Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Έλα λίγο...μόνο για λίγο...


Σήμερα με έχει πιάσει μια μελαγχολία…Ο καιρός ευνοεί πολύ το ξέρω…Έχω βάλει και ακούω έτσι κάπως μελαγχολικά τραγούδια που ταιριάζουν και με τον καιρό…Σε σκέφτομαι κιόλας. Μου λείπεις πολύ…
Όπως είχα γράψει και στο f/b “Ο χειρότερος τρόπος να σου λείπει κάποιος είναι να κάθεται δίπλα σου και να ξέρεις πως δεν τον έχεις…” .




Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

Αλκίνοος Ιωαννίδης 13-9-2010 Λυκαβηττός

Από καιρό ήθελα να κάνω ένα ποστ που να ρωτάω εσάς, να απαντάω κι εγώ βέβαια, ποιο είναι το καλύτερο live που έχετε πάει. Ξένο και Ελληνικό. Στην κατηγορία Ελληνικό live λοιπόν, θα έβαζα μια συναυλία του Αλκίνοου Ιωαννίδη που είχα πάει το Σεπτέμβριο του 2002 στο Λυκαβηττό. Θα εξαιρέσω την τελευταία συναυλία των Πυξ-Λαξ το 2004 (πάλι Λυκαβηττός!!) και την τελευταία των Κατσιμιχαίων το 2001 γιατί τις κατατάσσω σε κάτι ξεχωριστό λόγω ότι είναι τελευταία συναυλία. Άλλη η συγκίνηση και το κλίμα και όλα τα συναισθήματα σε αυτές τις συναυλίες.
Επιστρέφω λοιπόν στον Αλκίνοο. Τότε, οκτώ χρόνια πριν, νέα φοιτήτρια πήγα πρώτη φορά στο Θέατρο Λυκαβηττού, πρώτη φορά είδα Αλκίνοο ζωντανά και ήταν μόνος του με τρεις κιθάρες, χωρίς ορχήστρα. Εκεί τον ερωτεύτηκα! Από τότε έγινε και ο αγαπημένος μου τραγουδιστής. Μετά ξαναπήγα, το 2008 νομίζω, και τον άκουσα live στο Θέατρο Πέτρας αλλά ήταν μαζί με τον Σωκράτη Μάλαμα και με κανονική ορχήστρα και δεν τον χάρηκα όσο θα ήθελα…Ε όσο να πεις αν είναι μόνο εκείνος στη σκηνή θα τα πει όλα του τα τραγούδια!
Ήρθε λοιπόν η βραδιά της 13ης Σεπτεμβρίου 2010 που τον άκουσα ξανά ζωντανά, solo στο Λυκαβηττό!!! Τρομερά ενθουσιασμένη εγώ είχα βάλει τραγούδια του και άκουγα από 2 μέρες πριν! Όταν εμφανίστηκε στη σκηνή μας χαιρέτισε και είπε ότι χαίρεται που μας ξαναβλέπει 8 χρόνια μετά στο ίδιο μέρος solo χωρίς ορχήστρα και ότι του είχε λείψει να τραγουδήσει έτσι…Ξαφνικά με έπιασε μια μικρή μελαγχολία και σκεφτόμουν εκείνη την τότε βραδιά…
Τη Δευτέρα εκτός από την κλασική του κιθάρα είχε και ένα μηχάνημα που ηχογραφούσε ένα μέρος του μουσικού κομματιού που θα έπαιζε και μετά έπαιζε πάνω σε αυτό που μόλις είχε ηχογραφήσει και τραγουδούσε. Δεν ξέρω εάν μπορώ να το περιγράψω και πολύ καλά, πάντως εγώ πρώτη φορά το έβλεπα και μου άρεσε πολύ ο τρόπος που αποφάσισε να κάνει τη συναυλία. Αν και κάποιοι είπαν ότι εκεί το πρόγραμμα έκανε “κοιλιά”, εγώ έχω να πω ότι μαγεύτηκα από τα πόσα πολλά όργανα έπαιζε και για το πώς έβγαινε το μουσικό αποτέλεσμα…Εκεί ξανά-αγάπησα (reloved!!) το “Απόγευμα στο δέντρο” που είναι από τα αγαπημένα μου κομμάτια του…Παραθέτω λοιπόν ένα βίντεο από εκείνη τη βραδιά από το YouTube που μπορεί να καταλάβετε τι εννοώ όσον αφορά αυτό με την ηχογράφηση…

Αγαπάω τον Αλκίνοο γιατί όταν είναι solo στις συναυλίες του έχει και πλάκα! Κάνει αστεία, αυτοσαρκάζεται και γενικά τον νιώθεις λίγο σαν το φίλο σου, σαν τον δικό σου άνθρωπο. Είναι απλός, πολύ ευγενικός και πάντα χαμογελαστός. Και όταν κάποιοι από το κοινό τραγούδησαν ένα παλιό του τραγούδι που δεν είχε σκοπό να το πει, μετά τον αυτοσαρκασμό του πάλι, αποφάσισε να το πει και ας ήταν εκτός προγράμματος για να τους ευχαριστήσει! Έχει μια αμεσότητα σαν καλλιτέχνης που σπάνια τη βρίσκεις…
Από τραγούδια νομίζω μας ικανοποίησε όλους μια και η συναυλία άρχισε στις 10 παρά και τελείωσε στη 1 το βράδυ! Οπότε είχε όλον τον χρόνο να πει όλα όσα έπρεπε! Όταν είπε τη “Σιωπή” από Ξύλινα Σπαθιά ήταν η έκπληξη…Μου αρέσει παααρα πολύ αυτό το τραγούδι και εκεί που από τους γύρω μου δεν το ήξερε κανείς, εγώ το τραγουδούσα όλο μαζί του…Αν και σαν ώρες ήταν πολλές και η βραδιά μπορεί να θεωρηθεί κουραστική, εγώ έχω να πω ότι ξεκουράστηκα και μόνο που τον είδα και τον άκουσα…Να είμαι καλά να τον ξαναδώ! Και όσοι δεν τον έχετε δει ποτέ live να πάτε οπωσδήποτε!!

Υ.Γ. Το ποστ αυτό ήταν προγραμματισμένο να γίνει πριν από τα δυο άλλα, δηλαδή στις 14-9-2010.

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

8-8-1928 / 18-9-2010

Δεν έχω πάει σε πολλά Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Μάλλον επειδή δεν μου ταιριάζει η ιδεολογία…Βασικά φέτος πήγα πρώτη φορά για να ακούσω Βασίλη. Νομίζω δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Είχε κόσμο εκεί, συνάντησα και έναν ξάδελφο μου όλα καλά ήταν μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο μου στη 1 το βράδυ. Είδα ότι είναι από τους δικούς μου, για καλό δεν είναι σκέφτηκα…Φύγαμε άρον άρον…Εγώ δεν είχα ησυχία δεν μπορούσα να κοιμηθώ οπότε κατά τις 3 παρά φύγαμε για το χωριό κατευθείαν στις 6 παρά είχαμε φτάσει…Είχε λίγα αμάξια και πολύ λίγο κόσμο ακόμα ευτυχώς έξω από το σπίτι της…Εκείνη ξαπλωμένη και γύρω της η μαμά μου και οι αδελφές της…Η μαμά μου με αγκάλιασε και δεν με άφηνε…Ξεκουράστηκε παιδάκι μου η γιαγιά, δεν άντεξε άλλο μου έλεγε όλη την ώρα…Εγώ απαρηγόρητη, όλοι μου έλεγαν να μην κάνω έτσι, αλλά κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως νιώθω εγώ για αυτή τη γιαγιά μου…Έχω το όνομα της, γιορτάζουμε σήμερα γιαγιά μου…Ε? Είχα και όλη της την αγάπη και την αδυναμία την εισέπραττα κάθε μέρα κάθε στιγμή…Μαζί της μεγάλωσα σαν δεύτερη μητέρα μου την είχα…Ήταν η τελευταία από τις γιαγιάδες και παππούδες. Τώρα όλοι κοιμούνται ήσυχοι πλάι στα ζευγάρια τους…Θα του έλλειψες του παππού 23 χρόνια τώρα που τον έχουμε χάσει…Τώρα θα είστε για πάντα μαζί…Είχε έρθει πολύς κόσμος να σε χαιρετήσει γιαγιά μου…Όλοι σε αγαπούσαν…Τα εγγόνια σου σε πήραν στα χέρια να βγεις από το σπίτι…Εγώ 40 ώρες άυπνη και με πρησμένα μάτια από το κλάμα δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω ότι δεν θα σε ξαναδώ και δεν θα σου ξαναμιλήσω πια…Απαρηγόρητη σαν τη μαμά μου… Είχα πιαστεί μετά από τον ξάδελφο μου να σου ριξουμε ένα λουλουδάκι για αντίο…Κι εκείνος χάλια…Άντε γιαγιά μου καλό ταξίδι και καλή ξεκούραση τώρα…Πολύ είχες ταλαιπωρηθεί τελευταία και δεν σου άξιζε κάτι τέτοιο…Το επόμενο πρωί, χθες Κυριακή ήταν, ξημέρωσε μια ηλιόλουστη μέρα…Η πρώτη μέρα χωρίς εσένα…Σ’ αγαπώ όπως με αγαπούσες κι εσύ…Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ…Αντίο…

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

Το παιχνίδι της bloggόσφαιρας!!

Προσκαλεσμένη από την Sweet truth αποφάσισα κι εγώ να πάρω μέρος στο υπέροχο αυτό παιχνίδι της bloggόσφαιρας!!


Οι όροι του παιχνιδιού:

1) Να γνωστοποιήσεις ποιοι σε κάλεσαν στο παιχνίδι

2) Να γράψεις 10 πράγματα που αγαπάς

3) Να προσκαλέσεις και συ 10 bloggόφιλους που δεν έχουν παίξει ακόμη!!!!


Αγάπη και Aerlyn0204 ίσον 10!

Αγαπάω τη θάλασσα χειμώνα, καλοκαίρι, ήρεμη ή φουρτουνιασμένη, να κολυμπάω, να την χαζεύω απλά ή να περπατάω στην ακτή της.

Αγαπάω όλους τους φίλους μου και τις φίλες μου γιατί είναι μεγάλη υπόθεση να σε ακούν και να σε αγαπάνε πίσω…

Αγαπάω να κοιτάζω τα μάτια του στον ήλιο.

Αγαπάω και δεν χορταίνω το χαμόγελο του, γιατί πραγματικά χαμογελώ κι εγώ μαζί του…

Αγαπάω τον ύπνο, το φαγητό και γενικά οοοολες τις απολαύσεις της ζωής αθώες και πονηρές!

Αγαπάω τη μυρωδιά όλων των καινούριων βιβλίων.

Αγαπάω τα ταξίδια, τόσο που θα μπορούσα όλα μου τα χρήματα να τα ξοδεύω έτσι!

Αγαπάω τις συναυλίες, τις θεατρικές παραστάσεις και τις εκθέσεις ζωγραφικής και γενικά ότι έχει να κάνει με τις τέχνες.

Αγαπάω τη μουσική γιατί δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτή, ότι και αν κάνω συνοδεύεται από μουσική…

Αγαπάω τη σοκολάτα, να τρώω και να πίνω ζεστή ή κρύα, όλες τις ώρες!

*

Σε ευχαριστώ Sweet truth για την πρόσκληση στο παιχνίδι σας αυτό, καλώ κι εγώ όποιος αναγνώστης μου θέλει να συμμετάσχει ας το κάνει!

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

Delete

-->
Τη χθεσινή μέρα τη διαγράφω από το ημερολόγιό μου και τη μνήμη μου…Δεν θέλω άλλες τέτοιες μέρες…Θέλω να μην σκέφτομαι τίποτα…Μπορώ να πάω μια φορά και να μου πει καλά νέα? Προσπάθησες βέβαια να σώσεις την κατάσταση αλλά δεν σώζεται και το ξέρεις…Ξεχάστηκα λίγο, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου στριφογύριζαν όσα είχαν γίνει πριν λίγο…Δεν θέλω να με βλέπεις έτσι, έπεσες κι εσύ στην περίπτωση…Ευχαριστώ που ήσουν εκεί… Ευχαριστώ που είσαι εδώ…

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Τροχιά Παραδείσου


Άργησες 15 μέρες αλλά το βρήκες! Ήταν πλέον αργά τότε, αλλά τέλος πάντων επειδή μου έχει κολλήσει εδώ και τρεις μέρες και μου αρέσει παααρα πολύ, το βάζω κι εδώ και ας μην το ξέρεις…



Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Γαμώτο ήταν όνειρο!!!

-->
Χτες το βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι ήμουν στη Γαλλία ακόμα…Είδα ότι πηγαίναμε με το πούλμαν του κ. Αντώνη κάπου εκδρομή όπως τότε που πήγαμε στη Νορμανδία…Ωραίο όνειρο ήταν αλλά αν ήταν και αλήθεια θα ήταν ακόμα καλύτερα βέβαια!
Σήμερα σηκώθηκα με Παριζιάνικη διάθεση και χαμογέλασα όταν αναπόλησα το όνειρο που είχα δει…Σκέφτηκα ότι ήταν όπως τότε με το Moulin Rouge που το έβλεπα στον ύπνο μου τρία βράδια συνεχόμενα…Δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από αυτό το θέαμα!
Γενικά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι βλέπουμε στον ύπνο μας δυνατές εμπειρίες που έχουμε ζήσει ή πράγματα / ανθρώπους / καταστάσεις που μας λείπουν πολύ…Το ταξίδι στο Παρίσι καλύπτει όλες τις κατηγορίες!!!

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Six nuits et sept jours a Paris!!


Είχα πει θα γράψω ένα ποστ για το ταξίδι μου στο Παρίσι, αλλά ήθελα να είχα πολύ χρόνο και άνεση για να το γράψω…Τώρα που την έχω, το μόνο που έχω να πω είναι ότι όποτε κοιτάζω τις φωτογραφίες το μυαλό μου ταξιδεύει…
Το μέρος είναι μαγικό…Είναι πολύ πιο όμορφο από ότι το περίμενα…Οι δρόμοι τους, οι πλατείες τους, οι κήποι τους, η νοοτροπία τους και ο τρόπος ζωής τους είναι όλα καμία σχέση με την Ελλάδα…Όλα είναι πολύ μπροστά…
Υπάρχει κάτι σαν οργανισμός στη Γαλλία που έχει αναλάβει να περιποιείται όλα τα λουλούδια σε όλες τις πλατείες της χώρας…Έτσι πηγαίνοντας στα χωριά της Νορμανδίας, όλα τα χωριουδάκια είχαν από μια πλατεία καταπράσινη με πολλά πολλά λουλουδάκια…Το Παρίσι, εκτός από τη γεωγραφική του θέση, θεωρώ ότι έχει τόσο κρύο εξαιτίας του τόσου πολύ πράσινου…Την τελευταία μέρα γυρνώντας στο ξενοδοχείο με τα πόδια κατεβαίνοντας τη Chaps Elysees μας έπιασε βροχή αλλά περπατούσες κάτω από τα δέντρα και δεν βρεχόσουν!! Τόσο πυκνή βλάστηση…
Οι οδηγοί σταματούσαν σε κάθε διάβαση να περάσουν οι πεζοί, δεν κόρναραν αν άναβε πράσινο και δεν ξεκινούσες ούτε καν αν έκανες κάποια κοτσάνα οδηγώντας…Η μόνη κόρνα που άκουσα επτά μέρες εκεί, ήταν όταν ένας ήθελε να μπει στο παρκινγκ του και κάποιος είχε σταματήσει με αλαρμ και είχε φύγει…Ποδηλατόδρομοι σε όλο το Παρίσι άνετοι και ποδήλατο να νοικιάσεις παντού σε κάθε γωνίτσα…Οι επαρχιακοί δρόμοι δεν πιάνουν νερό όταν βρέχει γιατί η άσφαλτος είναι πορώδης και μαζεύει το νερό στο εσωτερικό της το οποίο χύνεται σε διάφορες τεχνητές λιμνούλες στο πλάι του δρόμου…Είναι περιττό να αναφέρω ότι λακκούβα ή μπάλωμα στο οδόστρωμα δεν υπήρχε πουθενά ε?
Η πόλη πεντακάθαρη από σκουπίδια, αφίσες και σπρέι στους τοίχους…Εδώ στους τοίχους όλο ομάδες θα δεις να βρίζονται μεταξύ τους ή τίποτα κόμματα που θα κατηγορούν κάποιον. Άσε τα γκράφιτι…Εκεί όλα είναι καθαρά και μάλιστα επειδή όλη η πόλη του Παρισιού είναι παλιά και τα κτήρια είναι αναπαλαιωμένα, δεν επιτρέπεται να βάφουν χωρίς την άδεια του Δήμου, να χτίζουν γενικά (μόνο μια συνοικία είναι καινούρια) και τα μαγαζιά δεν βάζουν ούτε τέντα χωρίς την άδεια του Δήμου. Γενικά η πρόσοψη της πόλης δεν επιτρέπεται να αλλάξει…Αν καταφέρει να χτίσει κανείς, θα χτίσει με τα παλιά σχέδια ώστε όλη η πόλη να είναι στο ίδιο παλιό στυλ. Αυτό ισχύει και στα χωριά της Γαλλίας. Αν τα παλιά σπίτια έχουν χτιστεί από πέτρες και τα καινούρια έτσι θα είναι, αν πάλι είναι ξύλινα και τα καινούρια θα πρέπει να είναι ξύλινα ώστε όλα να είναι αρμονικά και ομοιόμορφα…Αυτό που μου άρεσε πάρα πολύ επίσης στο Παρίσι είναι η ανυπαρξία διαφημιστικής αφίσας. Μόνο σε μερικά μετρό είδα λίγες…Εδώ κολλάνε στοίβες παντού, μετά βρέχει, σαπίζει η αφίσα πάνω στην κολώνα και γίνεται μια αηδία…Εκεί από αυτό και μόνο η πόλη έδειχνε πεντακάθαρη…
Το τσιγάρο απαγορεύεται εδώ και χρόνια σε κάθε κοινόχρηστο εσωτερικό χώρο και αυτό είναι κάτι που εφαρμόζεται ρητά. Μάθαμε πως σε λίγο καιρό θα βγεί και νόμος να απαγορεύεται το κάπνισμα και στους εξωτερικούς χώρους δηλαδή στο δρόμο. Άρα λοιπόν στο Παρίσι όποιος θέλει να καπνίσει θα καπνίσει σπίτι του!!!!!
Γενικά, σε κάθε τι που συνέβαινε λέγαμε όλοι ειρωνικά «Ακριβώς όπως στην Ελλάδα!!!».
Όταν τα έβλεπα όλα αυτά και πολλά πολλά άλλα βέβαια, αναρωτιόμουν τι σκέφτονται αυτοί οι άνθρωποι από το εξωτερικό (γιατί δεν μπορεί, και άλλες χώρες θα είναι τόσο καθαρές!) όταν βλέπουν αυτό το χάλι στην Αθήνα αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα…Εκτός αν έρχονται καρφωτοί από το αεροδρόμιο στον Πειραιά και πάνε σε κανένα νησάκι χωρίς ενδιάμεσους σταθμούς!
Γυρνώντας από το Παρίσι ένιωθα ότι το μυαλό μου έχει ανοίξει από όλα αυτά που είδα…Εννοείται ότι πέρασα τέλεια, και είναι πραγματικά πολύ ωραίο να βλέπεις και έναν άλλο τρόπο σκέψης και τρόπο ζωής…Το ήξερα ότι είναι πιο μπροστά από εμάς αλλά τόσο πολύ δεν το περίμενα και κάπου σε τσαντίζει γιατί ξέρεις…ο Έλληνας δεν θα αλλάξει ποτέ μυαλά…