Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Διαφωνίες-Συμφωνίες


Την έχω κάνει καιρό τώρα και πολλές φορές αυτήν την κουβέντα. Πριν την οικονομική κρίση. Η τελευταία φορά ήταν αρχές του 2011 νομίζω. Ο μεγάλος αδελφός μου (10 χρόνια πιο μεγάλος από ‘μένα) είναι στην πολεμική αεροπορία από ΣΤΥΑ από το 1992 και ο μικρότερος αδελφός μου (8 χρόνια πιο μεγάλος από ‘μένα) είναι διορισμένος μέσω ΑΣΕΠ καθηγητής σε ΕΠΑΛ από το 2004. Ο μικρότερος αδελφός μου έχει δουλέψει από το 1999 σε ιδιωτικές εταιρείες νυχθημερόν και σαββατοκύριακα μέχρι να διοριστεί. Συνεπώς γνωρίζει τι σημαίνει να δουλεύεις στον ιδιωτικό τομέα.
Όταν σε μια οικογενειακή συζήτηση ήμασταν ο μεγάλος μου αδελφός, ο πατέρας μου, εγώ, ο άντρας μου και η μητέρα μου, οι δυο πρώτοι έπεσαν να με φάνε. Γιατί τόλμησα να ξεστομίσω ότι “ας ήμουν κι εγώ στην αεροπορία με βάρδιες, ας έχανα και καμία Πρωτοχρονιά ή Πάσχα, και ας έπαιρνα και 700 ευρω!” . Καταλαβαίνετε! Έγινε ο μαύρος χαμός! Ο αδελφός μου υποστηρίζει ότι μια τέτοια δουλειά με βάρδιες και να χάνεις κάποιες οικογενειακές στιγμές, δεν αξίζει 1100 ευρω που έπαιρνε (τώρα παίρνει 900!). Δεν κατάλαβε όμως το νόημα της δικής μου δήλωσης. Εγώ εννοούσα τη μονιμότητα της κατάστασης. Ότι βρέξει χιονίσει τα 900? 800? 700? Θα τα πάρει. Εγώ και ο κάθε άλλος, δεν ξέρει αν αύριο θα έχει δουλειά, όχι αν θα πάρει τα λεφτά του. Μόνο ο αδελφός μου ο άλλος που έχει δουλέψει και λίγο εκτός δημοσίου ξέρει τι θα πει να έχεις εργοδότη που πρέπει να “σκύβεις το κεφάλι” και να λες και ευχαριστώ που έχεις δουλειά. Ειδικά τώρα πια έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα. Αλλά δεν ήταν εκεί να με υποστηρίξει την τελευταία φορά!! Ο πατέρας μου συνταξιούχος πια, χρόνια καθηγητής και λυκειάρχης σε τεχνικά λύκεια που να το καταλάβει κι αυτός.
Τώρα, ένα χρόνο μετά, ΟΛΟΙ με κατάλαβαν. Κατάλαβαν τι εννοούσα και φώναζα τόσα χρόνια. Καιρός δεν ήταν?

5 σχόλια:

  1. Καλη μου καταλαβαινω ακριβως τι λες. Αλλα και η μονιμοτητα δεν ειναι πανακεια τελικα, αυτο καταλαβα. Με αυτα που γινονται κανεις δεν ειναι βεβαιος, τιποτα δεν εχει εξασφαλιστει. Βεβαια δεν ξερω τι στην ζωη ειναι βεβαια, απλα ισως μαθαμε να ζουμε ετσι. Δεν ξερω...

    Βλεπω τοσο σκοτεινο το μελλον αλλα πρεπει να προσπαθησουμε, ολοι μαζι να αλλαξουμε το μελλον μας προς εκει που το θελουμε.

    Ειμαι και εγω μουδιασμενος με ολη αυτη την κατασταση γιατι δεν ξερω που οδηγει....Κουραγιο...Θα δειξει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν ειναι πανακεια οχι.Αλλα εγω τουλαχιστον αν ειχα κατι τετοιο σταθερο στη ζωη μου θα μπορουσα να κοιμαμαι ησυχη.Και οχι να γκρινιαζω και να φωναζω σαν τον αδελφο μου...Το ξερεις οτι 10 μερες το μηνα εχει αδεια και μαλιστα οποτε τη βολεψει αυτος?Εγω μια μερα μπορει να εχω αναγκη και για θεμα υγειας και με φερνουν με πυρετο...Και ο καθε ιδιωτικος υπαλληλος.Αμα θα ζησει αυτα θα του πω εγω που ειναι και αχαριστος...!
    Σκοτεινο το βλεπω κι εγω αλλα προσπαθω να το αποβαλλω οσο μπορω απο μεσα μου...Εχω το μωρο μου να μου δινει ελπιδες...Τα παιδια μας ειναι το μελλον μας ετσι δεν ειναι?! :)
    Θα δειξει οντως...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο καθ ενας κρινει βασει των εμπειριων του. Ετσι οι δημοσιοι κατακρινουν τους ιδιωτικους κ τουμπαλιν. Δν θα σε κατανοησουν ποτε κ ιδιαιτερα ο πατερας της φαμιλιας, δημ.υπαλληλος συγκεκριμενων πολιτικων φρονηματων!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καιρός ήταν όντως...

    Και όταν εγώ παρακαλούσα πέρυσι για στρατιωτική σχολή, στον πατέρα μου άρεσε η ιδέα αλλά κανένας τους δεν με υποστήριξε πραγματικά! Κανένας...

    Εγώ το ήθελα, όχι μόνο για τη μόνιμη δουλειά...
    αλλά δεν με υποστήριξε κανένας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Ανωνυμος Μα δεν καταλαβες.Δεν με κατεκρινε ουτε εκρινε τους ιδωτικους.Ουσιαστικα υποτιμουσε και κατηγορουσε τη δουλεια του και τα πλεονεκτηματα που αυτη εχει.Με καταλαβαν ολοι τελικα οπως λεω στο τελος του ποστ.Ακομα και ο πατερας μου και ας εχει την παλια νοοτροπια που λες.

    @Sweet Truth Επρεπε να σε στηριξουν επειδη ειναι κατι που το ηθελες.Δεν ξερω βεβαια αν θα τα εβγαζες περα γιατι ειναι δυσκολα τα πραγματα...Αλλα αυτο δεν μπορουν να το ξερουν εκ των προτερων...

    ΑπάντησηΔιαγραφή