Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Όχι δεν....

Όχι αγάπη μου δεν το έκανα επίτηδες. Απλά έτυχε να είναι το τραγούδι μας. Και επίσης έτυχε να είναι το επόμενο στη λίστα των τραγουδιών που άκουγα. Παλαιότερα το προσπερνούσα προκείμενου να με προφυλάξω. Σήμερα με έπιασε ο μαζοχισμός μου και το ξανάκουσα μετά από πολύ πολύ καιρό. Σταμάτησα ότι έκανα και ας βιαζόμουν να φύγω. Καθόμουν και το άκουγα σαστισμένη σα να ήταν η πρώτη φορά. Όλες οι εικόνες που ζήσαμε περνούσαν αστραπιαία μπροστά από τα μάτια μου σα να ήταν να πεθάνω κι έβλεπα τη ζωή μου να περνά μπροστά από τα μάτια μου. Το πόσο πολύ μου έχεις λείψει μπορεί να περιγράψει μόνο το συναίσθημα από το ρίγος που ένιωσα στο κορμί μου να με διαπερνά. Τίποτε άλλο. Καμία λέξη κανένα βλέμμα καμία κίνηση δεν μπορεί να στο δείξει. Μόνο το συναίσθημα εκείνων των λεπτών. Ξέρεις το στίχο “σ’ ένιωσα μέσα μου παντού σα να μην πέρασε μια μέρα”? Ακριβώς αυτό. Σε έχω ξανανιώσει πολλές φορές όλον αυτόν τον καιρό, αλλά τα συναισθήματα που μου προκαλεί αυτό το τραγούδι είναι απερίγραπτα με αποτέλεσμα έναν εκρηκτικό συνδυασμό.
Μα είσαι δικός μου και πάντα θα είσαι…Κι εγώ δική σου…Πάντα…Μου λείπεις τόσο που οι λέξεις δεν το καλύπτουν…Σ’ αγαπώ…Πάντα…Οπωσδήποτε… (7.50)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου