Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

8-8-1928 / 18-9-2010

Δεν έχω πάει σε πολλά Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Μάλλον επειδή δεν μου ταιριάζει η ιδεολογία…Βασικά φέτος πήγα πρώτη φορά για να ακούσω Βασίλη. Νομίζω δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Είχε κόσμο εκεί, συνάντησα και έναν ξάδελφο μου όλα καλά ήταν μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο μου στη 1 το βράδυ. Είδα ότι είναι από τους δικούς μου, για καλό δεν είναι σκέφτηκα…Φύγαμε άρον άρον…Εγώ δεν είχα ησυχία δεν μπορούσα να κοιμηθώ οπότε κατά τις 3 παρά φύγαμε για το χωριό κατευθείαν στις 6 παρά είχαμε φτάσει…Είχε λίγα αμάξια και πολύ λίγο κόσμο ακόμα ευτυχώς έξω από το σπίτι της…Εκείνη ξαπλωμένη και γύρω της η μαμά μου και οι αδελφές της…Η μαμά μου με αγκάλιασε και δεν με άφηνε…Ξεκουράστηκε παιδάκι μου η γιαγιά, δεν άντεξε άλλο μου έλεγε όλη την ώρα…Εγώ απαρηγόρητη, όλοι μου έλεγαν να μην κάνω έτσι, αλλά κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως νιώθω εγώ για αυτή τη γιαγιά μου…Έχω το όνομα της, γιορτάζουμε σήμερα γιαγιά μου…Ε? Είχα και όλη της την αγάπη και την αδυναμία την εισέπραττα κάθε μέρα κάθε στιγμή…Μαζί της μεγάλωσα σαν δεύτερη μητέρα μου την είχα…Ήταν η τελευταία από τις γιαγιάδες και παππούδες. Τώρα όλοι κοιμούνται ήσυχοι πλάι στα ζευγάρια τους…Θα του έλλειψες του παππού 23 χρόνια τώρα που τον έχουμε χάσει…Τώρα θα είστε για πάντα μαζί…Είχε έρθει πολύς κόσμος να σε χαιρετήσει γιαγιά μου…Όλοι σε αγαπούσαν…Τα εγγόνια σου σε πήραν στα χέρια να βγεις από το σπίτι…Εγώ 40 ώρες άυπνη και με πρησμένα μάτια από το κλάμα δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω ότι δεν θα σε ξαναδώ και δεν θα σου ξαναμιλήσω πια…Απαρηγόρητη σαν τη μαμά μου… Είχα πιαστεί μετά από τον ξάδελφο μου να σου ριξουμε ένα λουλουδάκι για αντίο…Κι εκείνος χάλια…Άντε γιαγιά μου καλό ταξίδι και καλή ξεκούραση τώρα…Πολύ είχες ταλαιπωρηθεί τελευταία και δεν σου άξιζε κάτι τέτοιο…Το επόμενο πρωί, χθες Κυριακή ήταν, ξημέρωσε μια ηλιόλουστη μέρα…Η πρώτη μέρα χωρίς εσένα…Σ’ αγαπώ όπως με αγαπούσες κι εσύ…Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ…Αντίο…

2 σχόλια:

  1. Δεν ξέρω αν θα άντεχα να χάσω τη γιαγιά μου.. όταν χάσαμε πριν τέσσερα χρόνια τον παππού ένιωσα καταβεβλημένη, φαντάσου αν... όχι δε θέλω να το σκέφτομαι.
    Να ζήσετε να τη θυμάστε καλή μου,
    φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ουτε κι εγω ηθελα να το σκεφτομαι απο πριν παρ'οτι ο χαμος της ηρθε σιγα σιγα,αλλα δυστυχως βασανιστικά για εκεινη...
    Και δεν αντεχω να ακουω αλλα σχολια του τυπου "και αυτα μεσα στη ζωη ειναι"...Το ξερουμε,αλλα οταν συμβαινει σε εκεινους που το λενε δεν πονανε δηλαδη??Μετριαζει τον πονο αυτη η σκεψη?Καμια σκεψη δεν μετριαζει τον πονο του χαμου καποιου...
    Σε ευχαριστω πολυ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή