Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Απέχω


Ρήμα

απέχω
  1. βρίσκομαι σε συγκεκριμένη απόσταση από κάπου
  2. (μεταφορικά) διαφέρω από κάτι
  3. δεν συμμετέχω σε μια δραστηριότητα

Πολύ αγαπημένο...


Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Όνειρα και όνειρα!


Λες να σε βλέπω κάθε βράδυ στον ύπνο μου επειδή τρώω Special K και πάλι μετά από πολύ καιρό?? Και χτες το βράδυ σε είδα και προχτές και πριν καμιά δεκαριά μέρες πάλι που σου είχα στείλει και μήνυμα…Τι γίνεται?! Να δω πότε θα μπορέσω να σε πάρω και τηλέφωνο να τα πούμε με τη ησυχία μας…

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Νοέμβρης μήνας....


Χτες είδα την αρχή από μια παλιά ελληνική σειρά του ΑΝΤ1 “Ο πόλεμος των άστρων “. Εκείνη με τα ζώδια. Χτες είχε για τη γυναίκα Ιχθύ. Όχι δεν ξεχνάμε εμείς τα ψάρια. Ούτε κι εγώ σε ξέχασα. Ποτέ. Πως γίνεται να ξεχάσω? Διαπίστωσα ότι θυμάμαι πολλά τελικά. Και πόσα άλλα τα έχω ξεχάσει πια. Άτιμο πράγμα ο χρόνος και ένα παιδί…
Πήγε κιόλας 14 ο μήνας κι όμως μόλις σήμερα έγινε κάτι που μου θύμισε εσένα. Εμάς. Μελαγχόλησα.
Ο Νοέμβρης ήταν ο μήνας μας. Θυμάσαι? Εγώ πάντα…Αλλά φέτος άργησα πολύ…

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Βροχή και χώμα...


Μεσάνυχτα και ο ουρανός είναι τόσο συννεφιασμένος που δεν φαίνονται ούτε το φεγγάρι ούτε τα άστρα. Κάθε βράδυ τα έβλεπε εκεί τα αστέρια. Εκείνο το βράδυ η ατμόσφαιρα μύριζε βρεγμένο χώμα και η υγρασία ήταν αισθητή. Ήταν όλοι σίγουροι ότι ένα βροχερό βράδυ τους περίμενε οπότε αποφάσισαν να μην βγουν. Ιούλιος μήνας κι όμως εκεί ήθελες μπουφάν το βράδυ. Ήταν μαζεμένοι όλοι στο κτήριο της κουζίνας. Ήταν το πιο μεγάλο κτήριο πίσω από την πισίνα και ακριβώς στην ευθεία της κύριας εισόδου του κτήματος. Εκείνη τη μέρα είχαν φτιάξει όλοι μαζί γεμιστά! Ήταν η πρώτη φορά που έφτιαχνε γεμιστά...Και η τελευταία! Επτά χρόνια μετά ούτε και έχει δοκιμάσει να τα ξαναφτιάξει… Μπελαλίδικο φαγητό! Είχαν πετύχει τότε ωστόσο... Ήταν τώρα καθισμένοι όλοι στις καρέκλες έξω από την τζαμαρία της κουζίνας, βράδυ, τα φώτα όλα σβηστά και φορώντας μπουφάν, ακουγόταν ένα CD του Phil Collins με τις καλύτερες επιτυχίες του. Μόνο τα φώτα από τις κεντρικές κολόνες της ΔΕΗ φώτιζαν λιγάκι. Γύρω ερημιά, χωράφια, μόνη παρέα τους τα ζώα του κτήματος. Όλοι κάτι έλεγαν και άλλοι πείραζαν και έπαιζαν με τη Νταίζη, το πιο όμορφο και έξυπνο μπάσταρδο σκυλί που υπήρξε ποτέ! Κάποια στιγμή όλοι, ακόμα και η Νταίζη βαρέθηκαν και επικράτησε απόλυτη σιγή. Όλοι κάτι είχαν στο μυαλό τους σίγουρα και ας μη μιλούσαν. Εκείνη για δεύτερη φορά μέσα σε εκείνο το καλοκαίρι σκέφτηκε ότι περνά και μακριά του πολύ όμορφα. Τόσο όμορφα που προβληματίστηκε έντονα ότι μάλλον δεν τον ήθελε πια στη ζωή της. Δεν της έλειπε και καθόλου μάλιστα. Και ξαφνικά μέσα στην απόλυτη σιγή και καθώς όλοι ήταν βυθισμένοι στις σκέψεις τους, ακούγεται το τραγούδι I wish it would rain now και η βροχή κάνει την εμφάνισή της! Την περίμεναν τόση ώρα αυτή τη βροχή που τελικά εξελίχθηκε σε καταιγίδα. Και άρχισε όταν το ευχήθηκε ο Phil Collins! Όλοι κοιτάχτηκαν με απορία στο βλέμμα αλλά και με ένα χαμόγελο στα χείλη! Τρομακτική σύμπτωση και έτσι η κουβέντα και τα γέλια ξεκίνησαν και πάλι…Ήταν η καλύτερη βραδιά από τις τόσες που είχε περάσει εκεί. Και γι’ αυτό όταν επέστρεψε στην Αθήνα, πρώτο μέλημα ήταν να αγοράσει αυτό το CD... Έτσι… Για ανάμνηση εκείνης της βραδιάς…
Στη μνήμη της Νταίζης…

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

Πωλείται...


Όταν μετακόμιζε η Ρέιτσελ από το σπίτι για να συγκατοικήσει η Μόνικα με τον Τσάντλερ είπαν ότι είναι το τέλος μιας εποχής και γι’ αυτό έκλαιγαν τόσο (end of an aera)…Εγώ πουλάω το πρώτο μου αυτοκίνητο και με ενοχλεί πολύ…Τόσο που το ξέρω ότι όταν το παραδώσω θα κλάψω πολύ…Και όταν μετακόμισα έκλαψα βέβαια αλλά τώρα είναι άλλο…
Με το αυτοκίνητο αυτό έχω περάσει τη μετακόμισή σου, πολλά φιλιά, αγκαλιές, συγκινήσεις, πάθη, έρωτες, χωρισμούς, ταξίδια, εκδρομές, βόλτες με παρέες ή χωρίς και άλλα πολλά… Κλείνει λοιπόν μια εποχή 8 ετών ακριβώς από τότε που το οδήγησα για πρώτη φορά (παρά 2 μήνες)…Και είναι περιττό να πω πόσο το αγαπάω αυτό το αυτοκίνητο…Και ήταν το πρώτο και το τελευταίο αυτοκίνητο στο όνομά μου με άδεια κυκλοφορίας κατα-δική μου. Το νέο αμάξι είναι μισό μισό…Τι να λέει?! Starlet δεν είναι… Άντε τώρα θα γίνεις ένα αγνώριστο αγωνιστικό…Καλές προσπεράσεις…!

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Ladurée!!

Πήγαμε προχθές να πάρουμε 3 πάστες από εδώ
και έκαναν 3.5 ευρώ η μία!!!!! Σιγά ρε μεγάλε! Ούτε τα μακαρόν από εδώ
δεν κάνουν τόσο!!!!
P.S. Για όσους ξέρουν τι σημαίνει Ladurée… ;)

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Friends!!!


Μία από τις πιο αγαπημένες μου σκηνές...

http://www.youtube.com/watch?v=AoR-C0vHBPw&feature=related


[Scene: Chandler and Joey’s, there is lumber all over the apartment]
Chandler: (entering) Hey!
Joey: Hey!
Chandler: Hey-hey-hey. So what happened? A forest tick you off?
Joey: No. Y'know how we’re always saying we need a place for the mail.
Chandler: Yeah!
Joey: Well, I started building one. But then I decided to take it to the next step.
Chandler: You’re building a post office?
Joey: No, an entertainment unit, with a mail cubby built right in. It’s a one day job, max.
Chandler: Okay. (notices that Joey is wearing some really tight jeans) My word! Those are snug.
Joey: Oh yeah. These are my old work pants, Sergio Valente’s.
(Chandler goes to his bedroom and opens the door. However, only the top half opens, and he trips into his bedroom over the bottom half.)
Joey: Power saw kinda got away from me there.
OPENING CREDITS
Chandler: You know, we don’t really take advantage of living in the city.
Joey: I know.
[Scene: Chandler and Joey’s, Joey is drilling a hole in the wall and the drill comes out the other side really close to Chandler’s head. Chandler then rushes out to talk to Joey.]
Joey: Oh, I’m sorry. Did I get ‘ya?
Chandler: No, you didn’t get me!! It’s an electric drill, you get me, you kill me!!
Joey: Calm down, do you want this unit or not?
Chandler: I do NOT want this unit!!
Joey: Well, you should’ve told me that before, I’m not a mind reader. Hey, we’re out of beer. I’m going to Monica’s.
Chandler: Fine! (goes into his room and slams the door, then he slams the bottom half of the door.)
***
Joey: Oh yeah. If you ah, move your hamper, you see what color the tile used to be. (Monica gasps) Yeah.
Monica: I can’t live like this! What are we gonna do? What are we gonna do?
Joey: Relax. Here hold this (hands her his beer). This old stuff just comes right off. (he bends down to try and lift some tile right in the middle of the floor, in his tight pants.)
Monica: That’s a little more than I wanted to see.
Joey: (manages to pry off only a small piece) Aw! Look at that, every inch of this stuff is glued down. It’d take forever to pry this up. You should ah, you should just leave it. (starts to walk away, but Monica grabs him)
Monica: I can’t leave it! You gouged a hole in my dingy floor.
(Joey places the toliet brush and holder over the hole, which is in the middle of the floor.)
Joey: Eh! There you go.
Monica: You know that’s nice, y'know we could put it back there after the surgeons remove it from your colon!
***
Chandler: (entering) Have you seen Joey?
Monica: What’s the matter?
Chandler: Oh, just this! (turns around and has a paint lid stuck to the back of his pants.)
[Scene: Chandler and Joey’s, everyone is there, helping to lift the entertainment center into place]
Chandler: Okay, on three. One....Two....
Joey: Why don’t we just go on two.
Chandler: Why two?
Joey: Because it’s faster.
Chandler: Yeah, I coulda counted to three like four times without all this ‘two’ talk.
Rachel: Oh!
Joey: All right, but in the future...
Ross: Okay!! Okay!!
Rachel: Come on!
Ross: Heavy thing, not getting lighter!
Chandler: Okay, οne...two...
Joey: So we are going on two?
All: All right!! (they lift it into place, however there is one small problem, the unit is so long that it blocks some of both of their bedroom doors.)
Chandler: Oh, good job Joe.
Joey: Wow, it’s big!
Chandler: Yeah-yeah, so big that it actually makes our doors look smaller!
Joey: Maybe, my ruler’s wrong.
Phoebe: Maybe all the rulers are wrong.
Joey: Look it’s not that bad. So what, it blocks a little of your door, a little of my door.
Chandler: Yeah, y'know what I got a better idea. How-how ‘bout it blocks none of mine door and a lot of yours (throws his shoulder into the center to try and move it, but it doesn’t move.)
Joey: Yeah, listen, before I forget that side is still wet.
[Scene: Chandler and Joey’s, they are admiring the entertainment center]
Joey: Y'know what?
Chandler: Umm?
Joey: I bet ‘ya ya I could fit in there. (points to a hole in the center)
Chandler: I’ve got five bucks says you can’t.
Joey: Get out your checkbook, mister.
Chandler: Oh, I think I have the cash.
(Joey successfully enters the entertainment center, and Chandler closes the door on Joey.)
Joey: You are dogged man! I totally fit!
Chandler: Yeah, you got me. (picks up a 2x4 and puts it through the handles so that the doors won’t open) I’m out five big ones! (puts the money in the crack between the door and frame) Here you go.
Joey: Thank you. Cha-ching! (Chandler starts to leave) Oh, well hello Mr. Lincoln. Better luck next time buddy. (Chandler leaves and closes the door) And the drinks are on me!
END

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Τι ανακύκλωση κάνεις?

Σήμερα το πρωί πήγα στην εφορία για δουλειά της εταιρείας μου. Δούλευαν κάποιοι εκεί παρ’ όλη την απεργία. Ανεβαίνοντας
την κεντρική σκάλα είχε έναν “κάδο” της Αφής για ανακύκλωση των μπαταριών. Μου έκανε εντύπωση που φευγαλέα είδα και κάτι πλαστικό μέσα και κοντοστάθηκα να δω τι ακριβώς ήταν. Εκεί θύμωσα πολύ. Είχε μέσα και πλαστική συσκευασία από σοκολάτα ή γκοφρέτα δεν ξέρω… Καλά είναι τελείως καραγκιόζης αυτός που το έκανε ή δεν είναι? Εγώ είμαι πάλι η παράλογη πείτε μου? Δεν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω αυτό σαν πράξη… Ανευθυνότητα? Τσαπατσουλιά? Αδιαφορία? Δεν ξέρω, δεν ξέρω… Νευριάζω και τώρα που το θυμάμαι και γράφω αυτό το ποστ.Αυτή τη γυφτιά, εν πάση περιπτώσει, μόνο στην Ελλάδα τη βλέπεις πουθενά αλλού…
Τεσπα δεν ξέρω γιατί με πείραξε τόσο… Ίσως γιατί η παιδεία του Έλληνα φαίνεται από πολλά πράγματα τελικά… Και μετά μου λέτε γιατί δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα…Γιατί άραγε…?

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Πινκ Μαρτινι!


Πρωί πρωί άκουσα ένα τραγούδι που σε θυμίζει και σε θυμήθηκα φυσικά…Ήταν ανάγκη? Καλά “κοιμόμουν” τόσο καιρό…

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

Αγανάκτησα κι εγώ!

Διάβαζα σε ένα από τα γνωστά blogs πριν λίγο ένα άρθρο που αναφερόταν στον σύγχρονο άνεργο. Έλεγε ότι δεν είναι ανήμπορος απλά ότι είναι άνεργος. Και σαν άνεργος μπορεί να πηγαίνει στις συγκεντρώσεις των λεγόμενων αγανακτισμένων να διαμαρτυρηθεί. Επίσης έλεγε να μην κλαίγεται και να θεωρεί το άτομό του δυστυχισμένο στα όρια της κατάθλιψης επειδή είναι άνεργος. Γιατί υπάρχουν οικογένειες που έχουν παιδάκια στο νοσοκομείο. Εκείνοι τι πρέπει να κάνουν δηλαδή να αυτοκτονήσουν? Εμείς που έχουμε την υγειά μας, Δόξα το Θεό να λέμε και να σκέφτεται ότι υπάρχουν και πάρα πολλοί άλλοι στη θέση του που μπορούν όλοι μαζί διαμαρτυρόμενοι να καταφέρουν κάτι άμα θέλουν.
Εγώ εννοείται πως συμφωνώ με την παραπάνω άποψη, απλά δεν θεωρώ ότι θα αλλάξει κάτι με όλα αυτά. Σήμερα απεργεί το σύμπαν και έχουν χυθεί όλοι στην Αθήνα με το κέντρο να παραλύει. Καλά κάνουν. Απλά πραγματικά δεν θα αλλάξει κάτι. Θα τους δουν οι Έλληνες κυβερνώντες. Θα τους δουν και οι Ευρωπαίοι. Και? Θα πάψει να χρωστάει η Ελλάδα? Θα μας λυπηθούν? Τίποτα από όλα αυτά δεν θα γίνει. Ότι μέτρα θέλουν να περάσουν θα τα περάσουν και την Ελλάδα θα την εκμεταλλευτούν στο έπακρο οι ξένοι επενδυτές. Κι εμείς θα σκύβουμε πάλι το κεφάλι. Γιατί με 2-3 διαδηλώσεις μαζικές και με 100 των “αγανακτισμένων” δεν θα αλλάξει τίποτα παιδιά…Και αυτό είναι θλιβερό…
Κλείνοντας ήθελα να αναφερθώ σε όλους εκείνους που κατηγορούν τον νυν πρωθυπουργό της χώρας, γιατί είδα κάτι στο f/b και έχω εκνευριστεί πολύ. Έχω να πω λοιπόν να το βουλώσουν και να κάτσουν στα αυγά (εγώ είμαι της παλιάς σχολής και γουστάρω να το γράφω με “υ”) τους γιατί όποιος μαλάκας και να ήταν σε εκείνη την καρέκλα τα ίδια θα έκανε. Ας μην προσωποποιούμε λοιπόν την κατάσταση. Δεν φταίει ο Γιωργάκης για το χάλι της Ελλάδας σήμερα. Φταίνε όλοι τοοοοσα χρόνια τώρα που έκαναν του κόσμου τις ρεμούλες και τα σκάνδαλα (βατοπέδι, siemens, κτλ). Συμφωνώ ότι είπε μαλακία ο Πάγκαλος, εννοείται ότι ΔΕΝ τα φάγαμε όλοι μαζί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι φταίει μόνο όσοι είναι εκεί πάνω τώρα. Από το 1990 και μετά έχει κοιτάξει κανείς τι έχει γίνει? Στους Ολυμπιακούς αγώνες είδε κανείς πόσα φάγανε? Από το χρηματιστήριο είδε κανείς πόσα φάγανε? Όλοι τα ίδια σκατά είναι. Οπότε ας μην ξέρουμε μόνο να κατηγορούμε τον εύκολο στόχο…

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

Εντυπώσεις δύο γάμων (κακές)

Λοιπόν δεν ξέρω αν διαφωνεί κανείς αλλά ένας είναι ο Μουζουράκης…Δεν μπορείς αγόρι μου να τον αντιγράψεις! Απλά δεν μπορείς! Μάθαμε τώρα όλοι οι κακάσχημοι και με την αραίωση στο κεφάλι, αφήνουμε μαλλί σαν τον Μουζουράκη…Το έκανε εκείνος, του πάει, είναι πολύ όμορφος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σου πάει κι εσένα…Οπότε κοίτα να το ξυρίσεις καλύτερα…
****
Κοπελιά άμα έχεις 40 μέτρα κώλο και περιφέρεια, μην τον κουνάς στην πίστα σα να είσαι με τα μισά του μισού των κιλών που κουβαλάς…Όχι δεν είμαι ρατσίστρια και δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους χοντρούς και τις χοντρές, αλλά ρε παιδί μου, μου χαλάνε την αισθητική πώς να το κάνω τώρα…? Άμα είναι άδεια η πίστα, είσαι 1.50 ύψος και 90 κιλά και χορεύεις μόνη σου, με τον παρτενέρ σου, αναγκαστικά ΟΛΟΙ θα κοιτάνε εσένα…Και νιώθεις ωραία με αυτό ε??? Εγώ λυπήθηκα που όλοι γελούσαν μαζί σου, όμως εγώ γέλασα πιο πολύ γιατί μου θύμησες αυτό :
****
Όταν φοράς ένα παπούτσι 15 πόντους και δεν μπορείς καλά καλά να περπατήσεις μην περιμένεις και να χορέψεις και πάνω σε αυτό έτσι? Άμα δεν το ‘χεις τι το θες το ρημάδι το 15ποντο? Δηλαδή οι άλλες που φοράνε ένα ίσιο μετά στο γλέντι είναι χαζές? Και μετά κατηγορείς τον τύπο που σε πάτησε και γύρισες το πόδι σου και έκλαιγες…Τρέχαμε όλοι να βρούμε πάγο…Ε ρε κοπελιά άμα δεν σε πάταγε κάποιος, θα το γύριζες μόνη σου το πόδι έτσι όπως το πήγαινες…
****
Προς τον κ.κ. Dee Jay : Σε ένα γλέντι γάμου πρώτα βάζουμε τα τραγούδια της νύφης και μετά τα νησιώτικα ή ότι άλλο…Επίσης βάζουμε και κανένα τσιφτετέλι κανένα ζεϊμπέκικο…Καλύτερο πρόγραμμα θα έκανα εγώ που δεν το ‘χω σπουδάσει κιόλας…
****
Άντε και στα δικά σας οι ελεύθεροι...!!!

Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Ο καλύτερος πειρατής! Ή captain?


Τελικά πείστηκα ότι ο καλύτερος πειρατής είναι αυτός! Ή καλύτερα να πω captain ε?! Επίσης πείστηκα στο τέλος ότι ένας πειρατής πρέπει πάντα να μένει πειρατής! Η ταινία ήταν πολύ καλή να πάτε οπωσδήποτε και σε 3D αν δεν σας κουράζει… Εντάξει μπορεί να μην είχε Orlando Bloom και να είχε την ξινή την Penelope που δεν την πάω μια, αλλά γενικά σαν ταινία ήταν τρομερή και γεμάτη ανατροπές! Άντε καλή προβολή!

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011

Ακόμα δεν σε ξέρω...


Παγιδευτήκαμε σ' αυτή την ερημιά
σε ωραίες λέξεις με ακραίες σκέψεις
Πέρασε πάνω μας σαν ίσκιος η φθορά
και τώρα θέλεις πια γι’ αλλού να ταξιδέψεις.
Παγιδευτήκαμε στα δίκτυα της ζωής
μήνες και χρόνια κλεφτά περνούσαν.
Μέσα σε τόση ησυχία τι να πεις; Πνιγμένα λόγια
Σ’ άδειους δρόμους τριγυρνούσα

Δεν ξέρω τι να είναι αυτό που πιο πολύ φοβάμαι
να φύγεις ή να είσαι εδώ για πιο από τα δυο λυπάμαι
ίσως να μην αντέχω πια στο τίποτα κρυμμένος
ίσως και όλα κάποτε να έχουν ένα τέλος.
Παγιδευτήκαμε σ’ ατέλειωτο κενό
σ’ ανατροπές και υποσχέσεις
σε καθετί που μοιάζει τόσο απλό
και όμως ζητάει πολλά για τα αντέξεις
Τόσα φθινόπωρα και ακόμα δεν σε ξέρω
Τώρα το βλέμμα μου δε σ' αναζητάει
θέλω να πω τόσα πολλά όμως σωπαίνω
μισώ την σκέψη μου που πια δεν σε χωράει

Δεν ξέρω τι να είναι αυτό που πιο πολύ φοβάμαι
να φύγεις ή να είσαι εδώ για πιο από τα δυο λυπάμαι
ίσως να μην αντέχω πια στο τίποτα κρυμμένος
ίσως και όλα κάποτε να έχουν ένα τέλος.

Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

Αντίο...

Σήμερα στις 7.10 έφυγε ένας από τους αγαπημένους μου κωμικούς…Ταλαιπωρήθηκε πολύ τον τελευταίο χρόνο...Τώρα ξεκουράστηκε…Έχε γεια καλέ μου άνθρωπε…Εμείς θα σε θυμόμαστε για πάντα…

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

Ε.Σ.

Αφιερωμένο…Καλά να περάσεις και κουράγιο…!

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Η ευχή


-- Όταν πεθάνω, θέλω να γίνω αστέρι, να φωτίζω τις νύχτες σου και τα πιο γλυκά όνειρά σου. Και μια νύχτα να πέσω και να γίνω η καλύτερη ευχή σου...τι ευχή θα κάνεις;

-- Μου είχες πει πιο παλιά όταν δω ένα αστέρι να πέφτει να κάνω αυτήν την ευχή: να είμαστε για μια ζωή μαζί, το ίδιο ευτυχισμένοι και ερωτευμένοι όπως είμαστε 4 μήνες τώρα. Όμως αν θα είσαι νεκρή θα ζητήσω να ξαναέρθεις στην ζωή. Άμα αυτό δεν γίνεται θα ήθελα να γίνεις ένα πανέμορφο λουλούδι για να σε βλέπω και να σε φροντίζω κάθε μέρα. Αν ούτε αυτό δεν γίνεται θα ζητούσα να ξαναγινείς αστέρι για να φωτίζεις τις νύχτες μου και τα πιο γλυκά όνειρά μου.

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

As long as...


Γιατί το λατρεύω…
All of my life I needed to belong
play the game pretending to be strong
but I’ll learn, I’ll learn to live my life anew
as long as there is you
all the time
I’ll be fine
I'm no longer like a child
who’s always stood apart
hiding dreams of love within my heart
for at last those dreams can all come true
as long as there is you

I’ll survive
I'm alive
gone are all those wasted years
regretting all the things that I’m not
now I'm grateful for the things I've got
it means a lot to know know know this love of ours will last
all my fears will fade into the past
come what may, I know I’ll see it through
as long as there is you

Oh yeah baby.

(Sé que el mar
Es mucho más azul
cuando estás aquí conmigo tu
y también caliente más el sol, el sol
estando así los dos)

Oh yeah baby.
Oh yeah baby.

All I need is to belong
now I know that I’m not so strong, baby

I will learn to live my life anew
as long as there is you
you
you
you
you

I’ll regret the things I’m not
yeah and I’ll be grateful, grateful for what I’ve got
Καλή ανάσταση να έχουμε και καλά να περάσουμε!

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Feel like I’ve been here before!!

Τις προάλλες είδα ένα όνειρο που τώρα δεν θυμάμαι, αλλά θυμάμαι ότι όταν σηκώθηκα ένιωσα ότι το είχα ζήσει όλο αυτό. Και τελικά ναι ήταν ένα συμβάν από κάποια στιγμή στη ζωή μου όλο το όνειρο. Ήταν κάτι σαν déjà vu δηλαδή. Γι’ αυτό μου αφιερώνω το παρακάτω:
(οι στίχοι είναι ενσωματωμένοι στο βιντεάκι)

Υ.Γ. Υπάρχουν πολλά τραγούδια με τον παραπάνω τίτλο. Εγώ τώρα έβαλα το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό εκείνο το πρωί…

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Ψυχαναγκαστικοί όλου του κόσμου ενωθείτε!!!

Εδώ και κάποιες μέρες έχω αποφασίσει να συγκεντρώσω και να καταγράψω όλους μου τους ψυχαναγκασμούς καθ’ ότι με θεωρώ τρομερά ψυχαναγκαστικό άτομο. Βέβαια εντάξει υπάρχουν και πολύ χειρότερες περιπτώσεις με πιο πολλούς ή πιο ακραίους ψυχαναγκασμούς όπως ο Τζακ Νίκολσον στην ταινία “Καλύτερα δεν γίνεται” (μια από τις αγαπημένες μου ταινίες). Δεν ξέρω εάν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει κανέναν ψυχαναγκασμό αλλά από όσους ξέρω, ίσως αν στύψω το μυαλό μου θα βρω κάτι για τον κάθε έναν από αυτούς…!

Λοιπόν, ο νούμερο ένας ψυχαναγκασμός είναι αυτός που έχω με τα βιβλία – περιοδικά. Γενικά είμαι της τάξης και της καθαριότητας αλλά αυτό με τα βιβλία με κατατάσσει Νο 1 σπαστικιά!!! Στη σχολή όλοι με κορόιδευαν επειδή δεν ήθελα να δανείζω βιβλία ή σημειώσεις μου. Τα έδινα μόνο για φωτοτυπία εάν ήθελαν! Δεν μπορώ να σημειώνουν στα βιβλία μου με διαφορετικό τρόπο από ότι εγώ (δηλαδή με χάρακα και μολύβι!) ή να γράφουν διάφορα ή να τσαλακώνουν τις σελίδες…Πόσο μάλλον να μου λερώσουν και τίποτα! Αυτό με το τσαλάκωμα της σελίδας το έχω σε κάθε λογής έντυπο…Στα περιοδικά σιχαίνομαι να μου τσαλακώνουν στην άκρη κάτω κάτω τη σελίδα καθώς ξεφυλλίζουν. Δεν θέλω επίσης εάν έχει ζελατίνη και το έχω μόλις αγοράσει να μου το ανοίξει άλλος πριν από μένα. Αυτό το τελευταίο προσπαθώ να το ξεπεράσω τελευταία αλλά δεν έχει μεγάλη επιτυχία αφού ξεροκαταπίνω όταν συμβαίνει…! Το βλέπω ότι με πειράζει ακόμα!

Παρόμοιο πρόβλημα με αυτό των περιοδικών έχω και με τα δώρα. Πάντα όποτε έκανα πάρτι ή κάποια μάζωξη σε γιορτή ή γενέθλια ήθελα τα δώρα μου να τα ανοίγω πρώτα εγώ. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι αυτό λογικό ή παράλογο αλλά το παράλογο έρχεται όταν θέλω να ανοίγω και τα δώρα άλλων σε γιορτές! Του πατέρα μου αυτά που του φέρνουν τα Χριστούγεννα στη γιορτή του ας πούμε, σπεύδω πρώτη πρώτη να του τα ανοίξω! Ας μην αναφερθώ για τα δώρα του γάμου μου!!!! Είναι επειδή μου αρέσει να ανοίγω δώρα γενικά λες? Ε κι αυτό πρόβλημα είναι μάλλον!!!

Το βασικό πρόβλημα (που καταλήγει σε ψιλοκαβγά!) που έχω με όποιον μοιραστώ την οδοντόκρεμά μου είναι επειδή εγώ θέλω να την πιέζω από κάτω προς τα πάνω και όχι από τη μέση. Τόσο δύσκολο είναι αυτό να το ακολουθήσει ο άλλος δηλαδή??? Τόσο παράλογο? Το ίδιο φυσικά ισχύει και για κάθε λογής κρέμα σε σωληνάριο. Άμα δεν τη πιέσεις από κάτω προς τα πάνω αφήνει κενά, “τσαλακώνεται”, μετά δεν επανέρχεται ποτέ και μένει και εγκλωβισμένη κρέμα μέσα στο σωληνάριο…! Ευτυχώς δηλαδή που οι οδοντόκρεμες είναι σε πλαστικό και μπορώ να το επαναφέρω μετά!!!

Κάτι που κάνει η μητέρα μου και μια πολύ καλή φίλη μου και με κάνουν έξαλλη είναι να ανοίγουν τις συσκευασίες ανάποδα. Τους τη λέω οοοολη την ώρα! Μια φορά άνοιξε η μαμά μου ένα σακουλάκι πατατάκια ανάποδα (δηλαδή τα γράμματα κοιτούσαν το πάτωμα όταν τα έτρωγε). Της την είπα και με “έβρισε”! Επίσης αν μια συσκευασία έχει ειδικές εγκοπές πρέπει να ανοιχθεί από εκεί, γιατί να την ανοίξεις από κάπου αλλού????? Τι στα κομμάτια τις έχει εκεί? Μια φορά η μαμά μου ήθελε να ανοίξει κάτι πάνες της ανιψιάς μου (σε αυτό είναι και ο αδελφός μου ψυχαναγκαστικός!) και πήγε να σκίσει τη συσκευασία από κάτω στο άσχετο. Της φωνάζω από μακριά ΟΧΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ!!!!!!!!!! Έτρεξα την πρόλαβα και της λέω “Ρε μαμά έχει τρυπούλες από πού θα το ανοίξεις έλεος!!!”…Ε αυτό ήταν! Τσαντίστηκε και μου λέει “Ξέρεις γιατί δεν τα κοιτώ αυτά? Γιατί ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!!!!!!!!”. Ε μετά εγώ φταίω?? Ε κακώς δεν σας ενδιαφέρει…! Επίσης αυτή η φίλη μου όταν είχε μείνει μια φορά (από τις τόσες) σπίτι μου, ήθελε να ξεβαφτεί και ενώ τα ειδικά βαμβάκια ήταν ήδη ανοιγμένα από εκεί που έπρεπε δεν κοίταξε καλά και μου τα άνοιξε από κάτω…Η καημένη ήξερε ότι έχω θέμα με κάτι τέτοια και με κοίταξε σαν κουταβάκι που ζητούσε συγγνώμη και μου λέει “Δεν πειράζει μωρέ ε?” Όταν είδα το ύφος της και μετά τα βαμβάκια ξέσπασα σε απίστευτα γέλια δεν άντεξα!!! Με έχει φοβηθεί το μάτι της!!!! Τελικά κατέληξε να μου λέει ότι και η μητέρα μου! Ότι δεν την ενδιαφέρουν κάτι τέτοια!

Στο πορτοφόλι μου θέλω τα χαρτονομίσματα να είναι με την ιριδίζουσα ταινία προς τα εμένα (να τη βλέπω δηλαδή) και να είναι κατά φθίνουσα σειρά δηλαδή το πιο μεγάλο σε αξία πίσω, το πιο μικρό μπροστά. Στα κέρματα θέλω η κάθε αξία του κέρματος να είναι σε κάθε θηκούλα ξεχωριστά (δηλαδή μονοευρα με μονοευρα, διευρα με διευρα κτλ). Οπότε είναι ευνόητο ότι όλα μου τα πορτοφόλια έχουν στην άκρη ξεχωριστά ένα φερμουάρ που ανοίγοντας το έχει διάφορες θηκούλες για το κάθε κέρμα! Ειδικά στο συγκεκριμένο θεωρώ πως έχω πολύ δίκιο γιατί έχοντας τα έτσι ξεχωριστά γίνεται και πιο γρήγορα η πληρωμή γιατί βλέπεις και τι ψιλά έχεις. Αν είναι όλα μαζί νομίζω ότι γίνεται μπάχαλο, αργείς πιο πολύ να δεις τι έχεις όποτε και να πληρώσεις κιόλας.

Από εκεί και πέρα δεν ξέρω εάν τα παρακάτω πράγματα είναι αποτέλεσμα ψυχαναγκασμού ή απλής μανίας με την τακτοποίηση και την καθαριότητα…Αν φτιάξω κάτι στην κουζίνα μετά πρέπει τα πάντα να είναι στη θέση τους. Τα άπλυτα στο πλυντήριο πιάτων στοιχισμένα, ο πάγκος καθαρός και τα ταψιά όλα όπως ήταν πριν. Αν φάω δεν θα υπάρχει πουθενά ψίχουλο μετά το φαγητό γιατί θα έχει καθαριστεί. Δεν μπορώ τις δαχτυλιές ή τη στάμπα από ποτό σε τραπεζάκια, τραπεζαρίες, γραφεία και όλα τα σχετικά. Η οθόνη του κινητού μου είναι πάντα καθαρή και καλογυαλισμένη μετά από κάθε συνομιλία. Τα βιβλία μου στη βιβλιοθήκη πρέπει να είναι τοποθετημένα κατά ύψος από το πιο ψηλό στο πιο κοντό και όλα τα έξτρα προϊόντα που αποθηκεύω στην εξωτερική ντουλάπα του σπιτιού μετά από σουπερ μάρκετ πρέπει να είναι στοιχισμένα με τη σειρά και αλλού για το μπάνιο, την κουζίνα κτλ… Τα ρούχα στην ντουλάπα πρέπει να είναι ανάλογα με το είδος μαζί. Παντελόνια σε ένα μέρος, μετά φούστες, μπλούζες, κτλ. Στο ταμείο στο σουπερ μάρκετ τα ψώνια είναι χωρισμένα σε φαγώσιμα ή μη (αυτό βοηθάει πολύ μετά πως θα τα βάλεις στις σακούλες να μην είναι τυριά με skip μαζί) και φυσικά είναι τοποθετημένα και στοιχισμένα έτσι όπως πρέπει να είναι για να χωράνε πιο πολλά επάνω στον κυλιόμενο διαδρομάκο του ταμείου. Και ναι όπως κατάλαβες είμαι αρκετά καλή στο tetris! Τα παπούτσια μου στην παπουτσοθήκη ή και σε κάποια ντουλάπα φυλαγμένα να είναι, πρέπει να είναι μέσα σε κουτιά…Αυτό με προβληματίζει λίγο το καλοκαίρι που είναι μικρά σε όγκο και με το κουτί γίνονται τριπλάσια, αλλά το παλεύω! Τώρα τελευταία με τα αθλητικά είμαι λίγο πιο ελαστική λόγω πολύ συχνής χρήσης αλλά και πάλι τα λιγότερο χρησιμοποιούμενα είναι στα κουτάκια τους! Το παλεύω να το περάσω και στους άλλους αυτό αλλά δυστυχώς δεν πιάνει ακόμα (γκρρρρ…)!!

Δεν ξέρω εάν μπορώ να θυμηθώ τώρα κάτι άλλο για το οποίο με έχουν κοροϊδέψει ή βρίσει! Ωστόσο ενώ στα περισσότερα αναγνωρίζω ότι είναι ψυχαναγκασμοί, εξακολουθώ να τα θεωρώ φυσιολογικά να συμβαίνουν όπως μου αρέσουν εμένα!

Ελπίζω να μην σας κούρασα και αν βρήκατε κι εσείς κάτι κοινό με εμένα θα ήθελα πολύ να το μοιραστείτε! Έτσι για να μην νιώθω μοναξιά στους ψυχαναγκασμούς μου! Και όπως λέει και η νύφη μου η ψυχολόγος “καρτουλααααα!!!” και γρήγορα!


Υ.Γ. Το ποστ αφιερώνεται στην Α. και στο χάος που επικρατεί στο δωμάτιό της! Μάθε αγάπη μου να φτιάχνεις τις σημειώσεις σου, τα βιβλία σου και τα πράγματα στο δωμάτιό σου με τάξη και καθαριότητα!!! Έλεος πια κορίτσι πράμα!!!

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Μου λείπεις...


Έχω ανάγκη μια σου λέξη
μια αλήθεια μες τις αυταπάτες
και μια αγκαλιά να με γιατρέψει
από θανάσιμες αγάπες
έχω ανάγκη να βουλιάξω
μέσα στο πιο βαθύ σου βλέμμα
απ' την αλήθεια να τρομάξω
και να φουντάρω σ' ένα ψέμα


Έχω ανάγκη να σου δείξω
πως είμαι πλέον οπαδός σου
με την παλάμη μου ν' αγγίξω
τον πυρετό στο μέτωπό σου
έχω ανάγκη να σε νιώσω
σαν μια προσωπική μου νίκη
με πόσα βράδια να πληρώσω
τη μοναξιά που μου ανήκει

Μια κρύα νύχτα του Σεπτέμβρη
ένα σακατεμένο βράδυ
μόνο τα μάτια σου θυμάμαι
δυο φλόγες μέσα στο σκοτάδι
μια κρύα νύχτα του Σεπτέμβρη
που όσο θυμάμαι με πονάει
έχουν περάσει τόσα χρόνια
μ' αυτή η αγάπη δεν περνάει


Απόψε δε θα βγω στους δρόμους
στα όνειρα μου θα σε ψάξω
ότι δεν έφυγες ποτέ σου
έχω ανάγκη να φωνάξω
σ' όποια αγκαλιά και να κοιμάσαι
εγώ μαζί σου θα ξυπνάω
την πιο γλυκιά σου απουσία
έχω ανάγκη ν' αγαπάω

Κι έτσι για πάντα θα σαλπάρω
στην πλάτη του δικού σου ανέμου
σαν να 'σουν όρκος θα σε πάρω
που δε θα πάταγα ποτέ μου

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Ε ναι είμαι αριστερόχειρας!!!! (και πάλι...)


Πόσες φορές πρέπει να εξηγώ σε αυτούς που μου παίρνουν αίμα ότι θέλω από το δεξί γιατί είμαι αριστερόχειρας??? Άντε όλοι πια με τις κολλημένες από τη δεξιά πλευρά στον τοίχο καρέκλες…Επίσης μπορεί να έχω βίτσιο ρε παιδί μου να θέλω από το δεξί…Ωωωωω…

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Whispering wind


Γιατί ταιριάζει με τη μέρα, γιατί το λατρεύω και γιατί ο στίχος λέει πολλά…
Enjoy…Καλό μήνα σε όλους…Χωρίς ψέματα!
like the whispering wind you sent to me
like the hopeless time you gave to me
I watched your dreams all slip away
I watched your dreams all slip away
there's a hopeless place inside my heart
when I look inside I see where we are
like the whispering wind in the top of my trees
i will watch the sky come following me
like the rain on my windows late every night
like the hope I have for us every time
it's like the whispering wind in the top of the trees
I see it sway as you come for me

there's a whispering wind I feel it inside
like a place I can feel but never will see
let a whisper come touch you come touch every thing
I stand in the way of the things I can be
let the whispering wind come lift us away
let it push us apart if we wish to stay
you're my sweetness my baby my love for all time
like the whispering wind it makes you all mine
like the whispering wind you stand here with me
like the whispering wind you stand here with me
I see your dreams all slip away
slip away
slip away
slip away

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Όνειρο Ήτανε… Vol.7 (Νότος)

Καθόταν αμέριμνη στη σκηνή της. Ξαφνικά άκουσε μουσικές απ’ έξω και φωνές…Ναι είχε αρχίσει η συναυλία που τόσο περίμεναν όλοι! Βγήκε κι εκείνη ενθουσιασμένη και εκεί που κοιτούσε το πλήθος μπροστά της τον είδε να χορεύει με τους φίλους του. Φορούσε ένα μπλε κοντομάνικο T-shirt που διέγραφε την πλάτη και τα χέρια του…Ήταν τόσο όμορφος όπως τότε που τον είχε ερωτευτεί. Ήταν χαμογελαστός κι ευτυχισμένος…Εκείνη – που δεν πίστευε στα μάτια της – δεν μπορούσε να χαρεί τόσο τα τραγούδια με τις φίλες της γιατί ήθελε να πάει να τον βρει…Η καρδιά της χτυπούσε έντονα από χαρά…Αλλά τα πόδια της επέμεναν να είναι καρφωμένα εκεί με τις φίλες της…
Την επόμενη μέρα αποφάσισε να πάει να δανειστεί κάτι χαρτιά από την παραδίπλα σκηνή που έμεναν οι φίλοι της και φίλοι του. Μπαίνοντας μέσα τον είδε εκεί απέναντί της να χαμογελά σε μια κουβέντα που είχε. Εκείνη μπήκε και καλά δήθεν αμέριμνη να ζητήσει από τον Δημήτρη τα χαρτιά…Με το που την είδε σηκώθηκε και την έσφιξε στην αγκαλιά του. Εκείνη δεν το πίστευε ότι θα λάμβανε τόσο εγκάρδιο χαιρετισμό. Αφού ρώτησαν ο ένας τον άλλο τι κάνει, εκείνη δεν άντεξε και αφού τον ρώτησε που βρίσκεται αυτόν τον καιρό του είπε χαμογελαστά σε πεζό λόγο τον γνωστό στίχο “ποια πόλη ποια χώρα ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα?” Εκείνος της χαμογέλασε γλυκά και της είπε ότι επέστρεψε. Χάρηκε πολύ που την είχε δει. Πρώτη φορά της συμπεριφερόταν σα να μην συμβαίνει τίποτα. Συνήθως την κοιτούσε από μακριά χωρίς να μιλάνε ποτέ ούτε με ένα τυπικό γεια και αυτό πλήγωνε και τους δυο μάλλον. Αλλά αυτή τη φορά είχε να δει – έστω – ο ένας τον άλλο πάνω από 6-7 χρόνια. Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός τελικά? Ή ο καλύτερος? Τον είχε πληγώσει βαθιά, τόσο που πίστευε ότι δεν θα ήθελε πλέον καν να θυμάται ούτε τη μορφή της. Αλλά ίσως τελικά και να την είχε συγχωρέσει. Όλο το διήμερο έκαναν παρέα οι δυο τους μιλώντας για άσχετα θέματα όπως τότε που είχαν πρωτογνωριστεί. Ένιωθαν απίστευτη έλξη ξανά και μια οικειότητα σα να μην πέρασε ούτε μια μέρα από τις καλές μέρες που ήταν μαζί…
Άνοιξε τα μάτια της ξαφνικά και προσπάθησε να δει μέσα στο σκοτάδι. Όμως εκείνο έπεφτε μαύρο στο δωμάτιο, δεν υπήρχαν πουθενά τα μάτια του και τότε διαπίστωσε πως έβλεπε όνειρο…Όταν ξανασκέφτηκε αυτό που είχε δει χαμογέλασε με πίκρα…Ε βέβαια! Ήταν πολύ καλό για να συμβαίνει στ’ αλήθεια…


Ε ναι λοιπόν!!!

Χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι με φιλούσε ο Μουζουράκης! Ναι ναι ο γνωστός…Εντάξει μου αρέσει ο τύπος δε λέω, καλό και το φιλί στο όνειρο, αλλά γιατί το πρωί όταν σηκώθηκα είχα τη δική σου γεύση στα χείλη μου? Γιατί ένιωθα τα δικά σου χείλη στα χείλη μου? Ε?
Αφιερωμένο λοιπόν…

 

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Πανσέληνος...


Ναι εντάξει εγώ νόμιζα ότι ήταν την Παρασκευή η πανσέληνος…Έτσι κι αλλιώς ήταν πολύ γεμάτο το φεγγάρι ήταν εύκολο να μπερδευτείς!
Τέλος πάντων μιας και ήταν χτες τελικά η πανσέληνος και μιας και τελείωσε και η ταινία νωρίς, αποφασίσαμε να πάμε με ακόμα ένα ζευγάρι βόλτα για να απολαύσουμε την πανσέληνο στις 12.30 το βράδυ στο Λυκαβηττό. Μόνο που την ίδια ιδέα την είχαν και άλλοι 100 καγκουρες που πήγαν εκεί μπακουροπαρεες να βάζουν μουσική στο τέρμα και να ενοχλούν όλους τους άλλους. Τα ζευγαράκια φυσικά δεν έλειπαν αφού ήταν άπειρα όλων των ηλικιών. Εμείς ανεβήκαμε με τα πόδια όλα τα σκαλάκια μέχρι επάνω το εκκλησάκι. Θυμήθηκα τότε που είχα πάει για πρώτη φορά εκεί πάνω πριν τόσα χρόνια…Πόσο όμορφα ήταν…Πόσο ερωτευμένη ήμουν…Και ας μην είχε πανσέληνο τότε…Έβλεπες όλη την Αθήνα σε χιλιάδες φωτάκια και τα αμάξια από τόσο ψηλά σα να είναι μυρμήγκια! Αθεράπευτα ρομαντική ε? Όχι σαν τη χαζή τη φίλη μου που την πήγε το αγόρι της σε - Αυγουστιάτικη κιόλας - πανσέληνο και τον ρώτησε με το που πήγαν ποτέ θα φύγουν! Εγώ θα μπορούσα να κάθομαι όλο το βράδυ απλά να κοιτάω το φεγγάρι και να μη λέω τίποτα…Όπως και χθες…Όλοι μιλούσαν κι εγώ ήμουν σε άλλη διάσταση νομίζω…Δεν ξέρω γιατί με μαγεύουν αυτά τα θεάματα…Ειδικά κάτι φορές που βγαίνει η πανσέληνος κιτρίνη και τεράστια πριν προλάβει να ανέβει ψηλά στον ουρανό και νομίζω θα πέσει πάνω μας…!
Το παρακάτω τραγούδι είναι αφιερωμένο σε όλους όσους είναι ή υπήρξαν ρομαντικά ερωτευμένοι…!

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Σβήστο...

Και ας ήταν ολόγιομο...Και ας νίκησα...

Αφιερωμένο...


Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Όχι δεν....

Όχι αγάπη μου δεν το έκανα επίτηδες. Απλά έτυχε να είναι το τραγούδι μας. Και επίσης έτυχε να είναι το επόμενο στη λίστα των τραγουδιών που άκουγα. Παλαιότερα το προσπερνούσα προκείμενου να με προφυλάξω. Σήμερα με έπιασε ο μαζοχισμός μου και το ξανάκουσα μετά από πολύ πολύ καιρό. Σταμάτησα ότι έκανα και ας βιαζόμουν να φύγω. Καθόμουν και το άκουγα σαστισμένη σα να ήταν η πρώτη φορά. Όλες οι εικόνες που ζήσαμε περνούσαν αστραπιαία μπροστά από τα μάτια μου σα να ήταν να πεθάνω κι έβλεπα τη ζωή μου να περνά μπροστά από τα μάτια μου. Το πόσο πολύ μου έχεις λείψει μπορεί να περιγράψει μόνο το συναίσθημα από το ρίγος που ένιωσα στο κορμί μου να με διαπερνά. Τίποτε άλλο. Καμία λέξη κανένα βλέμμα καμία κίνηση δεν μπορεί να στο δείξει. Μόνο το συναίσθημα εκείνων των λεπτών. Ξέρεις το στίχο “σ’ ένιωσα μέσα μου παντού σα να μην πέρασε μια μέρα”? Ακριβώς αυτό. Σε έχω ξανανιώσει πολλές φορές όλον αυτόν τον καιρό, αλλά τα συναισθήματα που μου προκαλεί αυτό το τραγούδι είναι απερίγραπτα με αποτέλεσμα έναν εκρηκτικό συνδυασμό.
Μα είσαι δικός μου και πάντα θα είσαι…Κι εγώ δική σου…Πάντα…Μου λείπεις τόσο που οι λέξεις δεν το καλύπτουν…Σ’ αγαπώ…Πάντα…Οπωσδήποτε… (7.50)

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

6 Μήνες μετά...


Σε είδα στον ύπνο μου χτες το βράδυ…Είναι από τα λίγα όνειρα που θυμάμαι…Θυμάμαι όμως ότι σε έχω ξαναδεί στον ύπνο μου τον τελευταίο καιρό πολλές φορές…Αισθάνομαι ότι κάπου είσαι και με παρακολουθείς…Γιαγιά μου είμαι καλά και ευτυχισμένη μην ανησυχείς…Ελπίζω να είσαι καλά εκεί που είσαι…Σ’ αγαπάω όπως πάντα…Συγνώμη που δεν ήρθα χθες…Δεν γινόταν…

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Θυμάμαι...


Είναι στιγμές που αισθάνομαι ότι γέρασα και ας κλείνω σε 3 μέρες μόνο τα 26 και μπαίνω στα 27…
Πέτυχα πριν λίγο τυχαία σε ένα κανάλι στην τηλεόραση το καρναβάλι του Δήμου Ρέντη. Τους έβλεπα έτσι όλους χαμογελαστούς και κεφάτους να χοροπηδάνε μικρούς και μεγάλους και θυμήθηκα τα δικά μου. Δυο φορές έχω πάει στο καρναβάλι της Πάτρας και τις δυο φορές αρρώστησα! Τη μια είχα λάβει και μέρος στην παρέλαση και σκέφτομαι τώρα πως την πάλεψα να χοροπηδάω τόσες ώρες μέσα στο κρύο με την ηλίθια στολή που είχαμε πληρώσει τότε 50 ολόκληρα ευρω! Τους βλέπω τώρα στην τηλεόραση και με πονάει η μέση μου!!
Θυμάμαι τι ωραία που είχα περάσει και τη μια χρονιά και την μεθεπόμενη που είχα πάει…Νομίζω ότι η πρώτη χρονιά ήταν η καλύτερη και ας γύρισα στην Αθήνα με 39 πυρετό…Πήγαμε γυρεύοντας όλοι…Ποτό και χορός μέχρι το πρωί στους δρόμους…Μέχρι και ο αδελφός μου είχε έρθει εκείνη τη χρονιά με έναν φίλο του, ντυμένοι και οι δυο, οι οποίοι σιχαίνονται το καρναβάλι! Δεν ξέρω τι κέφι ήταν αυτό τότε…Θυμάμαι έναν φίλο μου το Δημήτρη από το χωριό, που είχαμε συναντήσει τυχαία και είχε ντυθεί γυναίκα πολύ πετυχημένα, που με πήρε στους ώμους του το βράδυ και ήταν η πρώτη φορά που είχα δει ξεκάθαρα τον βασιλιά καρνάβαλο να καίγεται…Ήταν πολύ όμορφα…Εγώ ήμουν ντυμένη πεταλούδα με μια ολόσωμη μπλε στολή και κάτι ροζ φτερά, οι φίλες μου στις οποίες και έμενα κι εκείνες ντυμένες και όλος ο κόσμος να λικνίζεται στο ρυθμό της μαυροδάφνης…Ναι της μαυροδάφνης! Από το πιώμα κάνεις ότι να ναι και ας μην το θες… Μάρτιος 2002…
Η δεύτερη χρονιά αν εξαιρέσω το τραγικό ρίσκο που είχα κάνει να πω το τεράστιο ψέμα στη μαμά μου και στη μαμά της φίλης μου ότι ήμουν εκεί με τον ξάδελφο μου και πήγα στο ξένο σπίτι με τον τότε φίλο μου (ντρέπομαι απίστευτα τώρα που το σκέφτομαι) ήταν ξεχωριστή γιατί πήραμε μέρος στην παρέλαση. Είμαι πολύ ευτυχισμένη που έζησα αυτή την εμπειρία στη ζωή μου γιατί μόνο αν το ζήσεις αυτό μπορείς να καταλάβεις πόσο τέλεια είναι…Και ας ήταν μόνο μια φορά…Και ας μου πρήστηκε ο δεξής φρονιμίτης – άρα και το μάγουλο! – και έπρεπε να είμαι με Ponstan σε όλη τη διάρκεια της παρέλασης και όχι μόνο…σα μαστουρωμένη πρέπει να χόρευα…Το βράδυ πήγαμε σε ένα πάρτι ενός γνωστού ενός συμφοιτητή μου που ήταν εκεί σε σπίτι και όχι σε κλαμπ που πήγαν οι φίλες μου. Γίνονται χιλιάδες πάρτι σε κλαμπ σε όλη την Πάτρα το βράδυ του μεγάλου καρναβαλιού. Θυμάμαι γελούσαμε τόσο πολύ τότε…Όλα ωραία ήταν μέχρι που επέστρεψα στην Αθήνα με έναν φρονιμίτη τούμπανο και εγώ να μπαίνω για 2η φορά στο χειρουργείο… Φεβρουάριος 2004…
Τα θυμάμαι όλα αυτά και πολλά άλλα, αλλά για κάποιο λόγο όλα μου φαίνονται μακρινά…Λες και ήταν τοοοοσο παλιά…

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

Λίστες


Άμα δεν έχεις τι να κάνεις και έχεις φρικάρει στο σπίτι κάνεις και καμία λίστα να περνά η ώρα…Σίγουρα είναι και άλλα που θα μπορούσα να γράψω αλλά δεν τα έχω στο μυαλό μου τωρα!
Αγαπημένος ήχος από μουσικό όργανο
-Πιάνο
Αγαπημένη γεύση
-Σοκολάτα
Αγαπημένη μυρωδιά από λουλούδι
-Γιασεμί
Αγαπημένο λουλούδι
-Ορχιδέα
Αγαπημένο βιβλίο
-Illuminati
Αγαπημένη αφή
-Ύφασμα σατέν
Αγαπημένο τοπίο
-Θάλασσα (σε κάθε μορφή)
Αγαπημένη εποχή
-Άνοιξη
Αγαπημένη ώρα της μέρας
-Δύση του ήλιου το καλοκαίρι
-Μεσάνυχτα το χειμώνα
Αγαπημένο ρόφημα
-Σοκολάτα
Αγαπημένο τραγούδι
-Δεν είναι ένα!
Αγαπημένο ξένο άλμπουμ
-Division Bell – Pink Floyd
Αγαπημένο ελληνικό άλμπουμ
-Θάλασσα στη σκάλα – Β. Παπακωνσταντίνου
Αγαπημένο ζώο
-Άλογο
Αγαπημένο χρώμα
-Μαύρο
Αγαπημένο φαγητό
-Ρύζι με μοσχάρι
Αγαπημένη ταινία
-Νονός Ι
Αγαπημένο soundtrack
-Τραγούδια της ταινίας Moulin Rouge
-Μουσική της ταινίας Forest Gump



Υ.Γ. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ασχοληθεί με το μπλογκ τόσο καιρό γιατί ήμουν κρεβατωμένη, ελπίζω να επιστρέψω δυναμικά με τον καιρό…