Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Συναυλίες!


Ε καλά μπορεί να μην κατάφερα να πάω και στις δυο συναυλίες αλλά εντάξει δεν έχω παράπονο! Πήγα το Σάββατο στην Χάρις Αλεξίου – Μάρθα Φριντζήλα στο Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου. Το είχε διοργανώσει ο Δήμος και είχε ονομάσει όλες τις εκδηλώσεις του μήνα Ιουλίου και Αυγούστου «Κενταύρια 2010».
Η συναυλία ξεκίνησε με τη Χαρούλα πάνω στη σκηνή στις 9.15! Δεν άργησε και πολύ δηλαδή…Καπάκι βγήκε και η Μάρθα Φριντζήλα. Εγώ αυτήν την τραγουδίστρια δεν την ήξερα μέχρι προχθές αλλά είμαι σίγουρη ότι θα γίνει μια από τις αγαπημένες μου. Πριν ανοίξουν το πρόγραμμα είπε η Χαρούλα ότι μιας και οι εκδηλώσεις του Δήμου είναι αφιερωμένες στον Κένταυρο, εκείνη με τη σειρά της αφιέρωνε την βραδιά στους Τοξότες! Ε δεν ήσουν μαζί μου αλλά σε σκέφτηκα πάλι και χάρηκα για κάποιο λόγο για την αφιέρωση της αυτή! Λες και ήμουν εγώ Τοξότης! Ή λες και ήσουν εκεί…
Όταν ξεκίνησαν να τραγουδάνε ένιωσα ένα πολύ παράξενο συναίσθημα…Το δέσιμο που είχαν εκεί πάνω ήταν τρομερό…Σαν μια φωνή τραγουδούσαν και όταν έκαναν αστεία ήταν σα να συμπληρώνει η μια την άλλη…Η Χαρούλα είπε μετά τα δικά της καινούρια και παλιά…Στο «Η αγάπη είναι ζάλη» με μάγεψε μπορώ να πω…Όχι ότι στα άλλα δεν με ταξίδεψε αλλά εκεί νομίζω βούρκωσα λιγάκι…Ε ναι το live είναι πιο έντονο…
Έχει μεγάλο ρεπερτόριο το ξέρω όμως παρ’ όλα αυτά καλύφθηκα δεν μπορώ να πω…Δεν μπορώ να πω ότι έχω παράπονο γιατί είπε το τάδε και όχι το τάδε…Όσα έπρεπε να πει τα είπε…
Ήμασταν όρθιοι αλλά δεν κουραστήκαμε καθόλου γιατί ήμασταν μπροστά μπροστά και όταν έχεις τέτοια οπτική επαφή με τον καλλιτέχνη νομίζω σε μαγεύει έτσι κι αλλιώς…Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα της Μάρθας Φριντζήλα να μείνει μόνη της πάνω στη σκηνή…Εντάξει είπε τραγούδια άλλων, που δεν τα ήξερα…
Στην πρώτη νότα το αναγνώρισα και από την πρώτη εκείνη νότα ανατρίχιασα ολόκληρη…Αμέσως τρόμαξα λέω ωχ πως θα το πει??? Ε καπάκι ακούστηκε η φωνή της Μάρθας… Συνήθως όταν ακούω τραγούδια που μου αρέσουν πολύ δεν θέλω να τα λέει άλλος από τον πρώτο που τα έχει πει…Στη δεδομένη περίπτωση μπορώ να πω ότι με μάγεψε, με ταξιδέψε, με συγκίνησε, με ανατρίχιασε…Για κάποιο άγνωστο λόγο το άκουγα τη μέρα του γάμου μου αυτό το τραγούδι…Μου είχε κολλήσει δεν ξέρω γιατί…Μου αρέσει πάρα πολύ βέβαια…Έτσι στο άκουσμα του θυμήθηκα εκείνη τη μέρα και γι’ αυτό η συγκίνηση…
Δεν ήθελα να τελειώσει αυτή η συναυλία…Πήγε 12 παρά 20 όταν είπε η Χαρούλα και το τελευταίο τραγούδι και σηκώθηκαν όλοι και πιασμένοι χέρι χέρι υποκλίθηκαν σα να ήταν σε θεατρική παράσταση…
Ήταν μια συναυλία με ωραίους διάλογους και υπέροχα τραγούδια (επιλογή τραγουδιών Λίνα Νικολακοπούλου)…Από τις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει.-
Υ.Γ. Είναι καναδυό πραγματάκια που αφορούν τη μέρα εκείνη στα οποία δεν αναφέρομαι γιατί….δεν είναι και ότι πιο ωραίο για να τα σχολιάσω για μια τόσο όμορφη βραδιά…Επικεντρώθηκα στο συναυλιακό κυρίως μέρος!

2 σχόλια:

  1. Το ΞΕΡΩ!!!!

    Συντομα ετοιμαζω ποστ με ερωτηση ποια ειναι η καλυτερη συναυλια (χωρια ξενη με ελληνικη) που εχετε παει! Θα απαντησω και εγω!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή