Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Έλεος πια....

Μόλις προχθές έμαθα το παρακάτω περιστατικό :


Εν συντομία αναφέρω ότι το εν λόγω άρθρο λέει οτι το ΙΕΚ Ξυνή θα πληρώσει τα χρέη του σε 400 παρά κάτι χρόνια. Να αναφέρω ότι αν χρωστάς 100 ευρώ στην εφορία σε πάνε μέσα ή ότι σου κόβουν το ρεύμα αν δεν έχεις να πληρώσεις τα χαράτσια και τα σχετικά? Όσοι δουλεύουν, δουλεύουν πια να πληρώνουν εφορίες και χαράτσια. Σε τι κράτος ζούμε ήθελα να ‘ξερα και που θα φτάσει αυτό. Τη γλιτώνουν όλοι οι αλήτες τα λαμόγια και την πληρώνει ο απλός κοσμάκης. Το άρθρο λέει ότι από πολιτική κάλυψη τη γλίτωσε.
Και μετά μου λένε ότι θα αλλάξουν τα πράγματα…Πότε? Πως? Με ποια νοοτροπία? Του παρτάκια Έλληνα?? Δεν είμαι αισιόδοξη πια. Κάθε μέρα γίνεται κάτι και απογοητεύομαι περισσότερο…

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Όνειρο ήτανε... (Vol.9)

Κατεβαίνω τη Χρεμωνίδου και στο ράδιο παίζει Dido. Μετά καπάκι το mad about you. Τι πιθανότητες είχα? Βάλε και faithless τώρα να με αποτελειώσεις, σκέφτηκα με λίγη πικρία… Δέκα λεπτά μετά, πιο κάτω, είδα έναν τύπο με γαλάζιο πουκάμισο και εκρού υφασμάτινο παντελόνι πάνω σε παπάκι με κράνος σαν αυτό που είχες και σε κορόιδευα. Εσύ είσαι, σκέφτηκα… Ένας κόμπος στο στομάχι  και ένα φτερούγισμα στην καρδιά… Και μετά ξύπνησα…

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Italy vs Europe?

Εγώ το είχα δει εδώ και δέκα χρόνια. Μου το είχαν δείξει δηλαδή. Όποιος δεν το έχει δει ας το δει και ας βρει την ομοιότητα με την Ελλάδα. Ή μάλλον τις ομοιότητες…Όποιος το ξέρει ας ξαναγελάσει με την κατάντια μας γιατί αν κλαίμε δε γίνεται τίποτα…

Μου το θύμισε ο καλός blogger φίλος μου Αλχημιστής αναφερόμενος κάπως στο ελληνικό σύστημα υγείας…Και λέω κάπως γιατί ότι και να πεις είναι λίγο για αυτή τη χώρα…
Enjoy………

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Μετακόμιση!!

Κάθε μέρα σχεδόν κάτι θα γίνει και θα θυμηθώ τα αγαπημένα μου “φιλαράκια” και ή θα γελάσω μόνη μου ή θα ψάχνω εκείνη τη στιγμή τον πιο κοντινό άνθρωπο που ξέρω ότι τα ξέρει απ’ έξω να του το πω να γελάσουμε μαζί…

Χθες το αφεντικό μου ήθελε να κάνει μια μίνι αλλαγή στο γραφείο του και έπρεπε να μετακομίσουμε ένα έπιπλο γραφείου. Στον ίδιο χώρο μεν αλλά επειδή είναι κάπως στριμωγμένα όλα δεν γινόταν να γίνει η δουλειά με τρία άτομα. Δυο ήταν υπέρ-αρκετά. Κάποια στιγμή ενώ μάζευα κάτι κούτες ακούω ένα ουρλιαχτό από τη συνάδελφο ότι δεν χωράει άλλο και τη βλέπω στριμωγμένη ανάμεσα στο έπιπλο, τον τοίχο και σε ένα άλλο ξύλινο επιπλάκι!!! Εντάξει!!! Βγήκα έξω γελώντας!! Το έλεγα στο συνάδελφο μετά που κι εκείνος έχει δει ένα εκατομμύριο φορές τα φιλαράκια! Η σκηνή ήταν πολύ πολύ ίδια αλήθεια :


Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Άνθρωποι και άνθρωποι...

Είναι φορές που κάθομαι και σκέφτομαι ότι κάθε φορά σχεδόν που μιλάμε μου λες πόσο καλός άνθρωπος είμαι. Παρ’ ότι είμαι γυναίκα…!! Μεταξύ σοβαρού και αστείου, σε πιστεύω ότι το πιστεύεις, απλά διαφωνώ μάλλον…

Το ξέρω ότι το ξέρεις ότι δεν με έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση, όμως πραγματικά πιστεύω ότι δεν είμαι τόσο καλός άνθρωπος όσο νομίζεις. Θα αφήσω απ’ έξω το γεγονός ότι έχω πληγώσει κόσμο αβέρτα παλιότερα (πράγμα που σίγουρα δεν με κάνει καλό άνθρωπο) και θα ασχοληθώ μόνο με το γεγονός ότι ο καθένας δημιουργεί μια εικόνα για κάποιον από τη συμπεριφορά που εισπράττει από αυτόν. Εμείς δεν έχουμε και ιδιαίτερα κοινούς γνωστούς ώστε να σε επηρεάσει αρνητικά για μένα, αν υπάρχει κανείς!!! Οπότε νομίζω πως σου δημιουργείται μια εικόνα ας πούμε εξιδανίκευσης. Όπως έλεγα και σε μια παλιά φίλη μου ο άνθρωπος δεν αλλάζει ριζικά. Δηλαδή αν κάποιος είναι εγωιστής θα είναι πάντα εγωιστής. Αν όμως σε μια σχέση του βγάζει ο άλλος τον καλό του εαυτό θα είναι λιγότερο εγωιστής ή τουλάχιστον θα φαίνεται λιγότερο εγωιστής. Θα είναι όμως. Το χαρακτηριστικό του αυτό δεν θα αλλάξει. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι εσύ με γνώρισες σε μια – ακόμα – πιεσμένη φάση της ζωής μου, αλλά μου έβγαλες τον πολύ καλό μου εαυτό. Τις φόρες που έλεγα ότι μονό εσύ με καταλαβαίνεις και ότι μονό σε εσένα έχω εμπιστοσύνη είναι γιατί πίστευα ότι εσύ θα με εκτιμούσες και θα με αγαπούσες ακόμα και αν έβγαζα τον κακό μου εαυτό. Ακόμα το πιστεύω δηλαδή.
Το ξέρω ότι κανείς δεν είναι τέλειος, αλλά δεν πιστεύω ότι είμαι τόσο καλή και ελπίζω με όλο το παραπάνω κείμενο, και με κάποιες λεπτομέρειες που ξέρεις για την προσωπική μου ζωή, να καταλαβαίνεις γιατί το λέω αυτό. Δε λέω ότι είμαι κακή (οι κακοί είναι στη φυλακή έτσι δε λένε?!) απλά λέω γιατί δεν με έχω σε τόσο εκτίμηση εγώ… Χαίρομαι που έχεις αυτήν την εικόνα για μένα και ελπίζω να μείνει έτσι όσο και αν χανόμαστε, όσο αραιά και αν τα λέμε... Είσαι μέσα στην καρδιά μου πάντα και ελπίζω να το ξέρεις και ας μη φαίνεται καμιά φορά…