Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Όνειρο ήτανε... (Vol.3 – Δωμάτιο με θέα)


-->
Ήταν καθισμένη σε εκείνο το μπαλκονάκι του ξενοδοχείου. Ατένιζε τη θάλασσα που απλώνονταν μπροστά της. Δεν είχε καλύτερο. Της άρεσε πολύ να έχει δωμάτιο με θεά τη θάλασσα…Σκέφτηκε να μπορούσε να μείνει για πάντα εκεί. Έτσι ξαφνικά τον σκέφτηκε πάλι. Όλα της άρεσαν σε εκείνον και κυρίως πόσο χαρούμενη και χαμογελαστή την έκανε πάντα. Ποτέ δεν άφηνε το πρόσωπό της να συννεφιάσει…Τον φαντάστηκε να είναι πίσω της όρθιος να της χαϊδεύει τα μαλλιά απαλά κι έπειτα εκείνη να ανατριχιάζει…Θυμήθηκε τα απαλά του λεπτά δάχτυλα να αγγίζουν το λαιμό της και στην πορεία ένιωσε εκείνη την αίσθηση όταν της άγγιζε όλο της το κορμί, τα φιλιά του και όλα του τα χάδια…Ένα ρίγος τη διαπέρασε στιγμιαία…Της έλειπε πάρα πολύ. Της είχε λείψει να κοιτάζει στα μάτια του βαθιά και στο καστανό των ματιών του να βρίσκει εκείνες τις μικρές μικρές πιτσιλιές από λαδί χρώμα…Αχ αυτά του τα μάτια, που όταν την κοιτούσαν έντονα άλλαζε το βλέμμα της, πόσο της είχαν λείψει. Κι έμεινε εκεί καρφωμένη να τον σκέφτεται και να ηρεμεί. Όπως πάντα ηρεμεί στην αγκαλιά του...Ένα μικρό λεπτό δάκρυ κατάφερε να κυλήσει από το συναίσθημα που δεν μπορούσε να είναι μαζί του και από το πόσο τον αγαπούσε και της έλειπε…Της έλειπε ολόκληρος…Σε ολόκληρο το σώμα της…Ένιωσε ότι ήθελε να κοιμηθεί με τη σκέψη του, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερε…

2 σχόλια:

  1. Κρίμα που δεν κατάφερε να κοιμηθεί... Ίσως όλα όσα της έλειπαν να γίνονταν πραγματικότητα μέσα σε ένα και μόνο όνειρο....και το βλέμμα που δεν μπορεί να ξεχάσει και τα χάδια και τα φιλιά...
    Ξέρω από όνειρα αυτό το γνωρίζεις... :)

    Υπέροχο κείμενο καλή μου!!!!!
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τα κανει πραγματικοτητα πολλες φορες ολα αυτα μεσα απο τα ονειρα της, αφου "μονο στα ονειρα μπορει πια να τον αγγιζει"...
    Να εισαι καλα!
    Φιλια κ απο μενα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή