Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

Wait


Σήμερα το πρωί, με αφορμή ένα τραγούδι, έφερα στο μυαλό μου μια συμμαθήτριά μου από το Λύκειο που στην Β’ Λυκείου ήταν και διπλανή μου στο θρανίο. Στην τριήμερη που πήγαμε στην Β’ Λυκείου στην Θεσσαλονίκη έπαιζε μια κασέτα στο πούλμαν και είχε μέσα αυτό το τραγούδι:



Lying in my bed alone
and whispering your name,
Wonder where you are tonight
and do you feel the same,
letting my thoughts fly to where
you might be,
Sharing the secret that took you from me..

Heart is beating faster with
the memory of your touch
Try to ease this loneliness
I'm missing you so much
I'm with you when sleep comes
I find you in dreams
But wake to confusion
It's not as it seems

I´m waiting for you,
those words I still hear you say,
But it seems like a lifetime
since you went away,
These chains round my heart
and they´ll just wont let me feel,
Until you return I will never be free,
I hear you call - wait for me.

Do you still remember by the ocean,
Oh so blue,
As I looked into your eyes,
you said that you´ll be true,
The promises made
as we walked on the beach,
Like the moon and the stars
now so far out of reach.

I'm waiting for you
those words I still hear you say
But it seems like a lifetime
since you went away,
There's chains round my heart
and they just won't let me be
Until you return
I will never be free
I hear you call - Wait for me

Lying in my bed alone
and whispering your name
Wonder where you are tonight
and do you feel the same
Letting my thoughts fly
to where you might be
Sharing the secret
that took you from me
Είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια εκείνης της εποχής. Εκείνη η κοπέλα λοιπόν για κάποιο λόγο είπε φωναχτά ότι αυτό το τραγούδι ήθελε να ακούγεται την πρώτη νύχτα που θα βρισκόταν με τον εκλεκτό της καρδιάς της. Τα αγόρια άρχισαν να την πειράζουν και γενικά το κλίμα ήταν ευχάριστο γιατί τέτοια πειράγματα ήταν τότε αθώα και πονηρά ταυτόχρονα. Όχι τώρα που η κατάσταση έχει ξεφύγει και όλα συμβαίνουν από τη γυμνασιακή ηλικία χωρίς ίχνος παιδικότητας και αθωότητας… Σκεφτόμουν λοιπόν πόσο σημαντικά είναι κάποια πράγματα για μια κοπέλα που ένα αγόρι δεν θα σκεφτόταν ποτέ…Ο ρομαντισμός…Είναι ένα γεγονός που μια κοπέλα θα το θυμάται για μια ζωή, γιατί να μην το “ντύσει” λιγάκι όπως το έχει φανταστεί? Πολύ λίγα αγόρια είναι ρομαντικά και ευαίσθητα σε κάτι τέτοια. Η κοπέλα λοιπόν είχε τόσο δίκιο…Είναι ωραίο να πραγματοποιείς κάτι έτσι όπως ακριβώς το έχεις φανταστεί…Φυσικά και δεν ξέρω εάν το κατάφερε τελικά, αλλά τουλάχιστον το είχε ονειρευτεί κάπως…Ο ρομαντισμός στις μέρες μας έχει χαθεί κι εμένα οι φίλες μου μια ζωή με κορόιδευαν που είμαι της μουσικής, των κεριών και της καλής ατμόσφαιρας…Ε αυτό από το σχολείο το έχω και 10 χρόνια μετά από τότε, το έχω ακόμα…Και ούτε πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ! Το ότι δεν συμβαδίζω καθόλου σε αυτό το μονοπάτι του ρομαντισμού με κάποιους με ενοχλεί πολύ…Τουλάχιστον το παλεύω ακόμα! Όσοι λοιπόν θεωρείτε ότι είστε ρομαντικοί προσέξτε να μην το χάσετε ποτέ! Είναι ένα νέο ταξίδι κάθε φορά…
Αφιερωμένο με αγάπη στην Ρ. και σε όλη την Β’ Λυκείου 1999-2000 του 3ου Λυκείου!

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Η Χαρά



 
Στίχοι-Μουσική: Δημήτρης Κανελλόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Πάνος Μουζουράκης

Γυρνώ στο σπίτι και οι δρόμοι είναι γεμάτοι
Κορνάρουν όλοι, γίνεται χαμός
Όμορφη μέρα, ο ήλιος πάνω καίει
Στην Αθήνα όμως κρύβεται το φως

Φτάνω επιτέλους, μα δε βρίσκω να παρκάρω
ο χώρος που έμεινε για μένα στενός
θα το αφήσω μες στη μέση και θα φύγω
κι ας το σηκώσει του Δήμου ο γερανός

Την πόρτα ανοίγω και πάω να ξαπλώσω
το άγχος κρεμάω στη βεράντα βιαστικά
μα σαν κοιτώ το κομοδίνο μου θυμάμαι
ότι δε πλήρωσα ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ

Αυτοί τα κόψαν και τα δύο χωρίς οίκτο
και το μυαλό μου έτσι κόπηκε στα δυο
Σηκώθηκα κι έτρεξα γρήγορα κοντά σου
πριν πάθω στα 30 καρδιακό

Τη χαρά που παίρνω όταν σ' αγκαλιάζω
δεν την αλλάζω, δεν την αλλάζω
Τη χαρά που παίρνω όταν σ' αγκαλιάζω
δεν την αλλάζω, δεν την αλλάζω

Αναρωτιέμαι τι θα μείνει για το μέλλον
κανείς δε σέβεται τον άλλον πια
το χρήμα είναι ο Θεός κι η σωτηρία
αυτό να πεις στη λειτουργία του παπά

Ψέμα στο ψέμα χτίσαμε χίλιους μύθους
Γι' αυτό πληρώνουμε το τίμημα ακριβά
Σε μία πόλη που αφανίσανε το ήθος
τα λίγα λόγια που μου μείνανε είναι αυτά

Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

Stop the Greeklish now!!!


Πήγα και αγόρασα χθες ένα γνωστό περιοδικό (της τηλεόρασης, εβδομαδιαίο) 10 ευρώ που είχε μια κασετίνα με 4 CD του Βασίλη Παπακωνσταντίνου που πολύ αγαπάω χρόνια τώρα. Οικονομικό μου φάνηκε, έχει όλα τα γνωστά του τραγούδια μέσα, με ικανοποιεί πλήρως μπορώ να πω…!
Επειδή όμως στο αμάξι μου δεν θέλω να παίζουν αυτά τα cd για να μην χαλάσουν κιόλας, αποφάσισα να τα κάνω mp3 μέσω ενός προγράμματος, που είχα εδώ και χρόνια, οπότε να γίνουν σε ένα cd όλα και να τα ακούω χωρίς διακοπή…! Και ενώ τόσα χρόνια όλα έβαιναν καλώς με τον extractor μου, πάω τώρα να γράψω το όνομα “Βασίλης Παπακωνσταντίνου” στη θέση “Artist” και μου έβγαζε κινέζικα…Τα νεύρα μου!!! Σε πόσους έχω πει ότι σιχαίνομαι τα greeklish???? Μιλάμε μου γυρίζει το μάτι…Μετά από όλα τα καντήλια που έριξα ξεκίνησα να τα γράφω όλα έτσι…Και τα τραγούδια βέβαια…Ξέρετε πιο ήταν το χειρότερο ε? Ο Μπαγάσας…Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια εμφανίζεται στο pc μου σαν “Mpagassas” ( Με “mp” όπως στα ελληνικά και με δυο s για να μην ακούγεται σαν ζ στα αγγλικά! Ή θα γράφεις σωστά Ελληνικά ή όχι!!!!)... Ήμαρτον σκέφτηκα…Κατάρα στα greeklish!!!! Αυτό έχω μόνο να πω!!!

Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

Δεν...

...με νοιάζει που δεν ήμουν η μοναδική τελικά. Αλλά με νοιάζει που ήμουν η πρώτη...
Μου λείπεις πολύ...Σ' αγαπώ...