Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

Ούτε καν...

-->
Ήρθα σήμερα να σε δω. Είχα 3 μήνες να σε δω? Ε κάπου τόσο…Μου είχες λείψει είναι η αλήθεια, αλλά δεν ξέρω γιατί, ένιωθα λίγο μακριά σου αυτόν τον καιρό…Σήμερα που σε ξαναείδα ένιωσα πάλι σα να μην είχε περάσει μια μέρα από τότε που με κρατούσες στα χέρια σου…σε φίλησα στο μάγουλο κάτσαμε απέναντι και τα είπαμε για δυο ώρες. Ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν…Τελικά μου είχες λείψει παραπάνω από ότι νόμιζα…Σε κοιτούσα εκεί απέναντί μου να με κοιτάς με εκείνο το βλέμμα όλο πονηριά. Δε νομίζω να έχω δει πιο πονηρά μάτια ξανά! Ήθελα να σηκωθώ να σε πνίξω στην αγκαλιά μου αλλά τίποτα. Εκεί καρφωμένη η χαζή! Μετά ήρθε περιστατικό και έφυγα με ένα τα λέμε…Ούτε καν να σε φιλήσω…ούτε καν…κρίμα…

1 σχόλιο:

  1. Όντως κρίμα... ένα φιλί όσο κι αν σε βίαζε το περιστατικό έπρεπε να το δώσεις...
    Αχ και πράγματι πόσο γρήγορα περνάνε οι ώρες όταν είσαι μαζί με εκείνον... όταν τον κοιτάς στα μάτια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή