Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Παιχνίδια!


Μου αρέσει πάρα πολύ να παίζω διάφορα επιτραπέζια παιχνίδια. Μόνο που είναι παιχνίδια δεν είναι κανένας διαγωνισμός με χρηματικό ή άλλο έπαθλο! Ένα συμπέρασμα έβγαλα τελικά αυτές τις γιορτές…Ότι σε όλες τις παρέες θα υπάρχει ένας ΠΟΛΥ σπαστικός με τα επιτραπέζια!!!!
Σε όποια χειμερινή απόδραση αν κάνουμε με τους κουμπάρους μας πάντα θα πάρουμε μαζί επιτραπέζια. Στο Πήλιο, θυμάμαι, μετά το Taboo η Ι. τσαντίστηκε τόσο που μετά τον καυγά πήγε και κλείστηκε στο δωμάτιο! Σε όλες τις άλλες εκδρομές απλά τσακώνεται γιατί θέλει να κερδίζει και αλλάζει και τις οδηγίες σύμφωνα με ότι τη συμφέρει. Αλλά όμως θέλει να κερδίζει με το σπαθί της! Δηλαδή όταν παίζουμε αγόρια – κορίτσια, τα αγόρια (που κάνουν όλη την ώρα πλακίτσα) θέλει να παίζουν σοβαρά…Σωστά! Αλλιώς δεν έχει νόημα! Εγώ κουράζομαι να παίζω μαζί της γιατί εντάξει κι εγώ θέλω να κερδίζω αλλά δεν κάνω κι έτσι!!! Εμένα προσωπικά μου χαλάει η διάθεση πολύ με κάτι τέτοια σκηνικά…Ο σκοπός είναι να πάμε να περάσουμε καλά όχι να χαλάμε τις καρδιές μας…
Ο αδελφός μου, από την άλλη, παίζει σύμφωνα και με το κόμμα και την τελεία των οδηγιών…Τραγικός…Γιατί αυτός φωνάζει κιόλας…Σου δημιουργείται και ένας πονοκέφαλος κάπου στα μέσα του παιχνιδιού…Επίσης όταν παίζει Trivial θέλει να τον βοηθάνε και να είναι ελαστικοί ενώ εκείνος προσπαθεί να το αποφύγει. Εκεί ήταν και ο καυγάς των φετινών γιορτών. Φέτος απλά αποφάνθηκα ότι με τον αδελφό μου δεν παίζω ξανά επιτραπέζιο και ειδικά Trivial. Δεν θα μου σπάνε εμένα τα νεύρα!! Ζήτω η ψυχική μου ηρεμία!

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Γεγονότα και όνειρα!


Χθες το απόγευμα είχε γιορτή στο προνήπιο η ανιψιά μου…Είχαν ετοιμάσει ένα μίνι Χριστουγεννιάτικο θεατρικό και έλεγε το κάθε παιδάκι την ατάκα του σε στιχάκια σαν ποίημα…Είχαν όλα τα παιδάκια πολύ πλάκα! Άλλα δεν έφταναν το μικρόφωνο, άλλα έκλαιγαν, δεν ήθελαν να πουν το ποιήμα και άλλα που ήθελαν, δεν το ήξεραν απ’ έξω…! Η ανιψιά μου (εγώ ως γνωστή “κουκουβάγια” θεία) ήταν η πιο όμορφη…Αλλά ήταν και η μοναδική που δεν ακούστηκε…Το μικρόφωνο ήταν πιο κοντό από εκείνη, δεν έσκυψε να το φτάσει από μπροστά και μιλούσε από πάνω του και πολύ πολύ σιγά…Πολύ στεναχωρήθηκα…Αλλά μετά σκέφτηκα από το να ήταν σαν τα άλλα παιδάκια που έκλαιγαν πάλι καλά!!! Συγκινήθηκα όταν την είδα έτσι ντυμένη με τη στολή της επάνω στη σκηνή. Αλλά σαν την περσινή συγκίνηση στην παράσταση του μπαλέτου της δεν ήταν…Εκεί βούρκωσα στα αλήθεια που την είδα να χορεύει…Μεγαλώνει είχα σκεφτεί…Το ίδιο κι εμείς…
Χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι ο εργοδότης μας, μας άφησε παραμονή Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς να φύγουμε νωρίτερα από τη δουλειά να πάμε σπίτια μας… Νομίζω πως είναι από τα λίγα πράγματα που έχω δει στον ύπνο μου και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι θα γίνει πραγματικότητα…Κάθε χρόνο μας αφήνει νωρίτερα τέτοιες μέρες…Let’s see!

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Να μου ζήσει!!!!!


Χτες είχε γενέθλια ενός έτους το blog μου!! Να μου ζήσει να το χαίρομαι! Ήθελα κάτι να γράψω χθες σαν επετειακό αλλά κάτι που οι χρόνοι μου είναι πιεσμένοι τελευταία, κάτι που δεν είχα ίντερνετ εύκαιρο δεν τα κατάφερα…Δεν πειράζει…

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Όνειρο Ήτανε... Vol. 6 (Είδα μέσα στη βουή...)


Περπατούσε αφηρημένη και γοητευμένη από το μέρος που έβλεπαν τα μάτια της…Ήταν τόσο παραμυθένια όμορφη αυτή η πόλη που τελικά ούτε και η ίδια δεν το φανταζόταν…Γύρισε κάποια στιγμή προς το δρόμο και το βλέμμα της έπεσε τυχαία πάνω του…”Θεέ μου”, σκέφτηκε, “Δεν είναι δυνατόν!”. Ήξερε ότι έμενε εκεί και έλπιζε να τον συναντήσει. Ήξερε πως αν γινόταν αυτό, αυτόματα θα κατέστρεφε την ευτυχία πολλών…Είχε πάει μόνο για λίγες μέρες πως είναι δυνατόν να τον συναντήσει έτσι εύκολα? Όλες αυτές οι σκέψεις περνούσαν αστραπιαία από το μυαλό της και η καρδιά της κόντευε να σπάσει…Ένιωσε αυτό το φτερούγισμα που ταράζει την καρδιά της και τους παλμούς της να χτυπούν με χίλια! Με μια προσεκτικότερη ματιά όμως και καθώς πέρασε δίπλα της, διαπίστωσε ότι δεν ήταν εκείνος που υπέθεσε αλλά κάποιος που, από μακριά και στο πλάι, του έμοιαζε πολύ…Θα μπορούσε να είναι αλλά δεν…Απογοητεύτηκε τόσο πολύ που της ήρθε να αρχίσει να ουρλιάζει ένα μεγάλο “γιατί??”…
Με μια δεύτερη σκέψη όμως είπε μέσα της ότι ήταν καλύτερα έτσι…Και έτσι άρχισε ξανά να χαμογελά έχοντας πάντα τη γλυκιά του μορφή του στο μυαλό της…
Όπως χανόταν στο πλήθος θυμήθηκε ένα τραγούδι που της είχε γράψει τότε σε ένα cd…Άρχισε να σιγοψιθυρίζει τους στίχους…
“Είδα μέσα στη βουή την παλιά μου αγάπη…τόσες θύελλες εκεί, τόσες πυρκαγιές…
Πως να κλείσει η πληγή, πως να βγει το αγκάθι? Γιατί βρήκαμε γιατί, τόσες αφορμές…?
Θα ‘μαι πάντα εδώ να φυλάω αυτά που πέταξες…δεν σε συγχωρώ για όλες τις φωτιές που ξέχασες…
Θα ‘μαι πάντα εδώ όσα χρόνια κι αν περάσανε…δεν μας συγχωρώ, από φόβο χάσαμε…
Στον υπόγειο σταθμό μια οφθαλμαπάτη, μες στο πλήθος το βουβό χάθηκε κι αυτή…
Δεν το καταλάβαμε πόσο αργεί η αγάπη, να δούμε δεν προλάβαμε το τέλος μας αρχή…”
Τότε απλά είχε σκεφτεί πόσο ωραίο ήταν…Δεν φαντάστηκε ποτέ πόσο θα τους ταίριαζε…Γιατί από φόβο έχασαν...Από το δικό της φόβο...Ποτέ δεν συγχώρεσε τον εαυτό της και ούτε πρόκειται να το κάνει ποτέ…Εκείνον τον είχε ήδη συγχωρέσει όμως…Και ας ήταν ήδη πολύ αργά…

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

NYC


Χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι ήμουν στη Νέα Υόρκη και περπατούσα στο Central Park! Φυσικά και δεν έχω ιδέα πως είναι! Ένα όνειρο ήταν…Πάλι…! Άντε να δούμε πόσο ακόμα θα με κυνηγάνε τα απωθημένα μου…

Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

Από την πόλη έρχομαι...


Είδα πριν μερικές μέρες στην γειτονιά που μεγάλωσα, τυχαία έναν παλιό μου καθηγητή από το λύκειο. Ήταν από τους πιο νέους θυμάμαι…Είχα να τον δω πολλά χρόνια παρ’ ότι μένει στην παλιά μου γειτονιά…Ήταν τρομερά γερασμένος…Ή έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον…Το σ/κ που πέρασε αναρωτιόταν μια παλιά μου συμμαθήτρια με αφορμή μια φωτο στο f/b τι να κάνει ένας άθλιος δάσκαλός μας από το δημοτικό…Απάντησα πως δεν με ενδιαφέρει καν τι κάνει…Μετά κατά τη ροη της σκέψης σκεφτόμουν ότι εφ’ όσον μεγαλώνουμε εμείς μεγαλώνουν κι εκείνοι. Ότι δεν πρέπει να μου κάνει εντύπωση που μάλλον ο καθηγητής της Φυσικής που συνάντησα μου είχε φανεί γερασμένος…Πάνε και 10 χρόνια που έχουμε τελειώσει το λύκειο…Ούτε ένα ούτε δυο…
Όταν μαζευόμαστε με τις κολλητές μου και έχουμε κέφια και δεν κουβεντιάζουμε την τρέχουσα επικαιρότητα, μας πιάνει και σχολιάζουμε καθηγητές και καθηγήτριες που είχαμε στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Και τελικά δακρύζουμε στο γέλιο…Τα καλύτερα χρόνια ήταν αυτά, έτσι λέω κάθε φορά…Και όμως όταν είσαι μέσα στην τότε φάση λες άντε να τελειώσω να είμαι ανεξάρτητη αλλά μετά τα εκτιμάς πιστεύω…Και μετά έρχεται η σχολή που είναι η επόμενη φάση των πιο όμορφων ετών της ζωής ενός ανθρώπου…Εγώ θεωρώ ότι άτομο που δεν έχει παρακολουθήσει μια σχολή για κάποια χρόνια είναι άνθρωπος μισός…Φυσικά εξαιρώ τον κόσμο που δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να το κάνει. Η σχολή σου ανοίγει νέους ορίζοντες γνωρίζεις πραγματικά παααρα πολύ κόσμο και κάνεις παρέα με άτομα που ούτε το φανταζόσουν παλιά…Και στο τέλος κάνεις ένα ξεσκαρτάρισμα και διαλέγεις να κρατήσεις λίγα άτομα από εκεί και καλά…Ευχαριστώ λοιπόν δημόσια τους Μπέττυ, Μιχάλη και Αριστέα για την ανοχή και την υπομονή τους! Και τους πιο “αρχαίους” φυσικά Μαρία, Όλια, Μανώλη, Θοδωρή και Γιάννη!
Τώρα που τα ξαναδιαβάζω όλα αυτά μου φαίνονται ασύνδετα, από αλλού ξεκίνησα και αλλού με έβγαλε…!! Αλλά δε βαριέσαι!

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Lipstic!!!


Σήμερα πήρα κατά λάθος στη δουλειά το “καλό” μου liposan που είναι pearly shine…Με δούλευαν βέβαια στο γραφείο γιατί τα χείλη μου γυάλιζαν…! Ε μετά θυμήθηκα αυτό!!

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

Sexy sexy this is sexy…!!!!


Γιατί ακόμα και οι καλύτεροι τα χάνουν!!! Όμως συνήθως δεν ανοίγουν μόνο με τα μάτια, και δεν είναι οξυγονοκολλημένα!!!!!!

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

Καλό Μήνα!


Χτες γυρνώντας στο σπίτι από το μετρό είχε ήδη βραδιάσει…Είδα τα πρώτα τρία σπίτια στολισμένα με χριστουγεννιάτικα φωτάκια…Ναι από τώρα…Άντε να δούμε τι κιτσαριό θα δούμε και φέτος…(http://recruited-in-blog.blogspot.com/2009/12/blog-post.html)
Καλό μήνα σε όλους και καλές γιορτές να έχουμε…