Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Η ευχή


-- Όταν πεθάνω, θέλω να γίνω αστέρι, να φωτίζω τις νύχτες σου και τα πιο γλυκά όνειρά σου. Και μια νύχτα να πέσω και να γίνω η καλύτερη ευχή σου...τι ευχή θα κάνεις;

-- Μου είχες πει πιο παλιά όταν δω ένα αστέρι να πέφτει να κάνω αυτήν την ευχή: να είμαστε για μια ζωή μαζί, το ίδιο ευτυχισμένοι και ερωτευμένοι όπως είμαστε 4 μήνες τώρα. Όμως αν θα είσαι νεκρή θα ζητήσω να ξαναέρθεις στην ζωή. Άμα αυτό δεν γίνεται θα ήθελα να γίνεις ένα πανέμορφο λουλούδι για να σε βλέπω και να σε φροντίζω κάθε μέρα. Αν ούτε αυτό δεν γίνεται θα ζητούσα να ξαναγινείς αστέρι για να φωτίζεις τις νύχτες μου και τα πιο γλυκά όνειρά μου.

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

As long as...


Γιατί το λατρεύω…
All of my life I needed to belong
play the game pretending to be strong
but I’ll learn, I’ll learn to live my life anew
as long as there is you
all the time
I’ll be fine
I'm no longer like a child
who’s always stood apart
hiding dreams of love within my heart
for at last those dreams can all come true
as long as there is you

I’ll survive
I'm alive
gone are all those wasted years
regretting all the things that I’m not
now I'm grateful for the things I've got
it means a lot to know know know this love of ours will last
all my fears will fade into the past
come what may, I know I’ll see it through
as long as there is you

Oh yeah baby.

(Sé que el mar
Es mucho más azul
cuando estás aquí conmigo tu
y también caliente más el sol, el sol
estando así los dos)

Oh yeah baby.
Oh yeah baby.

All I need is to belong
now I know that I’m not so strong, baby

I will learn to live my life anew
as long as there is you
you
you
you
you

I’ll regret the things I’m not
yeah and I’ll be grateful, grateful for what I’ve got
Καλή ανάσταση να έχουμε και καλά να περάσουμε!

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Feel like I’ve been here before!!

Τις προάλλες είδα ένα όνειρο που τώρα δεν θυμάμαι, αλλά θυμάμαι ότι όταν σηκώθηκα ένιωσα ότι το είχα ζήσει όλο αυτό. Και τελικά ναι ήταν ένα συμβάν από κάποια στιγμή στη ζωή μου όλο το όνειρο. Ήταν κάτι σαν déjà vu δηλαδή. Γι’ αυτό μου αφιερώνω το παρακάτω:
(οι στίχοι είναι ενσωματωμένοι στο βιντεάκι)

Υ.Γ. Υπάρχουν πολλά τραγούδια με τον παραπάνω τίτλο. Εγώ τώρα έβαλα το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό εκείνο το πρωί…

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Ψυχαναγκαστικοί όλου του κόσμου ενωθείτε!!!

Εδώ και κάποιες μέρες έχω αποφασίσει να συγκεντρώσω και να καταγράψω όλους μου τους ψυχαναγκασμούς καθ’ ότι με θεωρώ τρομερά ψυχαναγκαστικό άτομο. Βέβαια εντάξει υπάρχουν και πολύ χειρότερες περιπτώσεις με πιο πολλούς ή πιο ακραίους ψυχαναγκασμούς όπως ο Τζακ Νίκολσον στην ταινία “Καλύτερα δεν γίνεται” (μια από τις αγαπημένες μου ταινίες). Δεν ξέρω εάν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει κανέναν ψυχαναγκασμό αλλά από όσους ξέρω, ίσως αν στύψω το μυαλό μου θα βρω κάτι για τον κάθε έναν από αυτούς…!

Λοιπόν, ο νούμερο ένας ψυχαναγκασμός είναι αυτός που έχω με τα βιβλία – περιοδικά. Γενικά είμαι της τάξης και της καθαριότητας αλλά αυτό με τα βιβλία με κατατάσσει Νο 1 σπαστικιά!!! Στη σχολή όλοι με κορόιδευαν επειδή δεν ήθελα να δανείζω βιβλία ή σημειώσεις μου. Τα έδινα μόνο για φωτοτυπία εάν ήθελαν! Δεν μπορώ να σημειώνουν στα βιβλία μου με διαφορετικό τρόπο από ότι εγώ (δηλαδή με χάρακα και μολύβι!) ή να γράφουν διάφορα ή να τσαλακώνουν τις σελίδες…Πόσο μάλλον να μου λερώσουν και τίποτα! Αυτό με το τσαλάκωμα της σελίδας το έχω σε κάθε λογής έντυπο…Στα περιοδικά σιχαίνομαι να μου τσαλακώνουν στην άκρη κάτω κάτω τη σελίδα καθώς ξεφυλλίζουν. Δεν θέλω επίσης εάν έχει ζελατίνη και το έχω μόλις αγοράσει να μου το ανοίξει άλλος πριν από μένα. Αυτό το τελευταίο προσπαθώ να το ξεπεράσω τελευταία αλλά δεν έχει μεγάλη επιτυχία αφού ξεροκαταπίνω όταν συμβαίνει…! Το βλέπω ότι με πειράζει ακόμα!

Παρόμοιο πρόβλημα με αυτό των περιοδικών έχω και με τα δώρα. Πάντα όποτε έκανα πάρτι ή κάποια μάζωξη σε γιορτή ή γενέθλια ήθελα τα δώρα μου να τα ανοίγω πρώτα εγώ. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι αυτό λογικό ή παράλογο αλλά το παράλογο έρχεται όταν θέλω να ανοίγω και τα δώρα άλλων σε γιορτές! Του πατέρα μου αυτά που του φέρνουν τα Χριστούγεννα στη γιορτή του ας πούμε, σπεύδω πρώτη πρώτη να του τα ανοίξω! Ας μην αναφερθώ για τα δώρα του γάμου μου!!!! Είναι επειδή μου αρέσει να ανοίγω δώρα γενικά λες? Ε κι αυτό πρόβλημα είναι μάλλον!!!

Το βασικό πρόβλημα (που καταλήγει σε ψιλοκαβγά!) που έχω με όποιον μοιραστώ την οδοντόκρεμά μου είναι επειδή εγώ θέλω να την πιέζω από κάτω προς τα πάνω και όχι από τη μέση. Τόσο δύσκολο είναι αυτό να το ακολουθήσει ο άλλος δηλαδή??? Τόσο παράλογο? Το ίδιο φυσικά ισχύει και για κάθε λογής κρέμα σε σωληνάριο. Άμα δεν τη πιέσεις από κάτω προς τα πάνω αφήνει κενά, “τσαλακώνεται”, μετά δεν επανέρχεται ποτέ και μένει και εγκλωβισμένη κρέμα μέσα στο σωληνάριο…! Ευτυχώς δηλαδή που οι οδοντόκρεμες είναι σε πλαστικό και μπορώ να το επαναφέρω μετά!!!

Κάτι που κάνει η μητέρα μου και μια πολύ καλή φίλη μου και με κάνουν έξαλλη είναι να ανοίγουν τις συσκευασίες ανάποδα. Τους τη λέω οοοολη την ώρα! Μια φορά άνοιξε η μαμά μου ένα σακουλάκι πατατάκια ανάποδα (δηλαδή τα γράμματα κοιτούσαν το πάτωμα όταν τα έτρωγε). Της την είπα και με “έβρισε”! Επίσης αν μια συσκευασία έχει ειδικές εγκοπές πρέπει να ανοιχθεί από εκεί, γιατί να την ανοίξεις από κάπου αλλού????? Τι στα κομμάτια τις έχει εκεί? Μια φορά η μαμά μου ήθελε να ανοίξει κάτι πάνες της ανιψιάς μου (σε αυτό είναι και ο αδελφός μου ψυχαναγκαστικός!) και πήγε να σκίσει τη συσκευασία από κάτω στο άσχετο. Της φωνάζω από μακριά ΟΧΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ!!!!!!!!!! Έτρεξα την πρόλαβα και της λέω “Ρε μαμά έχει τρυπούλες από πού θα το ανοίξεις έλεος!!!”…Ε αυτό ήταν! Τσαντίστηκε και μου λέει “Ξέρεις γιατί δεν τα κοιτώ αυτά? Γιατί ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!!!!!!!!”. Ε μετά εγώ φταίω?? Ε κακώς δεν σας ενδιαφέρει…! Επίσης αυτή η φίλη μου όταν είχε μείνει μια φορά (από τις τόσες) σπίτι μου, ήθελε να ξεβαφτεί και ενώ τα ειδικά βαμβάκια ήταν ήδη ανοιγμένα από εκεί που έπρεπε δεν κοίταξε καλά και μου τα άνοιξε από κάτω…Η καημένη ήξερε ότι έχω θέμα με κάτι τέτοια και με κοίταξε σαν κουταβάκι που ζητούσε συγγνώμη και μου λέει “Δεν πειράζει μωρέ ε?” Όταν είδα το ύφος της και μετά τα βαμβάκια ξέσπασα σε απίστευτα γέλια δεν άντεξα!!! Με έχει φοβηθεί το μάτι της!!!! Τελικά κατέληξε να μου λέει ότι και η μητέρα μου! Ότι δεν την ενδιαφέρουν κάτι τέτοια!

Στο πορτοφόλι μου θέλω τα χαρτονομίσματα να είναι με την ιριδίζουσα ταινία προς τα εμένα (να τη βλέπω δηλαδή) και να είναι κατά φθίνουσα σειρά δηλαδή το πιο μεγάλο σε αξία πίσω, το πιο μικρό μπροστά. Στα κέρματα θέλω η κάθε αξία του κέρματος να είναι σε κάθε θηκούλα ξεχωριστά (δηλαδή μονοευρα με μονοευρα, διευρα με διευρα κτλ). Οπότε είναι ευνόητο ότι όλα μου τα πορτοφόλια έχουν στην άκρη ξεχωριστά ένα φερμουάρ που ανοίγοντας το έχει διάφορες θηκούλες για το κάθε κέρμα! Ειδικά στο συγκεκριμένο θεωρώ πως έχω πολύ δίκιο γιατί έχοντας τα έτσι ξεχωριστά γίνεται και πιο γρήγορα η πληρωμή γιατί βλέπεις και τι ψιλά έχεις. Αν είναι όλα μαζί νομίζω ότι γίνεται μπάχαλο, αργείς πιο πολύ να δεις τι έχεις όποτε και να πληρώσεις κιόλας.

Από εκεί και πέρα δεν ξέρω εάν τα παρακάτω πράγματα είναι αποτέλεσμα ψυχαναγκασμού ή απλής μανίας με την τακτοποίηση και την καθαριότητα…Αν φτιάξω κάτι στην κουζίνα μετά πρέπει τα πάντα να είναι στη θέση τους. Τα άπλυτα στο πλυντήριο πιάτων στοιχισμένα, ο πάγκος καθαρός και τα ταψιά όλα όπως ήταν πριν. Αν φάω δεν θα υπάρχει πουθενά ψίχουλο μετά το φαγητό γιατί θα έχει καθαριστεί. Δεν μπορώ τις δαχτυλιές ή τη στάμπα από ποτό σε τραπεζάκια, τραπεζαρίες, γραφεία και όλα τα σχετικά. Η οθόνη του κινητού μου είναι πάντα καθαρή και καλογυαλισμένη μετά από κάθε συνομιλία. Τα βιβλία μου στη βιβλιοθήκη πρέπει να είναι τοποθετημένα κατά ύψος από το πιο ψηλό στο πιο κοντό και όλα τα έξτρα προϊόντα που αποθηκεύω στην εξωτερική ντουλάπα του σπιτιού μετά από σουπερ μάρκετ πρέπει να είναι στοιχισμένα με τη σειρά και αλλού για το μπάνιο, την κουζίνα κτλ… Τα ρούχα στην ντουλάπα πρέπει να είναι ανάλογα με το είδος μαζί. Παντελόνια σε ένα μέρος, μετά φούστες, μπλούζες, κτλ. Στο ταμείο στο σουπερ μάρκετ τα ψώνια είναι χωρισμένα σε φαγώσιμα ή μη (αυτό βοηθάει πολύ μετά πως θα τα βάλεις στις σακούλες να μην είναι τυριά με skip μαζί) και φυσικά είναι τοποθετημένα και στοιχισμένα έτσι όπως πρέπει να είναι για να χωράνε πιο πολλά επάνω στον κυλιόμενο διαδρομάκο του ταμείου. Και ναι όπως κατάλαβες είμαι αρκετά καλή στο tetris! Τα παπούτσια μου στην παπουτσοθήκη ή και σε κάποια ντουλάπα φυλαγμένα να είναι, πρέπει να είναι μέσα σε κουτιά…Αυτό με προβληματίζει λίγο το καλοκαίρι που είναι μικρά σε όγκο και με το κουτί γίνονται τριπλάσια, αλλά το παλεύω! Τώρα τελευταία με τα αθλητικά είμαι λίγο πιο ελαστική λόγω πολύ συχνής χρήσης αλλά και πάλι τα λιγότερο χρησιμοποιούμενα είναι στα κουτάκια τους! Το παλεύω να το περάσω και στους άλλους αυτό αλλά δυστυχώς δεν πιάνει ακόμα (γκρρρρ…)!!

Δεν ξέρω εάν μπορώ να θυμηθώ τώρα κάτι άλλο για το οποίο με έχουν κοροϊδέψει ή βρίσει! Ωστόσο ενώ στα περισσότερα αναγνωρίζω ότι είναι ψυχαναγκασμοί, εξακολουθώ να τα θεωρώ φυσιολογικά να συμβαίνουν όπως μου αρέσουν εμένα!

Ελπίζω να μην σας κούρασα και αν βρήκατε κι εσείς κάτι κοινό με εμένα θα ήθελα πολύ να το μοιραστείτε! Έτσι για να μην νιώθω μοναξιά στους ψυχαναγκασμούς μου! Και όπως λέει και η νύφη μου η ψυχολόγος “καρτουλααααα!!!” και γρήγορα!


Υ.Γ. Το ποστ αφιερώνεται στην Α. και στο χάος που επικρατεί στο δωμάτιό της! Μάθε αγάπη μου να φτιάχνεις τις σημειώσεις σου, τα βιβλία σου και τα πράγματα στο δωμάτιό σου με τάξη και καθαριότητα!!! Έλεος πια κορίτσι πράμα!!!

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Μου λείπεις...


Έχω ανάγκη μια σου λέξη
μια αλήθεια μες τις αυταπάτες
και μια αγκαλιά να με γιατρέψει
από θανάσιμες αγάπες
έχω ανάγκη να βουλιάξω
μέσα στο πιο βαθύ σου βλέμμα
απ' την αλήθεια να τρομάξω
και να φουντάρω σ' ένα ψέμα


Έχω ανάγκη να σου δείξω
πως είμαι πλέον οπαδός σου
με την παλάμη μου ν' αγγίξω
τον πυρετό στο μέτωπό σου
έχω ανάγκη να σε νιώσω
σαν μια προσωπική μου νίκη
με πόσα βράδια να πληρώσω
τη μοναξιά που μου ανήκει

Μια κρύα νύχτα του Σεπτέμβρη
ένα σακατεμένο βράδυ
μόνο τα μάτια σου θυμάμαι
δυο φλόγες μέσα στο σκοτάδι
μια κρύα νύχτα του Σεπτέμβρη
που όσο θυμάμαι με πονάει
έχουν περάσει τόσα χρόνια
μ' αυτή η αγάπη δεν περνάει


Απόψε δε θα βγω στους δρόμους
στα όνειρα μου θα σε ψάξω
ότι δεν έφυγες ποτέ σου
έχω ανάγκη να φωνάξω
σ' όποια αγκαλιά και να κοιμάσαι
εγώ μαζί σου θα ξυπνάω
την πιο γλυκιά σου απουσία
έχω ανάγκη ν' αγαπάω

Κι έτσι για πάντα θα σαλπάρω
στην πλάτη του δικού σου ανέμου
σαν να 'σουν όρκος θα σε πάρω
που δε θα πάταγα ποτέ μου

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Ε ναι είμαι αριστερόχειρας!!!! (και πάλι...)


Πόσες φορές πρέπει να εξηγώ σε αυτούς που μου παίρνουν αίμα ότι θέλω από το δεξί γιατί είμαι αριστερόχειρας??? Άντε όλοι πια με τις κολλημένες από τη δεξιά πλευρά στον τοίχο καρέκλες…Επίσης μπορεί να έχω βίτσιο ρε παιδί μου να θέλω από το δεξί…Ωωωωω…

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Whispering wind


Γιατί ταιριάζει με τη μέρα, γιατί το λατρεύω και γιατί ο στίχος λέει πολλά…
Enjoy…Καλό μήνα σε όλους…Χωρίς ψέματα!
like the whispering wind you sent to me
like the hopeless time you gave to me
I watched your dreams all slip away
I watched your dreams all slip away
there's a hopeless place inside my heart
when I look inside I see where we are
like the whispering wind in the top of my trees
i will watch the sky come following me
like the rain on my windows late every night
like the hope I have for us every time
it's like the whispering wind in the top of the trees
I see it sway as you come for me

there's a whispering wind I feel it inside
like a place I can feel but never will see
let a whisper come touch you come touch every thing
I stand in the way of the things I can be
let the whispering wind come lift us away
let it push us apart if we wish to stay
you're my sweetness my baby my love for all time
like the whispering wind it makes you all mine
like the whispering wind you stand here with me
like the whispering wind you stand here with me
I see your dreams all slip away
slip away
slip away
slip away