Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Midnight in Paris


Την είδα επιτέλους τη Δευτέρα! Το ξέρω είμαι απαράδεκτη για τα δεδομένα μου έπρεπε να είχα πάει στο σινεμά ή με το που βγήκε σε dvd να τη δω, αλλά ας όψεται η κατάσταση… Νταξ… Τι να λέω πάλι… Ήταν σα να ήμουν εκεί… Σα να μην πέρασε μια μέρα. Ευτυχώς την είδα μόνη και μπορούσα να σκεφτώ ό,τι ήθελα χωρίς καμιά τύψη. Μετά όλη την εβδομάδα “αυτομαστιγωνόμουν” με τη θύμησή σου βάζοντας ότι τραγούδι σε θυμίζει. Σήμερα τελειώνει αυτό εδώ. Αρκετά. Πίσω στην πραγματικότητα.

Η ταινία ήταν πολύ καλή θα έλεγα και σου πετάει ευθέως ότι αυτή η ζωή  που ονειρεύεσαι να έχεις και δεν έχεις, αν την είχες δεν θα ήταν όπως ακριβώς το φαντάζεσαι. Λες και με ήξερε ο Woody Allen… Τουλάχιστον ο πρωταγωνιστής κατάφερε να μείνει εκεί, ενώ εγώ είμαι ακόμα εδώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου