω πως μπορεί να τον κοίταξα…Λίγο πιο κάτω με προλαβαίνει με τα πόδια και μου λέει συγχαρητήρια που είμαι τόσο γοητευτική! Επίσης ότι έχω πολύ όμορφα μάτια και με ρώτησε πως με λένε…Τον ευχαρίστησα και απάντησα. Μου συστήθηκε κι εκείνος με χειραψία  και έφυγε με γρήγορο περπάτημα…Δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο αλλά και μόνο για το θάρρος του να κάνει μια τέτοια κίνηση εγώ τον θαύμασα και μου έφτιαξε τη μέρα! Πάντως είμαι όλη μέρα με το χαμόγελο στα χείλη εξ’ αιτίας αυτού του αγνώστου που πραγματικά μου έφτιαξε τη μέρα…Φτάνοντας στο Mall είδα να γράφει σε έναν τοίχο “Κάνε και κανένα like βρε γρουσούζη”!! Χαμογέλασα...Ή ήταν αστείο ή εμένα μου φάνηκε λόγω καλής διάθεσης…
Μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα μιας κουραστικής εβδομάδας ξεκινούσε και ας κατέληξε τελικά να βρέχει…

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Βόλτα...


Μου αρέσει να κάνω βόλτα με τα πόδια, κυρίως όταν έχει ηλιόλουστη μέρα. Και ειδικά αν δεν έχει κόσμο πολύ γύρω μου…Απολαμβάνω καλύτερα τη διαδρομή. Χαζεύω τι υπάρχει γύρω μου, κοιτάω τον ουρανό με χαμόγελο και αφαιρώ οποιαδήποτε αρνητική σκέψη μπορεί να με βασανίζει…
Μια τέτοια μέρα ήταν το Σάββατο το πρωί…Βόλτα με την αγαπημένη μου φίλη, που πλέον μπορώ να τη λέω κολλητή μου, μιας και τη νιώθω μοναδική πια…Ξεκινώντας από την Ερμού με τον πολύ κόσμο (πρέπει να πάτησα κανα δυο!) βγήκαμε Αγίου Μάρκου και τελικά Ομόνοια μέσω Αιόλου και Αθηνάς…Εκεί ήταν και το παζάρι βιβλίου, όπου μπήκα, είδα κι έφυγα. Τίποτα δεν μου κέντρισε τόσο πολύ το ενδιαφέρον ώστε να το αγοράσω…Ίσως να φταίει και ο πολύς κόσμος και να μην είδα κάτι πολύ προσεκτικά…Δυο ώρες σύνολο βόλτα με τα πόδια και στα μαγαζιά, δυο ώρες χαλάρωσης και χαμόγελου…Αυτά που λες με μια καλή φίλη μόνες είναι τόσο ωραία! Μου είχαν λείψει…Πέρασα τόσο όμορφα…Καιρό είχα να περάσω τόσο καλά μόνη με φίλη…Το είχα τόσο ανάγκη…Ελπίζω να επαναληφθεί σύντομα…Καλή εβδομάδα να έχουμε!

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Στα ίδια μέρη...



Αποφεύγω να ακούω αυτό το τραγούδι γιατί μου θυμίζει αξέχαστες στιγμές της φοιτητικής μου ζωής. Όσο και αν πλήγωσα, όσο και αν πληγώθηκα είναι από τις πολυτιμότερες μου στιγμές…
Σήμερα κυκλοφορούσα σε μέρη που είχα να πάω μια 8ετια…Πολλά ήταν ίδια πολλά είχαν αλλάξει. Μου έλειψαν λίγο. Όλοι. Και ας είχαμε άσχημη κατάληξη τελικά…
Και μου κόλλησε το τραγούδι δυστυχώς…Πόσο ταιριαστό…

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Άσχετα Vol.5



Ανέβαινα τον κεντρικό δρόμο κοντά στη δουλειά μου να ψωνίσω κάτι και σε είδα! Χάρηκες πολύ που με είδες το ίδιο κι εγώ…Νομίζω αγκαλιαστήκαμε κιόλας…Ήταν πολύ θερμό το κλίμα μεταξύ μας και λέγαμε νέα μας…Μου είχες λείψει λίγο και νομίζω ότι κι εγώ σου είχα λείψει (και ας μην το λες ποτέ!) Νομίζω έχω καιρό να σε δω σε όνειρο δε θυμάμαι πότε σε είχα δει τελευταία φορά…Αλλά σε είδα προχθές! Λες να φταίει που μου μίλησε για σένα ο συνάδελφός μου…? Δεν ξέρω…Ελπίζω να σε δω σύντομα πάντως…Κανονικά…

*-*-*

Όσο με ενοχλεί να λες το συνάδελφό μου μαλάκα πίσω από την πλάτη του, τόσο με ενοχλεί να λες κι εμένα άχρηστη πίσω από την πλάτη μου. Έλα και πες τα κατάμουτρα καραγκιόζη αν μπορείς…Αν ποτέ δω την απόλυσή μου θα ξεσπάσω χωρίς συστολή και θα πω ότι κρατάω μέσα μου 3.5 χρόνια τώρα…Και ξέρεις ότι ο συσσωρευμένος θυμός είναι πολύ κακός? Δεν θα αλλάξεις το ξέρω γιατί αλλάζουν τα γουρούνια φάτσα? Όχι βέβαια… Αλλά εγώ πραγματικά θα έχω χαλαρώσει μετά από την τόση εκτόνωση…Θα ανασάνω με άλλο αέρα…

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2013

When men talk....


Γι’ αυτό πάντα γούσταρα τις αντροπαρέες και τις αντρικές συζητήσεις. Γι’ αυτό πάντα τα πάω καλά με άντρες συναδέλφους και όχι με γυναίκες…Γιατί είστε πολύ κουλ στις συζητήσεις σας με το ενδιαφέρον (μου) να κορυφώνεται στις κουβέντες για γυναίκες!! Όλα τα λεφτά σου λέω! Μιλούσε ένας συνάδελφος τώρα και άκουγα…Ένας φίλος βρήκε κοπέλα πριν μια εβδομάδα και μου ζητούσε συμβουλές…Ότι είχα να πω το  είπα! Αλλά…Εχμ…Πώς να σας το πω?! Το έχω ξαναπεί στο blog αυτό…Υπάρχουν γυναίκες που τους αρέσει να κοιμούνται μετά το σεξ…Δεν είναι όλες έτσι όπως τα λέτε…Θέλουμε κι εμείς να χαλαρώσουμε λίγο…Θα επανέλθω σε αυτό το θέμα το συντομότερο μάλλον…

Movies Part 2



Εντάξει το Star πρέπει να παίζει με τις αναμνήσεις μου with no mercy! Χθες το βράδυ ακόμα μια τέτοια ταινία? Έτσι κι εγώ σήμερα ξύπνησα με τη θύμησή σου και το προφίλ μου στο fb είναι όλο τραγούδια “δικά σου”…Με πονάει να σε θυμάμαι…Δεν θέλω να σε θυμάμαι…Εύχομαι να είσαι καλά ωστόσο…

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Movies



Τις τελευταίες δέκα μέρες είχε στην τηλεόραση πολύ αγαπημένες ταινίες…Δυο είναι αυτές που είναι στις καλύτερές μου όμως.

Η μια μου θυμίζει τόσο εσένα. Ήταν στο Top 5 αγαπημένων ταινιών σου θυμάμαι. Την έχω αγοράσει σε αυθεντικό δισκάκι γιατί μου αρέσει κι εμένα πολύ και σε θυμάμαι κιόλας. Η ταινία πραγματεύεται αυτό που λέμε ότι δεν υπάρχει στη ζωή και ότι αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες. Την αληθινή  αγάπη ενός ζευγαριού. Την αγνή, βαθειά και αιώνια αγάπη. Το γιατί δεν υπάρχει σε αυτή τη ζωή θα το τεκμηριώσω. Γιατί όσο αγαπημένο και να είναι ένα ζευγάρι, στο πέρασμα του χρόνου, υπάρχει η φθορά της καθημερινότητας, της βαρεμάρας. Ειδικά όταν γερνάς με τον άλλο. Δεν πιστεύω λοιπόν ότι υπάρχει άντρας που γέρος πια, θα κοιτάζει τη γυναίκα του στα μάτια με την ίδια λάμψη στο βλέμμα όπως κάποτε. Ούτε αν εκείνη έχει άνοια θα της διαβάζει κάθε μέρα την ιστορία αγάπης τους από το ημερολόγιό της και θα απαντά με υπομονή κάθε μέρα στις ίδιες ερωτήσεις της…Αυτά μόνο στις ταινίες. Γι’ αυτό και κλαίω κάθε μα κάθε φορά που τη βλέπω…Η συγκίνηση χτυπάει κόκκινο…


Τη δεύτερη ταινία την έμαθα και την αγάπησα μέσα από σένα, άρα δε γίνεται να μη σε σκεφτώ. Πρωταγωνιστεί μια από τις αγαπημένες σου ηθοποιούς. Ήταν κούκλα η αλήθεια είναι. Ακόμα θυμάμαι την αφισούλα της από την ταινία στο γραφείο σου. Και αυτή είναι μια ιστορία αγάπης. Αλλά δεν έχει ευχάριστη κατάληξη. Ζεις το όνειρο του αταίριαστου έρωτα μέχρι εκεί που δεν πάει αλλά τελικά τα κάνεις μαντάρα στη ζωή σου. Άλλον αγαπάς άλλον παντρεύεσαι και όλα έχουν την χειρότερη κατάληξη μετά από βαθιά θλίψη και απελπισία…Βέβαια είναι και μια άλλη εποχή στην οποία αναφέρεται…Ένας πόλεμος είναι πάντα καταλυτικός…





Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2013

Ωραία νέα...


Μου τη δίνει να επιβεβαιώνομαι…Όταν έλεγα εγώ από Γενάρη θα ψάχνω για δουλειά οι πιο πολλοί έλεγαν "άντε ρε δε θα το κάνει"…Κι όμως μάλλον θα το κάνει…Έτσι ξεκινάει η νέα χρονιά στη δουλειά μου…

Καλή χρονιά να έχουμε κατά τα άλλα….