Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Δύο μήνες μακριά μας...


Πάντα θεωρούσα το κλάμα έναν τρόπο να εκτονώνομαι από ότι και αν με βασανίζει…Ξέρω πως έχουν περάσει μόνο (ακριβώς) δυο μήνες από τότε που λείπεις από κοντά μας αλλά εμένα μου φαίνεται παράξενα μακρινό…Σε φέρνω πολύ συχνά στο μυαλό μου και μελαγχολώ…Στην αρχή έκλαιγα συνέχεια με ότι και να σκεφτόμουν που σε αφορούσε…Συχνά σε σκέφτομαι τελευταία και μου λείπεις πολύ…Σε ήθελα εδώ μαζί μας…Αλλά έχω βουβό πόνο…Ούτε ένα δάκρυ… Σκέφτομαι πράγματα που μου είχες πει από τα παλιά ως τις τελευταίες σου λέξεις…Όταν πηγαίνω στο πατρικό μου και δεν είσαι εκεί να σου χτυπήσω το κουδούνι μου φαίνεται παράξενο…Θυμάμαι τα καλοκαίρια στο χωριό και τους χειμώνες στην Αθήνα…Θυμάμαι πως με έπιανες από το χέρι και εγώ σου πείραζα τα μαγουλάκια και μετά σε αγκάλιαζα τόσο σφιχτά…Θυμάμαι πόσο πολύ σου μοιάζω σε κάποια πράγματα…Γιαγιά μου, μου λείπεις πάρα πολύ…Και τώρα το σπιτάκι σου θα ανακαινιστεί και θα ενοικιαστεί…Ελπίζω το καινούριο σου σπίτι να είναι όμορφο και αυτό όπως και το παλιό και να περνάς καλά εκεί πάνω…Μαζί με τον παππού…

4 σχόλια:

  1. Ολες αυτες οι αναμνησεις οσο κι αν σε μελαγχολουν τωρα, το ξερεις οτι ειναι πολυτιμες.
    Να νιωθεις τυχερη που μεγαλωσες μαζι της και τωρα εχεις τοσα να θυμασαι απο εναν υπεροχο ανθρωπο που ηταν στη ζωη σου. Δεν το εχουν ολοι αυτο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι δύσκολο κοριτσάκι μου το ξέρω...
    και εγώ νιώθω πολύ άσχημα κι ας έχουν περάσει 4 χρόνια... αλλά εγώ κλαίω, δεν μπορώ να τον θυμηθώ και να μην κλάψω, μακάρι να μπορούσα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συλλυπητήρια....

    .............................................

    Το κλάμα είναι λυτρωτικό...
    Το μόνο που μένει να κάνουμε είναι να τιμούμε την μνήμη τους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @lucretia Ειμαι σιγουρα τυχερη για τους ανθρωπους που ειναι πολυ κοντα μου και ειμαι σιγουρη γι'αυτο...Το ξερω...Επισης ξερω οτι δεν το εχουν ολοι αυτο και το εκτιμω στο μεγιστο...

    @Sweet truth Εισαι τυχερη που κλαις ακομα...Εκτονωνεσαι...

    @elt Σ'ευχαριστω...ειχα κανει και ενα ποστ τοτε που ειχε "φυγει" αλλα τοτε δεν ειχαμε ανακαλυψει ακομα ο ενας τον αλλο :)
    Τιμω τη μνημη της οσο μπορω...Φοραω και καποια απο τα κοσμηματα της που μου ειχε χαρισει την τελευταια φορα που την ειδα εν ζωη...Προσπαθω να κανω οτι μπορω για να μην ξεχαστει αν και δε νομιζω πως ξεχνιεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή