Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

Επόμενη Στάση : Θησείο!


-->
Παρασκευή βράδυ. Αίθρας 4 Θησείο. Όχι δεν ανέβηκα πάνω. Πως θα μπορούσα άλλωστε. Εγώ είχα παρέα, εσύ δεν μένεις πια εκεί. Είχα να κάνω βόλτα στο Θησείο πάρα πολλά χρόνια. Όλα τα θυμάμαι όμως. Όλες μας τις συνήθειες. Το γωνιακό μαγαζάκι με τα λαδάκια και τα βότανα έκλεισε δυστυχώς, όμως τίποτα δεν έχει πάρει ακόμα τη θέση του. Το “Πορτοκάλι” αγέρωχο στέκεται. Ακόμα εκεί πουλά τα βιβλιαράκια του στον κόσμο. Πολύ χάρηκα που δεν έκλεισε. Και τα ψιλικατζίδικα όλα εκεί ανοιχτά κιόλας ακόμα και στις 11 το βράδυ. Ο κόσμος στη Δ. Αρεοπαγίτου πάρα πολύς και όχι μόνο τουρίστες ευτυχώς. Περνώντας έξω από το “Θησείον” ο φίλος μας είπε χαριτολογώντας «Πάμε να δούμε καμία ταινία εδώ?» και γέλασε. Τον κοιτάω σοβαρή και του λέω «Γιατί? Εγώ έχω δει τουλάχιστον δυο ταινίες εδώ». Μαζί σου βέβαια και μάλιστα τη μια στην επέτειο! Με κορόιδευε ο φίλος μας λοιπόν ότι και καλά τι είδους ταινία πήγα και είδα καμία ληγμένη από το ‘50. Πρέπει να του απάντησα πολύ απότομα. Μετά του είπα σοβαρά ποιες ταινίες είχα δει και εντυπωσιάστηκε που δεν ήταν “ληγμένες” όπως είπε. Επειδή δηλαδή το θερινό αυτό είναι το μόνο της Αθήνας που παίζει και ρετρό ταινίες πρέπει να παίζει μόνο τέτοιες? Τέλος πάντων συμφωνήσαμε εν τέλει κάποια στιγμή να πάμε όλοι μαζί, αλλά δεν το βλέπω να κανονίζεται έτσι κι αλλιώς. Δεν με νοιάζει και να μην πάμε, γιατί κανείς από τους συγκεκριμένους δεν θα το εκτιμήσει όπως εσύ. Κανείς τους δεν θα με ταξιδέψει όπως το έκανες εσύ. Προτιμώ να θυμάμαι εσένα και να μην πηγαίνω παρά να πηγαίνω μαζί τους και να ακούω τέτοια…Να είσαι καλά εκεί στα ξένα που είσαι…

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Ο υπάλληλος της χρονιάς

-->
Τις τελευταίες μέρες έχουν γίνει στη δουλειά οι απίστευτες μαλακίες που αφορούν 10 μήνες με ενάμιση χρόνο πριν.
Εγώ τότε δεν είχα προσληφθεί ακόμα εδώ…Η κοπέλα που τα έκανε μπάχαλο όμως λείπει για να μαζέψει τις μαλακίες της να ακούσει και τα μπινελίκια του αφεντικού. Όχι ότι χαίρομαι που έγιναν όλα αυτά γιατί εγώ τρέχω και θα τρέχω για όλα αυτά, αλλά όσο να ‘ναι χαίρομαι υπερβολικά που η αγαπημένη και ξεχωριστή υπάλληλος του αφεντικού, που τις παίρνει δωράκια από το εξωτερικό, παίρνει άδεια όποτε και όση γουστάρει, έρχεται ότι ώρα γουστάρει, φεύγει ότι ώρα γουστάρει, έχει κάνει οοολες αυτές τις απίστευτες μαλακίες…Κακία? Ε δε νομίζω! Καιρός να εκτιμηθεί ότι αν και καινούρια, και όχι 10 χρόνια εδώ, ούτε λείπω, στην ώρα μου είμαι, άδειες δεν ζητάω και τη δουλεία μου την κάνω όσο γίνεται πιο άψογα για καινούρια υπάλληλος. Σκασίλα μου για τα βρωμοδωράκια του αλλά άντε να μπαίνει ο καθένας στη θέση του και να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι εδώ μέσα…

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Η απιστία δεν είναι μαγκιά είναι αυτοταπείνωση??

-->
Είναι ένα γκρουπ στο facebook το οποίο λέγεται “Η απιστία δεν είναι μαγκιά είναι αυτοταπείνωση”.
Καλά το κεφάλαιο απιστία είναι μεγάλο κεφάλαιο γενικά. Εγώ οκ συμφωνώ στο ένα σκέλος, όποιος το βλέπει για μαγκιά έχει πραγματικά πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση. Από την άλλη σε ένα κόσμο που όλοι απατάνε όλους, που συμβαίνει γύρω μας ανά πάσα στιγμή, οπουδήποτε και σε οποιονδήποτε, όλοι θα ήταν ταπεινωμένοι!!!!! Και με το όλοι μιλάω για ένα ποσοστό 95%! Γιατί σε έρευνες που γίνονται οι άντρες δηλώνουν πάντα πιο άπιστοι…Αυτό γίνεται γιατί οι γυναίκες πολύ απλά λένε ψέματα!!!! Επειδή λοιπόν άντρες και γυναίκες έχουν ένα μερίδιο ίσο σχεδόν σε αυτό το θέμα, είπα για ένα ποσοστό 95%.
Πιστεύω ότι όλοι μπορούν να την πάθουν και να τους απατήσουν αλλά έτσι ακριβώς μπορεί και να την πάθουν και να απατήσουν κι εκείνοι έναν σύντροφό τους. Δε νομίζω να συγχωρούσα την απιστία αλλά θα προτιμούσα σίγουρα να μην ξέρω τίποτα εάν βρεθώ κερατωμένη.
Ότι γίνεται συμβαίνει για κάποιο λόγο και όχι γιατί μέθυσα ή παρασύρθηκα। Μεγάλα παιδία είμαστε! Οι άντρες θέλουν το κάτι άλλο ωραίο να το “κατακτήσουν” έστω για μια φορά και οι γυναίκες κάτι θα ένιωσαν σίγουρα σε κάτι άλλο που δεν το έχει αυτό που ζουν…Οπότε είναι ακριβώς αυτό που όλοι νομίζουμε και η δικαιολογία δεν είναι αυτό που νομίζεις είναι tres passé που λένε και οι Γάλλοι!
Δεν το επικροτώ αλλά είναι κάτι που πλέον δεν μου κάνει και εντύπωση…Δηλαδή τίποτα πια δεν μου κάνει εντύπωση!

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

Liberté – égalité – fraternité


-->
-->
«Η Γαλλική Επανάσταση στις 14 Ιουλίου 1789 ήταν η κοινωνική επανάσταση που κατήργησε την απόλυτη μοναρχία στην Γαλλία γκρεμίζοντας το φεουδαρχικό σύστημα και αντικαθιστώντας το με το δημοκρατικό, και ώθησε σε αναδιοργάνωση την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Η Γαλλική Επανάσταση ενέπνευσε τους λαούς όλης της Ευρώπης στο να παλέψουν ενάντια στην εκμετάλλευση και την απολυταρχική μοναρχία, αποτελώντας το έναυσμα για τον ξεσηκωμό στην Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα»
(http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%95%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%७)

Εντάξει το κανονίσαμε να πάμε στο Παρίσι! Ακόμα απορώ πως τον έπεισα! Άμα πάνε όλα καλά (γιατί με τις ταυτότητες υπάρχει ένα θεματάκι…) σε 24 μερούλες θα πετάω (!) για Παρισάκι!
Από τα 9 ως τα 14 μου έκανα Γαλλικά και η τότε δασκάλα μας, ας ήταν ο φόβος και ο τρόμος, μας έλεγε τόσες όμορφες ιστορίες από το Παρίσι που είχε πάει, που πάντα ένιωθα να ήμουν κι εγώ κάπου εκεί…Σε μια γωνίτσα να με ονειρεύομαι να περπατάω πλάι στο Σηκουάνα…Χρόνια τώρα ήξερα τι θα επισκεπτόμουν αν πήγαινα εκεί, τι δρόμους θα περπατούσα, τι φωτογραφίες θα έβγαζα…Και να που ήρθε η ώρα!
Και βέβαια είχα ζηλέψει αφόρητα που πήγες τότε με τα "ρεμάλια" τους φίλους σου κι εγώ σε περίμενα εδώ να βράζω στο ζουμί μου…Και ήταν και στα γενέθλιά μου! Ωραία δωράκια μου έφερες τουλάχιστον…
Ναι το ξέρω εκεί είσαι τώρα. Τόσο σου είχε αρέσει. Όταν θα έρθω εγώ εκεί λογικά εσύ θα είσαι εδώ. Δεν θα ψάξω να σε βρω κυριολεκτικά, όμως είμαι σίγουρη ότι μαζί σου θα περπατάω πλάι στο Σηκουάνα και με σένα θα είμαι στο Ile de la cite στην Παναγία των Παρισίων…Γιατί έτσι είχαμε πει τότε. Σε όλα τα άλλα θα είμαι μόνη μου μέσα μου, κι ας έχω παρέα στην πραγματικότητα…Αυτό το ταξίδι είναι για μένα και μόνο…Πειράζει??


Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010

Η Μαρίνα των Βράχων


Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - Μα πού γύριζες
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους.
Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο
Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της χίμαιρας
Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση!
[…]
Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα βότσαλα
Ήταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο
Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε
Κι άνοιγες μ' έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ' όνομά του
Όπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας
[…]
Άκουσε ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.
Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο άλλο καλοκαίρι,
Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
'Η για να πας καβάλα στο μαϊστρο.
Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,
Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας
Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.
Αποσπάσματα από την Μαρίνα των Βράχων του Οδυσσέα Ελύτη.
Mi manchi sai...