Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Εναλλακτικός τρόπος κίνησης


Έχω λιώσει στις πιλάτες εδώ και 3 μήνες περίπου. Τώρα όμως που επιτέλους έφτιαξε ο καιρός έχουμε αρχίσει το ποδήλατο εντατικά μπας και δούμε φως! Είμαστε αρκετά κοντά στο Πάρκο Αντώνη Τρίτση οπότε ο στόχος είναι να πηγαίνουμε σχεδόν καθημερινά ως εκεί και να κάνουμε και καμιά διαδρομή μέσα…Το καλό με τον δήμο που μένω είναι ότι έχουν κάνει τη μισή απόσταση ως εκεί ποδηλατόδρομο και αντί για άσφαλτο κάποια κομμάτια έχουν σαν πλάκες που μου θυμίζει πολύ Παρίσι -το οποίο είναι σχεδόν όλο έτσι. Είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό. Είμαι ήρεμη και χαλαρή χωρίς να φοβάμαι ότι θα με στριμώξει κανένας μαλάκας ταρίφας όπως έτυχε μια μέρα και πήγα να σκοτωθώ…Ωραία λοιπόν, τώρα που φτιάξατε τον -μισό- δρόμο ως εκεί ήρθε η ώρα να φτιάξετε και λίγο το Πάρκο…Είναι πολύ κρίμα να είναι όλα τοοοσο απεριποίητα…Μαζεύει πολύ κόσμο εκεί και είναι πραγματικά πολύ ήρεμα μακριά από τη φασαρία του δρόμου και το καυσαέριο. Με δεδομένο ότι μένω στη χειρότερη γειτονία του Δήμου Ιλίου εκεί πραγματικά ηρεμώ…Με τη λιμνούλα και τις παπίτσες να χαζεύω, γίνομαι και πάλι παιδί…! Πηγαίνω για τη γυμναστική της υπόθεσης αλλά νομίζω βοήθα και στην ηρεμία μου κάπως…Γυρίζω σα να είμαι ξεκούραστη κι ευτυχισμένη…Χαίρομαι που έχω μια τέτοια “ανάσα” κοντά μου. Κι ας με ενοχλεί που δεν το προσέχουν τόσο όσο θα έπρεπε…Keep cycling λοιπόν!

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

Εφημερίδες


Αν και το blog μου δεν έχει πολιτικό χαρακτήρα γενικά, θα κάνω μια μίνι παρένθεση αυτή τη φορά. Την περασμένη Κυριακή 4-3 έπεσε στα χέρια μου το Έθνος της Κυριακής. Προς το τέλος της κύριας εφημερίδας είχε ένα δισέλιδο με τίτλο πάνω πάνω “Ανθελληνικός Ρατσισμός”. Είχε 4 άρθρα από έλληνες κάτοικους του εξωτερικού σχετικά με τον ρατσισμό που αντιμετωπίζουν εδώ και ένα χρόνο στη ζωή τους. Ένας κάτοικος της Γερμανίας έχει ταξί και μεταξύ άλλων και 7 οδηγούς Γερμανούς οι οποίοι έφυγαν από τη δουλεία τους, παραιτήθηκαν, επειδή δεν μπορούν να δουλεύουν σε Έλληνα. Ένας άλλος έχει μαγαζί με κλιματιστικά και δεν έχει πια πελάτες Γερμανούς γιατί δεν θέλουν να πάνε στον Έλληνα με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να καταστραφεί οικονομικά. Μια κοπέλα που σπουδάζει στην Αγγλία, με αφορμή μια εργασία, της είπε ο καθηγητής της “Βαριέσαι να δουλέψεις όπως και οι υπόλοιποι συμπατριώτες σου?”. Για να μην μακρηγορώ η εφημερίδα λέει τα ίδια και για Σουηδία και για Αυστρία. Και έρχομαι εγώ τώρα και διερωτώμαι. Αν έστω και μειοψηφικά προς το παρόν λειτουργεί τέτοιο κλίμα στην Ευρώπη, πως μετά από εύλογο χρονικό διάστημα θα επέλθει ανάπτυξη σε αυτή τη χώρα? Έλεος. Είμαστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δουλεύουμε (όσοι έχουμε δουλειά), δεν είμαστε τεμπέληδες όλοι και δεν είμαστε και απολίτιστοι όλοι. Ας μας πουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας τι σκατά θέλουν από την Ελλάδα εκτός από το να την αγοράσουν? Τέτοια ξεφτίλα δεν την αντέχω…

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

Όνειρο ήτανε... (Vol.8)


Έκανε ψύχρα εκείνη τη νύχτα…Έβαλε το μπουφάν της και βγήκε λίγο έξω από το σπίτι. Κοίταξε ψηλά τον ουρανό, αγνόησε το φεγγάρι που ήταν λεπτό σαν φλούδα από νύχι και στάθηκε στα αστέρια…Έλαμπαν όλα μαζί τόσο όμορφα…Είχε να δει τόσο γεμάτο ουρανό από το καλοκαίρι που είχε πάει στο εξοχικό της διακοπές…Και τώρα ήταν διακοπές, αλλά χειμώνας στο βουνό που δεν πολυσυμπαθεί. Εκείνο το μέρος της θυμίζει πάντα εκείνον τον εφηβικό έρωτα που δεν εκπληρώθηκε ποτέ. Θυμήθηκε εκείνο το βράδυ που την είχε στην αγκαλιά του στα σκαλιά του γηπέδου του μπάσκετ στο παλιό σχολείο. Καλοκαίρι και ο ουρανός ήταν τόσο καθαρός όσο και εκείνο το βράδυ. Κοιτούσαν τα φωτάκια από τα άλλα χωριά που άστραφταν στη νύχτα. Έτεινε το χέρι του και της είπε πως εκείνο το χωριό με τα πιο πολλά φώτα ήταν η Σ. Άχρηστη πληροφορία! Χαζομάρα για να “ρίξεις” ένα κορίτσι όμως δεν είχε καταλάβει ότι εκείνη είχε ήδη “πέσει”! Μόνο η αγκαλιά του της έφτανε τότε. Τα σκέφτηκε τώρα όλα αυτά -και άλλα- από εκείνη τη νύχτα με χαμόγελο νοσταλγίας στην παιδικότητα που είχε τότε…Είχε ακόμα φυλάξει το γράμμα που της είχε γράψει και τη φωτογραφία του που της είχε χαρίσει…Ήταν μια όμορφη νοσταλγική βράδια που όμως έλαβε τέλος όταν την φώναξαν μέσα οι γονείς της για να φάνε όλοι μαζί…Αποχαιρέτησε τα αστέρια με ένα χαμόγελο και μια υπόσχεση ότι θα επιστρέψει σύντομα ξανά…