Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Θυμάμαι...


Είναι στιγμές που αισθάνομαι ότι γέρασα και ας κλείνω σε 3 μέρες μόνο τα 26 και μπαίνω στα 27…
Πέτυχα πριν λίγο τυχαία σε ένα κανάλι στην τηλεόραση το καρναβάλι του Δήμου Ρέντη. Τους έβλεπα έτσι όλους χαμογελαστούς και κεφάτους να χοροπηδάνε μικρούς και μεγάλους και θυμήθηκα τα δικά μου. Δυο φορές έχω πάει στο καρναβάλι της Πάτρας και τις δυο φορές αρρώστησα! Τη μια είχα λάβει και μέρος στην παρέλαση και σκέφτομαι τώρα πως την πάλεψα να χοροπηδάω τόσες ώρες μέσα στο κρύο με την ηλίθια στολή που είχαμε πληρώσει τότε 50 ολόκληρα ευρω! Τους βλέπω τώρα στην τηλεόραση και με πονάει η μέση μου!!
Θυμάμαι τι ωραία που είχα περάσει και τη μια χρονιά και την μεθεπόμενη που είχα πάει…Νομίζω ότι η πρώτη χρονιά ήταν η καλύτερη και ας γύρισα στην Αθήνα με 39 πυρετό…Πήγαμε γυρεύοντας όλοι…Ποτό και χορός μέχρι το πρωί στους δρόμους…Μέχρι και ο αδελφός μου είχε έρθει εκείνη τη χρονιά με έναν φίλο του, ντυμένοι και οι δυο, οι οποίοι σιχαίνονται το καρναβάλι! Δεν ξέρω τι κέφι ήταν αυτό τότε…Θυμάμαι έναν φίλο μου το Δημήτρη από το χωριό, που είχαμε συναντήσει τυχαία και είχε ντυθεί γυναίκα πολύ πετυχημένα, που με πήρε στους ώμους του το βράδυ και ήταν η πρώτη φορά που είχα δει ξεκάθαρα τον βασιλιά καρνάβαλο να καίγεται…Ήταν πολύ όμορφα…Εγώ ήμουν ντυμένη πεταλούδα με μια ολόσωμη μπλε στολή και κάτι ροζ φτερά, οι φίλες μου στις οποίες και έμενα κι εκείνες ντυμένες και όλος ο κόσμος να λικνίζεται στο ρυθμό της μαυροδάφνης…Ναι της μαυροδάφνης! Από το πιώμα κάνεις ότι να ναι και ας μην το θες… Μάρτιος 2002…
Η δεύτερη χρονιά αν εξαιρέσω το τραγικό ρίσκο που είχα κάνει να πω το τεράστιο ψέμα στη μαμά μου και στη μαμά της φίλης μου ότι ήμουν εκεί με τον ξάδελφο μου και πήγα στο ξένο σπίτι με τον τότε φίλο μου (ντρέπομαι απίστευτα τώρα που το σκέφτομαι) ήταν ξεχωριστή γιατί πήραμε μέρος στην παρέλαση. Είμαι πολύ ευτυχισμένη που έζησα αυτή την εμπειρία στη ζωή μου γιατί μόνο αν το ζήσεις αυτό μπορείς να καταλάβεις πόσο τέλεια είναι…Και ας ήταν μόνο μια φορά…Και ας μου πρήστηκε ο δεξής φρονιμίτης – άρα και το μάγουλο! – και έπρεπε να είμαι με Ponstan σε όλη τη διάρκεια της παρέλασης και όχι μόνο…σα μαστουρωμένη πρέπει να χόρευα…Το βράδυ πήγαμε σε ένα πάρτι ενός γνωστού ενός συμφοιτητή μου που ήταν εκεί σε σπίτι και όχι σε κλαμπ που πήγαν οι φίλες μου. Γίνονται χιλιάδες πάρτι σε κλαμπ σε όλη την Πάτρα το βράδυ του μεγάλου καρναβαλιού. Θυμάμαι γελούσαμε τόσο πολύ τότε…Όλα ωραία ήταν μέχρι που επέστρεψα στην Αθήνα με έναν φρονιμίτη τούμπανο και εγώ να μπαίνω για 2η φορά στο χειρουργείο… Φεβρουάριος 2004…
Τα θυμάμαι όλα αυτά και πολλά άλλα, αλλά για κάποιο λόγο όλα μου φαίνονται μακρινά…Λες και ήταν τοοοοσο παλιά…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου