Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Το 13 το καλό!


Έχω 13 αναγνώστες και δεν έχω κλείσει καν έναν ολόκληρο χρόνο στο blogspot?! Μπράβο παιδιά! Σας ευχαριστώ για την υπομονή και την κατανόησή σας! Άντε να γίνετε σύντομα 14 γιατί με το 13 κάτι με πιάνει!!

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Bring me back to Paris!!!


Τον τελευταίο καιρό έχω κολλήσει με το ταξίδι μου στο Παρίσι…Βλέπω συχνά φωτογραφίες και σκέφτομαι ότι είδα και έζησα εκεί…Στο desktop του υπολογιστή της δουλειάς έχω βάλει και αυτή τη φωτο από το Σηκουάνα και τη βλέπω όλη την ώρα…Δεν με βοηθάω ε? Όχι? Γκρρρρ θέλω να γυρίσω πίσωωωωω!!!!

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Μελίνα για πάντα!


Την Κυριακή είχε στην ΕT1 μια μαγνητοσκοπημένη συναυλία αφιέρωμα στη Μελίνα Μερκούρη. Ήταν πολλοί ηθοποιοί εκεί και πολλοί τραγουδιστές για να την τιμήσουν και να πουν από ένα δυο τραγούδια ο καθένας ή και δυο δυο μαζί. Μου άρεσε πάρα πολύ, κάθισα και είδα αρκετά…Κάποια στιγμή ήρθε κόσμος στο σπίτι και κάπου λίγο το άφησα αλλά η τηλεόραση έπαιζε ανοιχτή…Εκεί όπου καθόμουν λοιπόν και παρακολουθούσα την κουβέντα των καλεσμένων, έπιασα τυχαία μια αφήγηση της ηθοποιού Χριστίνας Αλεξανιάν. “Το μονόγραμμα!!” σκέφτηκα με πολύ χαρά αμέσως…Και όντως ήταν ένα απόσπασμα από το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη και μάλιστα από τα πιο αγαπημένα μου. Δεν ξέρω γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά…Ίσως γιατί χάρηκα που αναγνώρισα κάτι τόσο αγαπημένο. Αν και δεν ήταν πολύ δύσκολο, μιας και το έχω διαβάσει 5-6 φορές (έχω κάνει και εκτενές ποστ παλιότερα!), είχε βαθμό δυσκολίας, όμως, επειδή ήμουν ασυγκέντρωτη και επειδή αφηγούνταν ένα λιγότερο γνωστό κομμάτι εκείνη την ώρα…Αν δεν το έχετε διαβάσει κάντε το αμέσως και πάρτε το και δώρο σε εκείνον που έχετε ερωτευτεί ή αγαπήσει βαθιά…Είναι ότι καλύτερο!
(Είναι το μόνο βίντεο από εκείνη τη συναυλία που βρήκα στο Youtube…)

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Όνειρο ήτανε... Vol. 4


Νόμιζε ότι είχε ξεχάσει να οδηγεί. Μπήκε στο αυτοκίνητο αλλά τελικά οδηγούσε τόσο μηχανικά που όλα ήρθαν μόνα τους οπότε τελικά ευτυχώς δεν το είχε ξεχάσει…Της αρέσει πολύ να οδηγεί. Σήμερα ήταν αφηρημένη…Οδηγούσε χωρίς προορισμό…Το μυαλό της έτρεχε σε χίλια δυο πράγματα σημαντικά και ασήμαντα…Η ευθεία του δρόμου της φαινόταν απέραντη, απλώνονταν μπροστά της κι εκείνη κάποια στιγμή έπιασε τον εαυτό της να σκέφτεται τι να κάνει άραγε εκείνο το λουλουδάκι μόνο του στο γραφείο…”Θα μαραθεί και η αγάπη του…” σκέφτηκε…Θα μαραθεί όπως το λουλουδάκι που της είχε χαρίσει…”Έτσι είναι αυτά”, σκέφτηκε από την άλλη, “στη ζωή όλα κάνουν κύκλους…”. Και η δική τους ζωή ήταν τόσο αλληλένδετη που ήταν ένας φαύλος κύκλος…Μετά θύμωσε λιγάκι…Η δική της αγάπη – ήταν σχεδόν σίγουρη – πως δεν θα χανόταν, δεν θα πέθαινε…Το ένιωθε, το ήξερε…Ήξερε καλά τον εαυτό της…Ήξερε πως ότι και αν έκανε στη ζωή της από εδώ και πέρα θα τον κουβαλούσε για πάντα μέσα της…Εκείνη η γωνίτσα αγάπης του στην καρδιά της είχε μεγαλώσει τόσο σα να είχε πιάσει όλο το χώρο της καρδιάς της. Θύμωσε και λίγο γιατί εκείνος δεν μπορούσε να το καταλάβει αυτό. Κανένας άντρας δεν μπορεί να καταλάβει μια γυναίκα. Πως αισθάνεται μια γυναίκα…Μετά θύμωσε και με τον εαυτό της που αντί να τα σβήσει όλα και να κοιτάει μόνο μπροστά, κάθε μέρα που περνάει πηγαίνει όλο και πιο πίσω…Δεν ξέρει που θα τη βγάλει αυτό…Το ότι υπάρχουν και θα υπάρχουν στιγμές ευτυχίας στη ζωή της, τίποτα δεν θα την εμποδίσει από το να τον αγαπά, να τον νοιάζεται και να τον θέλει. Αποφάσισε ότι τον αγαπάει τελικά τοοοσο…Τώρα και για πάντα…Ότι κι αν νιώθει εκείνος, ότι και αν κάνει εκείνη…

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Φθινοπώριασε!


Αυτός ο Οκτώβρης περνάει αργά και βασανιστικά…Είμαστε ακόμα στα μέσα του μήνα και εγώ νομίζω ότι -επιτέλους- τελειώνει. Για κάποιο λόγο θέλω να έρθουν τα Χριστούγεννα. Για να ξεκουραστώ μια μέρα? Να στολίσω λίγο το σπίτι? Να δω λίγο κόσμο? Να δω τους γονείς μου? Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει…Μου λείπουν οι γονείς μου αρκετά, ειδικά μετά τον γάμο και τον χαμό της γιαγιάς μου…
Από την Τρίτη είχα μια αίσθηση ότι τελειώνει η εβδομάδα και την Τετάρτη νόμιζα ήταν Παρασκευή. Σήμερα που είναι η Παρασκευή νομίζω ότι τελειώνει και ο μήνας! Δεν έχω διάθεση να κάνω τίποτα. Ούτε γυμναστική, ούτε να αρχίζω να διαβάζω αγγλικά ξανά, ούτε καν να γράψω κάτι στο μπλογκ μου…Άντε να φύγει αυτός ο μήνας να αλλάξει και η ώρα να δούμε προκοπή…Ίσως να με έχει επηρεάσει και ότι αυτές τις μέρες ο καιρός είναι χάλια και ξυπνώντας για να πάω για δουλειά είναι ακόμα νύχτα και βρέχει…Έχουμε και το μνημόσυνο της γιαγιάς την άλλη εβδομάδα…Ε πώς να μην είμαι χάλια μετά…Κακός Οκτώβρης ο φετινός… Εν συγκρίσει με την περσινό, ψηφίζω πέρσι δαγκωτό!
Και να ευχηθώ και για κάτι άμεσο, καλό σ/κ να έχουμε!

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Όνειρο-Λουλούδι


Ωραίο θα ήταν αν είχα ένα λουλούδι από εσένα στο γραφείο μου, να το κοιτώ και να το μυρίζω κάθε τόσο, κάθε μέρα. Έτσι θα σε έφερνα πιο κοντά μου όποτε ήθελα ακόμα και στη δουλειά…


The night before last night, I saw a dream. I saw a dream of you and me…And I remembered you, one more time, so when I woke up I had this feeling again…The feeling that you were by my side…I want to wake up with you, to see the sunrise with you, to close my eyes and be in your arms, in your hug…I miss you…I love you…