Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Όνειρο Ήτανε… Vol.7 (Νότος)

Καθόταν αμέριμνη στη σκηνή της. Ξαφνικά άκουσε μουσικές απ’ έξω και φωνές…Ναι είχε αρχίσει η συναυλία που τόσο περίμεναν όλοι! Βγήκε κι εκείνη ενθουσιασμένη και εκεί που κοιτούσε το πλήθος μπροστά της τον είδε να χορεύει με τους φίλους του. Φορούσε ένα μπλε κοντομάνικο T-shirt που διέγραφε την πλάτη και τα χέρια του…Ήταν τόσο όμορφος όπως τότε που τον είχε ερωτευτεί. Ήταν χαμογελαστός κι ευτυχισμένος…Εκείνη – που δεν πίστευε στα μάτια της – δεν μπορούσε να χαρεί τόσο τα τραγούδια με τις φίλες της γιατί ήθελε να πάει να τον βρει…Η καρδιά της χτυπούσε έντονα από χαρά…Αλλά τα πόδια της επέμεναν να είναι καρφωμένα εκεί με τις φίλες της…
Την επόμενη μέρα αποφάσισε να πάει να δανειστεί κάτι χαρτιά από την παραδίπλα σκηνή που έμεναν οι φίλοι της και φίλοι του. Μπαίνοντας μέσα τον είδε εκεί απέναντί της να χαμογελά σε μια κουβέντα που είχε. Εκείνη μπήκε και καλά δήθεν αμέριμνη να ζητήσει από τον Δημήτρη τα χαρτιά…Με το που την είδε σηκώθηκε και την έσφιξε στην αγκαλιά του. Εκείνη δεν το πίστευε ότι θα λάμβανε τόσο εγκάρδιο χαιρετισμό. Αφού ρώτησαν ο ένας τον άλλο τι κάνει, εκείνη δεν άντεξε και αφού τον ρώτησε που βρίσκεται αυτόν τον καιρό του είπε χαμογελαστά σε πεζό λόγο τον γνωστό στίχο “ποια πόλη ποια χώρα ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα?” Εκείνος της χαμογέλασε γλυκά και της είπε ότι επέστρεψε. Χάρηκε πολύ που την είχε δει. Πρώτη φορά της συμπεριφερόταν σα να μην συμβαίνει τίποτα. Συνήθως την κοιτούσε από μακριά χωρίς να μιλάνε ποτέ ούτε με ένα τυπικό γεια και αυτό πλήγωνε και τους δυο μάλλον. Αλλά αυτή τη φορά είχε να δει – έστω – ο ένας τον άλλο πάνω από 6-7 χρόνια. Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός τελικά? Ή ο καλύτερος? Τον είχε πληγώσει βαθιά, τόσο που πίστευε ότι δεν θα ήθελε πλέον καν να θυμάται ούτε τη μορφή της. Αλλά ίσως τελικά και να την είχε συγχωρέσει. Όλο το διήμερο έκαναν παρέα οι δυο τους μιλώντας για άσχετα θέματα όπως τότε που είχαν πρωτογνωριστεί. Ένιωθαν απίστευτη έλξη ξανά και μια οικειότητα σα να μην πέρασε ούτε μια μέρα από τις καλές μέρες που ήταν μαζί…
Άνοιξε τα μάτια της ξαφνικά και προσπάθησε να δει μέσα στο σκοτάδι. Όμως εκείνο έπεφτε μαύρο στο δωμάτιο, δεν υπήρχαν πουθενά τα μάτια του και τότε διαπίστωσε πως έβλεπε όνειρο…Όταν ξανασκέφτηκε αυτό που είχε δει χαμογέλασε με πίκρα…Ε βέβαια! Ήταν πολύ καλό για να συμβαίνει στ’ αλήθεια…


Ε ναι λοιπόν!!!

Χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι με φιλούσε ο Μουζουράκης! Ναι ναι ο γνωστός…Εντάξει μου αρέσει ο τύπος δε λέω, καλό και το φιλί στο όνειρο, αλλά γιατί το πρωί όταν σηκώθηκα είχα τη δική σου γεύση στα χείλη μου? Γιατί ένιωθα τα δικά σου χείλη στα χείλη μου? Ε?
Αφιερωμένο λοιπόν…

 

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Πανσέληνος...


Ναι εντάξει εγώ νόμιζα ότι ήταν την Παρασκευή η πανσέληνος…Έτσι κι αλλιώς ήταν πολύ γεμάτο το φεγγάρι ήταν εύκολο να μπερδευτείς!
Τέλος πάντων μιας και ήταν χτες τελικά η πανσέληνος και μιας και τελείωσε και η ταινία νωρίς, αποφασίσαμε να πάμε με ακόμα ένα ζευγάρι βόλτα για να απολαύσουμε την πανσέληνο στις 12.30 το βράδυ στο Λυκαβηττό. Μόνο που την ίδια ιδέα την είχαν και άλλοι 100 καγκουρες που πήγαν εκεί μπακουροπαρεες να βάζουν μουσική στο τέρμα και να ενοχλούν όλους τους άλλους. Τα ζευγαράκια φυσικά δεν έλειπαν αφού ήταν άπειρα όλων των ηλικιών. Εμείς ανεβήκαμε με τα πόδια όλα τα σκαλάκια μέχρι επάνω το εκκλησάκι. Θυμήθηκα τότε που είχα πάει για πρώτη φορά εκεί πάνω πριν τόσα χρόνια…Πόσο όμορφα ήταν…Πόσο ερωτευμένη ήμουν…Και ας μην είχε πανσέληνο τότε…Έβλεπες όλη την Αθήνα σε χιλιάδες φωτάκια και τα αμάξια από τόσο ψηλά σα να είναι μυρμήγκια! Αθεράπευτα ρομαντική ε? Όχι σαν τη χαζή τη φίλη μου που την πήγε το αγόρι της σε - Αυγουστιάτικη κιόλας - πανσέληνο και τον ρώτησε με το που πήγαν ποτέ θα φύγουν! Εγώ θα μπορούσα να κάθομαι όλο το βράδυ απλά να κοιτάω το φεγγάρι και να μη λέω τίποτα…Όπως και χθες…Όλοι μιλούσαν κι εγώ ήμουν σε άλλη διάσταση νομίζω…Δεν ξέρω γιατί με μαγεύουν αυτά τα θεάματα…Ειδικά κάτι φορές που βγαίνει η πανσέληνος κιτρίνη και τεράστια πριν προλάβει να ανέβει ψηλά στον ουρανό και νομίζω θα πέσει πάνω μας…!
Το παρακάτω τραγούδι είναι αφιερωμένο σε όλους όσους είναι ή υπήρξαν ρομαντικά ερωτευμένοι…!

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Σβήστο...

Και ας ήταν ολόγιομο...Και ας νίκησα...

Αφιερωμένο...


Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Όχι δεν....

Όχι αγάπη μου δεν το έκανα επίτηδες. Απλά έτυχε να είναι το τραγούδι μας. Και επίσης έτυχε να είναι το επόμενο στη λίστα των τραγουδιών που άκουγα. Παλαιότερα το προσπερνούσα προκείμενου να με προφυλάξω. Σήμερα με έπιασε ο μαζοχισμός μου και το ξανάκουσα μετά από πολύ πολύ καιρό. Σταμάτησα ότι έκανα και ας βιαζόμουν να φύγω. Καθόμουν και το άκουγα σαστισμένη σα να ήταν η πρώτη φορά. Όλες οι εικόνες που ζήσαμε περνούσαν αστραπιαία μπροστά από τα μάτια μου σα να ήταν να πεθάνω κι έβλεπα τη ζωή μου να περνά μπροστά από τα μάτια μου. Το πόσο πολύ μου έχεις λείψει μπορεί να περιγράψει μόνο το συναίσθημα από το ρίγος που ένιωσα στο κορμί μου να με διαπερνά. Τίποτε άλλο. Καμία λέξη κανένα βλέμμα καμία κίνηση δεν μπορεί να στο δείξει. Μόνο το συναίσθημα εκείνων των λεπτών. Ξέρεις το στίχο “σ’ ένιωσα μέσα μου παντού σα να μην πέρασε μια μέρα”? Ακριβώς αυτό. Σε έχω ξανανιώσει πολλές φορές όλον αυτόν τον καιρό, αλλά τα συναισθήματα που μου προκαλεί αυτό το τραγούδι είναι απερίγραπτα με αποτέλεσμα έναν εκρηκτικό συνδυασμό.
Μα είσαι δικός μου και πάντα θα είσαι…Κι εγώ δική σου…Πάντα…Μου λείπεις τόσο που οι λέξεις δεν το καλύπτουν…Σ’ αγαπώ…Πάντα…Οπωσδήποτε… (7.50)

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

6 Μήνες μετά...


Σε είδα στον ύπνο μου χτες το βράδυ…Είναι από τα λίγα όνειρα που θυμάμαι…Θυμάμαι όμως ότι σε έχω ξαναδεί στον ύπνο μου τον τελευταίο καιρό πολλές φορές…Αισθάνομαι ότι κάπου είσαι και με παρακολουθείς…Γιαγιά μου είμαι καλά και ευτυχισμένη μην ανησυχείς…Ελπίζω να είσαι καλά εκεί που είσαι…Σ’ αγαπάω όπως πάντα…Συγνώμη που δεν ήρθα χθες…Δεν γινόταν…

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Θυμάμαι...


Είναι στιγμές που αισθάνομαι ότι γέρασα και ας κλείνω σε 3 μέρες μόνο τα 26 και μπαίνω στα 27…
Πέτυχα πριν λίγο τυχαία σε ένα κανάλι στην τηλεόραση το καρναβάλι του Δήμου Ρέντη. Τους έβλεπα έτσι όλους χαμογελαστούς και κεφάτους να χοροπηδάνε μικρούς και μεγάλους και θυμήθηκα τα δικά μου. Δυο φορές έχω πάει στο καρναβάλι της Πάτρας και τις δυο φορές αρρώστησα! Τη μια είχα λάβει και μέρος στην παρέλαση και σκέφτομαι τώρα πως την πάλεψα να χοροπηδάω τόσες ώρες μέσα στο κρύο με την ηλίθια στολή που είχαμε πληρώσει τότε 50 ολόκληρα ευρω! Τους βλέπω τώρα στην τηλεόραση και με πονάει η μέση μου!!
Θυμάμαι τι ωραία που είχα περάσει και τη μια χρονιά και την μεθεπόμενη που είχα πάει…Νομίζω ότι η πρώτη χρονιά ήταν η καλύτερη και ας γύρισα στην Αθήνα με 39 πυρετό…Πήγαμε γυρεύοντας όλοι…Ποτό και χορός μέχρι το πρωί στους δρόμους…Μέχρι και ο αδελφός μου είχε έρθει εκείνη τη χρονιά με έναν φίλο του, ντυμένοι και οι δυο, οι οποίοι σιχαίνονται το καρναβάλι! Δεν ξέρω τι κέφι ήταν αυτό τότε…Θυμάμαι έναν φίλο μου το Δημήτρη από το χωριό, που είχαμε συναντήσει τυχαία και είχε ντυθεί γυναίκα πολύ πετυχημένα, που με πήρε στους ώμους του το βράδυ και ήταν η πρώτη φορά που είχα δει ξεκάθαρα τον βασιλιά καρνάβαλο να καίγεται…Ήταν πολύ όμορφα…Εγώ ήμουν ντυμένη πεταλούδα με μια ολόσωμη μπλε στολή και κάτι ροζ φτερά, οι φίλες μου στις οποίες και έμενα κι εκείνες ντυμένες και όλος ο κόσμος να λικνίζεται στο ρυθμό της μαυροδάφνης…Ναι της μαυροδάφνης! Από το πιώμα κάνεις ότι να ναι και ας μην το θες… Μάρτιος 2002…
Η δεύτερη χρονιά αν εξαιρέσω το τραγικό ρίσκο που είχα κάνει να πω το τεράστιο ψέμα στη μαμά μου και στη μαμά της φίλης μου ότι ήμουν εκεί με τον ξάδελφο μου και πήγα στο ξένο σπίτι με τον τότε φίλο μου (ντρέπομαι απίστευτα τώρα που το σκέφτομαι) ήταν ξεχωριστή γιατί πήραμε μέρος στην παρέλαση. Είμαι πολύ ευτυχισμένη που έζησα αυτή την εμπειρία στη ζωή μου γιατί μόνο αν το ζήσεις αυτό μπορείς να καταλάβεις πόσο τέλεια είναι…Και ας ήταν μόνο μια φορά…Και ας μου πρήστηκε ο δεξής φρονιμίτης – άρα και το μάγουλο! – και έπρεπε να είμαι με Ponstan σε όλη τη διάρκεια της παρέλασης και όχι μόνο…σα μαστουρωμένη πρέπει να χόρευα…Το βράδυ πήγαμε σε ένα πάρτι ενός γνωστού ενός συμφοιτητή μου που ήταν εκεί σε σπίτι και όχι σε κλαμπ που πήγαν οι φίλες μου. Γίνονται χιλιάδες πάρτι σε κλαμπ σε όλη την Πάτρα το βράδυ του μεγάλου καρναβαλιού. Θυμάμαι γελούσαμε τόσο πολύ τότε…Όλα ωραία ήταν μέχρι που επέστρεψα στην Αθήνα με έναν φρονιμίτη τούμπανο και εγώ να μπαίνω για 2η φορά στο χειρουργείο… Φεβρουάριος 2004…
Τα θυμάμαι όλα αυτά και πολλά άλλα, αλλά για κάποιο λόγο όλα μου φαίνονται μακρινά…Λες και ήταν τοοοοσο παλιά…

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

Λίστες


Άμα δεν έχεις τι να κάνεις και έχεις φρικάρει στο σπίτι κάνεις και καμία λίστα να περνά η ώρα…Σίγουρα είναι και άλλα που θα μπορούσα να γράψω αλλά δεν τα έχω στο μυαλό μου τωρα!
Αγαπημένος ήχος από μουσικό όργανο
-Πιάνο
Αγαπημένη γεύση
-Σοκολάτα
Αγαπημένη μυρωδιά από λουλούδι
-Γιασεμί
Αγαπημένο λουλούδι
-Ορχιδέα
Αγαπημένο βιβλίο
-Illuminati
Αγαπημένη αφή
-Ύφασμα σατέν
Αγαπημένο τοπίο
-Θάλασσα (σε κάθε μορφή)
Αγαπημένη εποχή
-Άνοιξη
Αγαπημένη ώρα της μέρας
-Δύση του ήλιου το καλοκαίρι
-Μεσάνυχτα το χειμώνα
Αγαπημένο ρόφημα
-Σοκολάτα
Αγαπημένο τραγούδι
-Δεν είναι ένα!
Αγαπημένο ξένο άλμπουμ
-Division Bell – Pink Floyd
Αγαπημένο ελληνικό άλμπουμ
-Θάλασσα στη σκάλα – Β. Παπακωνσταντίνου
Αγαπημένο ζώο
-Άλογο
Αγαπημένο χρώμα
-Μαύρο
Αγαπημένο φαγητό
-Ρύζι με μοσχάρι
Αγαπημένη ταινία
-Νονός Ι
Αγαπημένο soundtrack
-Τραγούδια της ταινίας Moulin Rouge
-Μουσική της ταινίας Forest Gump



Υ.Γ. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ασχοληθεί με το μπλογκ τόσο καιρό γιατί ήμουν κρεβατωμένη, ελπίζω να επιστρέψω δυναμικά με τον καιρό…