Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Όνειρο Ήτανε… Vol.7 (Νότος)

Καθόταν αμέριμνη στη σκηνή της. Ξαφνικά άκουσε μουσικές απ’ έξω και φωνές…Ναι είχε αρχίσει η συναυλία που τόσο περίμεναν όλοι! Βγήκε κι εκείνη ενθουσιασμένη και εκεί που κοιτούσε το πλήθος μπροστά της τον είδε να χορεύει με τους φίλους του. Φορούσε ένα μπλε κοντομάνικο T-shirt που διέγραφε την πλάτη και τα χέρια του…Ήταν τόσο όμορφος όπως τότε που τον είχε ερωτευτεί. Ήταν χαμογελαστός κι ευτυχισμένος…Εκείνη – που δεν πίστευε στα μάτια της – δεν μπορούσε να χαρεί τόσο τα τραγούδια με τις φίλες της γιατί ήθελε να πάει να τον βρει…Η καρδιά της χτυπούσε έντονα από χαρά…Αλλά τα πόδια της επέμεναν να είναι καρφωμένα εκεί με τις φίλες της…
Την επόμενη μέρα αποφάσισε να πάει να δανειστεί κάτι χαρτιά από την παραδίπλα σκηνή που έμεναν οι φίλοι της και φίλοι του. Μπαίνοντας μέσα τον είδε εκεί απέναντί της να χαμογελά σε μια κουβέντα που είχε. Εκείνη μπήκε και καλά δήθεν αμέριμνη να ζητήσει από τον Δημήτρη τα χαρτιά…Με το που την είδε σηκώθηκε και την έσφιξε στην αγκαλιά του. Εκείνη δεν το πίστευε ότι θα λάμβανε τόσο εγκάρδιο χαιρετισμό. Αφού ρώτησαν ο ένας τον άλλο τι κάνει, εκείνη δεν άντεξε και αφού τον ρώτησε που βρίσκεται αυτόν τον καιρό του είπε χαμογελαστά σε πεζό λόγο τον γνωστό στίχο “ποια πόλη ποια χώρα ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα?” Εκείνος της χαμογέλασε γλυκά και της είπε ότι επέστρεψε. Χάρηκε πολύ που την είχε δει. Πρώτη φορά της συμπεριφερόταν σα να μην συμβαίνει τίποτα. Συνήθως την κοιτούσε από μακριά χωρίς να μιλάνε ποτέ ούτε με ένα τυπικό γεια και αυτό πλήγωνε και τους δυο μάλλον. Αλλά αυτή τη φορά είχε να δει – έστω – ο ένας τον άλλο πάνω από 6-7 χρόνια. Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός τελικά? Ή ο καλύτερος? Τον είχε πληγώσει βαθιά, τόσο που πίστευε ότι δεν θα ήθελε πλέον καν να θυμάται ούτε τη μορφή της. Αλλά ίσως τελικά και να την είχε συγχωρέσει. Όλο το διήμερο έκαναν παρέα οι δυο τους μιλώντας για άσχετα θέματα όπως τότε που είχαν πρωτογνωριστεί. Ένιωθαν απίστευτη έλξη ξανά και μια οικειότητα σα να μην πέρασε ούτε μια μέρα από τις καλές μέρες που ήταν μαζί…
Άνοιξε τα μάτια της ξαφνικά και προσπάθησε να δει μέσα στο σκοτάδι. Όμως εκείνο έπεφτε μαύρο στο δωμάτιο, δεν υπήρχαν πουθενά τα μάτια του και τότε διαπίστωσε πως έβλεπε όνειρο…Όταν ξανασκέφτηκε αυτό που είχε δει χαμογέλασε με πίκρα…Ε βέβαια! Ήταν πολύ καλό για να συμβαίνει στ’ αλήθεια…


6 σχόλια:

  1. σχολιο για τα ποστ της δευτερας:
    τελευταια εχω διαβασει λιγο ψυχολογια και μπορω να σου πω τι θα ελεγε ο φρουντ για το τι σημαινουν τα δυο σου ονειρα....."δεν ξερω..τι σημαινουν για σενα τα δυο σου ονειρα;"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο Φρουντ ηταν κατ'εμε ενας αναξιος εμπιστοσυνης! Ε ναι θα καταρριψω ολους τους ψυχολογικους κανονες! Υποτειθεται πας στο γιατρο να σου πει τι εχεις οχι να του πεις εσυ...
    Οσο για την ουσιαστικοτητα του σχολιου τα 'παμε!
    Το θεμα ειναι οτι μεσα σε 3 μερες ειδα 3 ονειρα (τα δυο αναφερονται) και τα θυμαμαι...Πραγμα σπανιο για μενα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. οτι τα θυμασαι ομως τι σημαινει για σενα; :P
    καλη εβδομαδα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οτι ημουν ξεκουραστη! ;)
    Καλημερα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. όνειρα...
    ασχολίαστα όταν σου φέρνουν αναμνήσεις

    και το τραγούδι υπέροχο, μοναδικό... από τα αγαπημένα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ασε εκεινη την περιοδο ειχα πολυ καλη-κακη σχεση με τα ονειρα μου...
    Το τραγουδι ειναι απλα οτι καλυτερο ταιριαζει στην περιπτωση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή