Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Α’ – Γ’ (1998 – 2001)

-->
Τέσσερις μέρες τώρα δεν είχα ίντερνετ…κατά τ’ άλλα τους πληρώνουμε κιόλας…τεσπα…Καλό μήνα σε όλους εύχομαι!
Με αφορμή ένα ποστ από το μπλογκ μιας κοπέλας που είμαι αναγνώστρια, άνοιξα ένα τετράδιο που είχα στο λύκειο και μου είχαν γράψει όλοι οι συμμαθητές μου κάτι…Στην Α’ και στην Γ’ λυκείου είχα δώσει να μου γράψουν…Στην πρώτη λυκείου κάποιους του ήξερα από το γυμνάσιο κάποιους άλλους όχι…Έριξα μια γρήγορη μάτια σε αφιερώσεις από άτομα που εκτιμάω ακόμα πολύ…Υπάρχει μια διαφορά στις αφιερώσεις της Α’ και της Γ’ λυκείου…Στην Γ’ λυκείου ήταν και η πενθήμερη στη μέση…Όσοι μου έγραψαν μετά από τότε αναφέρονταν όλοι σε ένα πολύ ευχάριστο γεγονός που συνέβη τότε…Τότε όλοι ξαφνικά με εκτίμησαν και με συμπάθησαν! Όταν το ευχάριστο αυτό γεγονός σταμάτησε να υπάρχει και μετατράπηκε σε όχι και τόσο ευχάριστο (δυστυχώς συμβαίνουν και αυτά…), εγώ έπαψα να είμαι εκείνη που όλοι εκτιμούσατε ε? Όχι? Ε εγώ έτσι ένιωθα…
Πήγα πολύ πίσω με αυτό το τετράδιο…Ναι οι πιο πολλοί έγραφαν τις κλασικές ευχές «σε ξέρω λίγο σε ξεχώρισα αμέσως» κτλ…Εγώ όλους αυτούς που με «ξεχώρισαν» δεν τους έχω ξαναδεί από τότε! Οι ευχές των λίγων μετράνε τελικά…Όντως Μ. δεν έγραψες όλες αυτές τις κοινές μπούρδες, όντως Γ. ότι δεν πάρεις μοναχός σε αυτή τη ζωή κανείς δεν θα στο δώσει και όντως Θ. δεν αξίζει να απογοητευόμαστε με ότι κακό μας συμβαίνει! Η παρέα αυτή - εξαιρώ τον Α. για άπειρους λόγους - έχει γράψει τα καλύτερα…Και ας άλλαξαν πολλά μετά…Και ναι μπορεί να είσαι ο πιο σπαστικός φίλος που είχα ποτέ, όμως σε αγαπάω έτσι όπως είσαι! Πλέον δεν χρειάζεται να είσαι μεθυσμένος για να σε αγαπάω! Και τον έτερο της παρέας τον αγαπάω κι ας μην έχουμε τόσα να πούμε και κρυβόμαστε πίσω από το χιουμοράκι και την πλακίτσα! Για σένα Θ. τι να πω…? Δεν υπάρχουν λόγια έτσι κι αλλιώς!
Αυτό ήταν ένα γρήγορο φλας μπακ στην εφηβεία μου με δανεικές λέξεις από τις αφιερώσεις σας! Σας αγαπώ πολύ όλους, με διαφορετικό τρόπο. Και όπως λέω κι εγώ η αγάπη έχει διάφορες μορφές, αλλά αν υπάρχει ειλικρινά δεν φεύγει ποτέ και δεν αλλάζει μορφή…Στο χέρι μας είναι άμα τη θάψουμε ή άμα την κρατήσουμε ζωντανή…
Ευχαριστώ το σύμπαν που συνωμότησε και σας έφερε στη ζωή μου!

3 σχόλια:

  1. Χαίρομαι που σου ξύπνησα αναμνήσεις... είναι ωραίο να θυμόμαστε... ειδικά όταν οι αναμνήσεις μας είναι καλές και μας χαροποιούν.

    Τα φιλιά μου και καλό βράδυ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ειναι ωραιο αυτο το γλυκοπικρο συναισθημα που εχεις οταν σκαλιζεις παλια ξεχασμενα γραμματα χωμενα κατω κατω στα συρταρια σου. Τιγκα στις αναμνησεις!

    Αν σε πηγε πισω αυτο το τετραδιο με τις αφιερωσεις, σκεψου τι θα παθεις αν ξεθαψεις κανα παλιο ημερολογιο ξερω γω ή κατι αλλο σχετικο...Εφοδιασου με μυξομαντηλα επειγοντως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Sweet truth Κι εγω χαρηκα που μου ξυπνησες αυτες τις αναμνησεις...Τα συναισθηματα αναμεικτα! Φιλια και απο μενα καλη μου!

    @lucretia Ωραιο ειναι αλλα εσυ δεν εισαι τοσο συναιρθηματικη ειδικα με το σχολειο!Πως και σε ευαισθητοποιησα?!Μαλλον για λιγο γαϊδουρα σε ειχα!!!Τεσπα εμενα και οι αναμνησεις μου με πανε πισω και παιρνω χαρτομαντηλα,αμα διαβαζω τετοια ή δω και καμια φωτο κιολας δεν με φτανει ενα πακετο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή