Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

Όνειρο ήτανε... (Vol.2)


«Όλα μου τα λεφτά για τη σκέψη σου!» του είπε περίεργη. Δεν της είπε τίποτα φυσικά…Με τα πολλά αφού τον ζάλισε, της είπε…Και μετά αγκαλιάστηκαν πιο σφιχτά…Κάποια στιγμή ενώ την είχε ακόμα στην αγκαλιά του, άπλωσε το χέρι του να πάρει ένα χαρτομάντιλο. Οι σκέψεις της ήταν αστραπιαίες…Σκέφτηκε «λες να είναι δάκρυ?» και καπάκι «μπααα αποκλείεται!». Άλλωστε δεν τον είχε δει ποτέ έτσι. Ή μάλλον όχι ποτέ…Ακόμα μια φορά. Αλλά όχι κλαμένο. Βουρκωμένο. Τότε στο σπίτι της μια φορά που έπρεπε να την αποχωριστεί για να επιστρέψει σπίτι του. Μετά τον είδε να σκουπίζει το στόμα και τη μύτη του. Και όταν απομακρύνθηκε από την αγκαλιά του τελείως είδε το δάκρυ που κυλούσε πάνω στο ζεστό του μάγουλο. Η καρδιά της πήγε να σπάσει…Μαρμάρωσε. Του είπε αστειευόμενη για να ελαφρύνει το κλίμα ότι δεν θα του ξαναδώσει λεφτά για να της πει την σκέψη του. Της χαμογέλασε με ένα πολύ παράξενο χαμόγελο, λίγο ειρωνικό, λίγο σα να εννοούσε ότι «Είδες? Καλά έκανα και δεν έλεγα τόση ώρα τι σκεφτόμουν». Κάπως έτσι κι ύστερα έφυγε. Ε ήταν η ώρα πάλι δυστυχώς.
Εκείνος όμως δεν ξέρει ότι εκείνη κάθε βράδυ είναι έτσι. Δεν ξέρει ότι εάν εκείνος βούρκωσε μια φορά που έπρεπε να την αποχωριστεί για να πάει σπίτι του, εκείνη κλαίει κάθε βράδυ που θα πρέπει να τον αποχωριστεί για δεύτερη φορά στη ζωή της για πάντα. Αλλά για πάντα αυτή τη φορά…Τότε ήθελε τώρα όχι. Τώρα θα ήταν χωρίς επιστροφή. Βέβαια δεν ξέρεις πως τα φέρνει η ζωή, αλλά το πιο πιθανό είναι να είναι χωρίς επιστροφή…Για πάντα δική του θα ήταν…αλλά για πάντα μακριά του…

2 σχόλια:

  1. Γιατί; γιατί για πάντα;
    το ξέρω πως ο πόνος είναι μεγάλος την ώρα του αποχωρισμού, τον βιώνω κι εγώ κάθε τόσο, αλλά γιατί να χωριστούν για πάντα;...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιατι καλη μου μερικες φορες η ζωη τα φερνει ετσι που δυο ανθρωποι οσο και να αγαπιουνται δεν γινεται να ειναι μαζι με τιποτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή