Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

Πέντε πλην μία...

-->
Ξαπλωμένη στην αμμουδιά, κλείνω τα μάτια…
Η ακοή μου γεμίζει με
τις απαλές παιδικές φωνούλες,
το κυματάκι που σκάει απαλά στην ακτή,
μερικά τζιτζίκια να γεμίζουν το ηχητικό τοπίο…
Η όσφρηση καλύπτεται από την ωραία κλασική μυρωδιά ψητού που αναδύεται από τα γειτονικά ταβερνάκια…
Τα χέρια μου γεμίζουν με τη γνωστή απαλή Συριανή άμμο με χρυσόσκονη…
Τα χείλη μου έχουν εκείνη τη γλυκιά αλμύρα της θάλασσας
και περιμένουν τα δικά σου για να γευτούν κι εκείνα αυτή τη γλύκα…
Μου λείπουν τα χείλη σου…
Μου λείπεις εσύ…
Ολόκληρος…
Αζόλιμνος 17-8-2010

3 σχόλια:

  1. Τι όμορφο...
    έτσι σκεφτόμουν κάθε μέρα των διακοπών μου,
    μακριά του..

    Αχ... καληνύχτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ωραιο ποστ + ωραιος τιτλος
    (εγω ειμαι φαν της προσθεσης)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Sweet truth Χαιρομαι που σου αρεσε :) Τα φιλια μου!

    @kitrino30fyllo Χαιρομαι πολυ που σου αρεσαν και τα δυο, παρ'οτι για τον τιτλο ηθελες διευκρινιση! Κι εγω φαν της προσθεσης ειμαι αλλα εδω βγηκε αφαιρετικο!!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή