Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Όνειρο ήτανε... (Vol.3 – Δωμάτιο με θέα)


-->
Ήταν καθισμένη σε εκείνο το μπαλκονάκι του ξενοδοχείου. Ατένιζε τη θάλασσα που απλώνονταν μπροστά της. Δεν είχε καλύτερο. Της άρεσε πολύ να έχει δωμάτιο με θεά τη θάλασσα…Σκέφτηκε να μπορούσε να μείνει για πάντα εκεί. Έτσι ξαφνικά τον σκέφτηκε πάλι. Όλα της άρεσαν σε εκείνον και κυρίως πόσο χαρούμενη και χαμογελαστή την έκανε πάντα. Ποτέ δεν άφηνε το πρόσωπό της να συννεφιάσει…Τον φαντάστηκε να είναι πίσω της όρθιος να της χαϊδεύει τα μαλλιά απαλά κι έπειτα εκείνη να ανατριχιάζει…Θυμήθηκε τα απαλά του λεπτά δάχτυλα να αγγίζουν το λαιμό της και στην πορεία ένιωσε εκείνη την αίσθηση όταν της άγγιζε όλο της το κορμί, τα φιλιά του και όλα του τα χάδια…Ένα ρίγος τη διαπέρασε στιγμιαία…Της έλειπε πάρα πολύ. Της είχε λείψει να κοιτάζει στα μάτια του βαθιά και στο καστανό των ματιών του να βρίσκει εκείνες τις μικρές μικρές πιτσιλιές από λαδί χρώμα…Αχ αυτά του τα μάτια, που όταν την κοιτούσαν έντονα άλλαζε το βλέμμα της, πόσο της είχαν λείψει. Κι έμεινε εκεί καρφωμένη να τον σκέφτεται και να ηρεμεί. Όπως πάντα ηρεμεί στην αγκαλιά του...Ένα μικρό λεπτό δάκρυ κατάφερε να κυλήσει από το συναίσθημα που δεν μπορούσε να είναι μαζί του και από το πόσο τον αγαπούσε και της έλειπε…Της έλειπε ολόκληρος…Σε ολόκληρο το σώμα της…Ένιωσε ότι ήθελε να κοιμηθεί με τη σκέψη του, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερε…

Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

Απόφαση Αλλαγής

-->
Όχι δεν είναι ο γάμος που μ’ ενοχλεί…Έτσι κι αλλιώς ένα χαρτί είναι…Όχι ούτε η συγκατοίκηση είναι…Πιστεύω θα την παλέψω! Η μετακόμιση όμως είναι ένα μεγάλο πρόβλημα…Ο γάμος είναι η μεγάλη απόφαση, η μετακόμιση όμως είναι η μεγαλύτερη αλλαγή…
Γενικά στη ζωή μου δεν είμαι των αλλαγών. Πάντα δενόμουν με όλα και έμενα εκεί κολλημένη…Και το να αλλάξεις γειτονιά και να πας κάπου που απλά επισκέπτεσαι 5μιση χρόνια τώρα δεν είναι και ότι καλύτερο…Εγώ εδώ μεγάλωσα, εδώ πήγα σχολείο, εδώ ξέρω όλους τους δρόμους και εδώ έχω όλες μου τις αναμνήσεις…Κάποτε έλεγα ότι τα παιδιά μου θα έχουν τους ίδιους καθηγητές με εμένα…Φευ! Μόνο σε περίπτωση επαναπατρισμού θα γίνει αυτό!
Είναι θέμα συνήθειας όλα δε λέω, όμως μέχρι εμένα να μου γίνει συνήθεια θα έχουμε δράματα! Και κλάματα!!! Αμάν αυτές οι ευαισθησίες μου πια! Και όλοι με ρωτάνε πως νιώθω για το γάμο…Τίποτα δεν νιώθω για το γάμο…Για ρώτα με πως νιώθω τώρα που φεύγω από εδώ…
Ξέρω σίγουρα πως όσο και να έχω συνηθίσει από εκεί, πάντα όποτε επιστρέφω εδώ στο σπίτι μου μια μεγάλη συγκίνηση θα την έχω…Πάντα θα νιώθω ότι είμαι σπίτι μου…Και ας είναι πλέον μόνο το πατρικό μου…

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

Γιατί όλα είναι στημένα....

-->
Δείτε το όλο και με προσοχή…Και δεν θεωρώ ότι είναι υπερβολή…


Χτες

-->
Εντάξει είχες δίκιο αλλά δεν το κάνω επειδή μου το ανέφερες! Το κάνω απλά γιατί αποφάσισα να δημοσιοποιηθεί η σκέψη μου!
Ωραία πέρασα σήμερα το ίδιο ελπίζω κι εσύ. Χάρηκα πάρα πολύ που σε είδα! Έξω και με ήλιο μια φορά έστω και για λίγο! Το ξέρεις ότι μου έχεις λείψει μην τα ξανάλεμε, είχαμε και καιρό να βρεθούμε…Το ότι έχω μια αίσθηση μοναξιάς τις Δευτέρες στο έχω πει. Ότι ή μόνη μου ή μαζί σου ο Παπακαλιάτης, και αυτό στο έχω πει… Θέλω κάθε τόσο να σχολιάσω, λέω κάτι, κοιτάω γύρω μου και σκέφτομαι «που το λέω τώρα!!!» οπότε μιλάω μόνη μου…Όταν καμιά φορά τυχαίνουν μέρες που δεν έχουμε μιλήσει στο msn πάλι μου λείπει η παρέα σου και αυτό το ξέρεις! Και τις προάλλες που ήμουν για καφέ κάπου στη Σκουφά, πέρασα με τα πόδια μπροστά από τις εκδόσεις Μελάνι. Έστυψα το μυαλό μου και με τα πολλά θυμήθηκα ότι ήταν από αυτές τις εκδόσεις το βιβλίο που μου δάνεισες. Μετά το είδα και στη βιτρίνα του! Και χάρηκα…
Αλλά εντάξει! Τόσα γράφω κάθε τόσο! Ας σου αφιερώσω κι εσένα ένα ποστ δικό σου κατά δικό σου!
Τα σέβη μου και από το μπλογκ μου!

Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

Όνειρο ήτανε... (Vol.2)


«Όλα μου τα λεφτά για τη σκέψη σου!» του είπε περίεργη. Δεν της είπε τίποτα φυσικά…Με τα πολλά αφού τον ζάλισε, της είπε…Και μετά αγκαλιάστηκαν πιο σφιχτά…Κάποια στιγμή ενώ την είχε ακόμα στην αγκαλιά του, άπλωσε το χέρι του να πάρει ένα χαρτομάντιλο. Οι σκέψεις της ήταν αστραπιαίες…Σκέφτηκε «λες να είναι δάκρυ?» και καπάκι «μπααα αποκλείεται!». Άλλωστε δεν τον είχε δει ποτέ έτσι. Ή μάλλον όχι ποτέ…Ακόμα μια φορά. Αλλά όχι κλαμένο. Βουρκωμένο. Τότε στο σπίτι της μια φορά που έπρεπε να την αποχωριστεί για να επιστρέψει σπίτι του. Μετά τον είδε να σκουπίζει το στόμα και τη μύτη του. Και όταν απομακρύνθηκε από την αγκαλιά του τελείως είδε το δάκρυ που κυλούσε πάνω στο ζεστό του μάγουλο. Η καρδιά της πήγε να σπάσει…Μαρμάρωσε. Του είπε αστειευόμενη για να ελαφρύνει το κλίμα ότι δεν θα του ξαναδώσει λεφτά για να της πει την σκέψη του. Της χαμογέλασε με ένα πολύ παράξενο χαμόγελο, λίγο ειρωνικό, λίγο σα να εννοούσε ότι «Είδες? Καλά έκανα και δεν έλεγα τόση ώρα τι σκεφτόμουν». Κάπως έτσι κι ύστερα έφυγε. Ε ήταν η ώρα πάλι δυστυχώς.
Εκείνος όμως δεν ξέρει ότι εκείνη κάθε βράδυ είναι έτσι. Δεν ξέρει ότι εάν εκείνος βούρκωσε μια φορά που έπρεπε να την αποχωριστεί για να πάει σπίτι του, εκείνη κλαίει κάθε βράδυ που θα πρέπει να τον αποχωριστεί για δεύτερη φορά στη ζωή της για πάντα. Αλλά για πάντα αυτή τη φορά…Τότε ήθελε τώρα όχι. Τώρα θα ήταν χωρίς επιστροφή. Βέβαια δεν ξέρεις πως τα φέρνει η ζωή, αλλά το πιο πιθανό είναι να είναι χωρίς επιστροφή…Για πάντα δική του θα ήταν…αλλά για πάντα μακριά του…

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Χρόνια πολλά και καλά!!

-->
Ε σήμερα που έχεις τα γενέθλιά σου είπα να μην γράψω τίποτα. Αλλά να μην γράψω τίποτα? Εντάξει θέλω μόνο να σου πω ότι δεν είπα στο τηλέφωνο…Εύχομαι κάθε σου όνειρο να είναι η ζωή σου…Να το ζεις αληθινά εσύ που ξέρεις πώς να ζεις τη ζωή. Συνέχισε λοιπόν να ονειρεύεσαι κάθε μέρα όπως κανείς και ζήσε το…Να καμαρώσεις το γιο σου κούκλο και υγιή και να μην τον κάνεις σαν τα εσένα! Να είσαι πάντα καλά…

Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

Ούτε καν...

-->
Ήρθα σήμερα να σε δω. Είχα 3 μήνες να σε δω? Ε κάπου τόσο…Μου είχες λείψει είναι η αλήθεια, αλλά δεν ξέρω γιατί, ένιωθα λίγο μακριά σου αυτόν τον καιρό…Σήμερα που σε ξαναείδα ένιωσα πάλι σα να μην είχε περάσει μια μέρα από τότε που με κρατούσες στα χέρια σου…σε φίλησα στο μάγουλο κάτσαμε απέναντι και τα είπαμε για δυο ώρες. Ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν…Τελικά μου είχες λείψει παραπάνω από ότι νόμιζα…Σε κοιτούσα εκεί απέναντί μου να με κοιτάς με εκείνο το βλέμμα όλο πονηριά. Δε νομίζω να έχω δει πιο πονηρά μάτια ξανά! Ήθελα να σηκωθώ να σε πνίξω στην αγκαλιά μου αλλά τίποτα. Εκεί καρφωμένη η χαζή! Μετά ήρθε περιστατικό και έφυγα με ένα τα λέμε…Ούτε καν να σε φιλήσω…ούτε καν…κρίμα…

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Να με φιλάς όλη τη νύχτα όσο αντέξεις...




Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
Μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Σαν δυο φωτάκια βραδινού αεροπλάνου
τα δυο σου μάτια και χαράζουν τον αέρα
η αγκαλιά σου είναι η σκάλα του Μιλάνου
κι εγώ απόψε έχω επίσημη πρεμιέρα

Πάρε με πάρε με
μέσα σου να κρυφτώ
σαν να μην έζησα
πριν απ' το βράδυ αυτό

Θέλω να δω το πρόσωπο σου ανθισμένο
να με φιλάς όλη τη νύχτα όσο αντέξεις
σαν φλιπεράκι γελαστό ξετρελαμένο
σου δίνω ακόμα μία μπίλια για να παίξεις

Πάρε με πάρε με
μέσα σου να κρυφτώ
σαν να μην έζησα
πριν απ' το βράδυ αυτό

Κι ύστερα ξάπλωσε κοντά μου και κοιμήσου
εγώ θα πιάσω μια γωνίτσα στο κρεβάτι
όχι πως έχω το κλειδί του παραδείσου
μα σ' αγαπώ κι αυτό νομίζω είναι κάτι
Σήμερα που επέστρεφα στο σπίτι μου το βράδυ το έβαλε στο ράδιο την ώρα που πάρκαρα…Στεναχωρήθηκα που έπρεπε να το κόψω για να ανέβω πάνω. Οπότε έκατσα στο αμάξι και το άκουσα. Θες να σου πω και γιατί σε σκέφτηκα πάλι? Αυτό το τραγούδι έχει αυτόν τον ήχο σαν από παιδικό παιχνίδι σε κάποια σημεία…Πάντα η θύμηση σου με ταξιδεύει στην εφηβεία μας…Τότε που ήμασταν μαζί και όλα έμοιαζαν ιδανικά και ήρεμα…Χωρίς έννοιες ήταν αυτοί οι καιροί…
Όταν είχα πάει Βασίλη τον Μάρτιο και το είπε μαζί με το Σ’ ακολουθώ δάκρυσα πάλι…Σφίχτηκα αλλά δεν τα κατάφερα…Δεν θέλω να πιέζομαι πάλι…Θέλω να είμαι στην αγκαλιά σου και να το ακούμε μαζί. Να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά και όλα να είναι γαλήνια γύρω μου. Να με αγκαλιάζεις και να μην φοβάμαι τίποτα. Σ’ αγαπάω πολύ ακόμα...και για πάντα…Και όπως λέει και ένα άλλο του Βασίλη "έχουν περάσει τόσα χρόνια μ’ αυτή η αγάπη δεν περνάει"…Καληνύχτα καρδιά μου…


P.S. Τα λόγια είναι για σένα που δεν μπορείς χωρίς αυτά…
Πάρε με πάρε με
μέσα σου να κρυφτώ
σαν να μην έζησα
πριν απ' το βράδυ αυτό
Δεν είχα ζήσει πριν από εκείνο το βράδυ που πρωτοαγκαλιαστήκαμε και πρωτοφιληθήκαμε το ξέρεις?

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Α’ – Γ’ (1998 – 2001)

-->
Τέσσερις μέρες τώρα δεν είχα ίντερνετ…κατά τ’ άλλα τους πληρώνουμε κιόλας…τεσπα…Καλό μήνα σε όλους εύχομαι!
Με αφορμή ένα ποστ από το μπλογκ μιας κοπέλας που είμαι αναγνώστρια, άνοιξα ένα τετράδιο που είχα στο λύκειο και μου είχαν γράψει όλοι οι συμμαθητές μου κάτι…Στην Α’ και στην Γ’ λυκείου είχα δώσει να μου γράψουν…Στην πρώτη λυκείου κάποιους του ήξερα από το γυμνάσιο κάποιους άλλους όχι…Έριξα μια γρήγορη μάτια σε αφιερώσεις από άτομα που εκτιμάω ακόμα πολύ…Υπάρχει μια διαφορά στις αφιερώσεις της Α’ και της Γ’ λυκείου…Στην Γ’ λυκείου ήταν και η πενθήμερη στη μέση…Όσοι μου έγραψαν μετά από τότε αναφέρονταν όλοι σε ένα πολύ ευχάριστο γεγονός που συνέβη τότε…Τότε όλοι ξαφνικά με εκτίμησαν και με συμπάθησαν! Όταν το ευχάριστο αυτό γεγονός σταμάτησε να υπάρχει και μετατράπηκε σε όχι και τόσο ευχάριστο (δυστυχώς συμβαίνουν και αυτά…), εγώ έπαψα να είμαι εκείνη που όλοι εκτιμούσατε ε? Όχι? Ε εγώ έτσι ένιωθα…
Πήγα πολύ πίσω με αυτό το τετράδιο…Ναι οι πιο πολλοί έγραφαν τις κλασικές ευχές «σε ξέρω λίγο σε ξεχώρισα αμέσως» κτλ…Εγώ όλους αυτούς που με «ξεχώρισαν» δεν τους έχω ξαναδεί από τότε! Οι ευχές των λίγων μετράνε τελικά…Όντως Μ. δεν έγραψες όλες αυτές τις κοινές μπούρδες, όντως Γ. ότι δεν πάρεις μοναχός σε αυτή τη ζωή κανείς δεν θα στο δώσει και όντως Θ. δεν αξίζει να απογοητευόμαστε με ότι κακό μας συμβαίνει! Η παρέα αυτή - εξαιρώ τον Α. για άπειρους λόγους - έχει γράψει τα καλύτερα…Και ας άλλαξαν πολλά μετά…Και ναι μπορεί να είσαι ο πιο σπαστικός φίλος που είχα ποτέ, όμως σε αγαπάω έτσι όπως είσαι! Πλέον δεν χρειάζεται να είσαι μεθυσμένος για να σε αγαπάω! Και τον έτερο της παρέας τον αγαπάω κι ας μην έχουμε τόσα να πούμε και κρυβόμαστε πίσω από το χιουμοράκι και την πλακίτσα! Για σένα Θ. τι να πω…? Δεν υπάρχουν λόγια έτσι κι αλλιώς!
Αυτό ήταν ένα γρήγορο φλας μπακ στην εφηβεία μου με δανεικές λέξεις από τις αφιερώσεις σας! Σας αγαπώ πολύ όλους, με διαφορετικό τρόπο. Και όπως λέω κι εγώ η αγάπη έχει διάφορες μορφές, αλλά αν υπάρχει ειλικρινά δεν φεύγει ποτέ και δεν αλλάζει μορφή…Στο χέρι μας είναι άμα τη θάψουμε ή άμα την κρατήσουμε ζωντανή…
Ευχαριστώ το σύμπαν που συνωμότησε και σας έφερε στη ζωή μου!

Καπως ετσι

-->
δεν αντεξα να μην στειλω λιγο πριν αλλαξει η μερα
και ας μου ελεγε το αντιθετο
δεν κανω ποτε στρατηγικες
κανω παντα αυτο που νιωθω
και μαζι σου νιωθω παρα παρα πολλα και δυνατα
σου εστειλα το μηνυμα και ξαπλωσα
βγηκε μεγαλο οπως αναμενοταν
εσβησα και λιγο να φανταστεις
ξαπλωσα και ακουγα μουσικη
δεν εχουμε δικο μας τραγουδι
αλλα ειναι δυο τρια τα οποια τα "εμαθα" μαζι σου
ψεματα τεσσερα ειναι
ακουσα λοιπον το ενα οταν ημουν στο κρεββατι
χαμογελα πικρα ισως αλλα μεσα μου ειπα
σημαδι οτι θα απαντησει
χρειαζομαι σημαδι πια για μια απαντηση σε ενα τυπικο μηνυμα
το τραγουδι που ακουσα ηταν αυτο που ακουγα οταν μου ελειπες
μαλλον ηταν σημαδι οτι θα συνεχισεις να μου λειπεις
δεν απαντησες και δεν το εχεις κανει μεχρι τωρα
με κανεναν τροπο δεν το εκανες
ηθελα να σου δωσω ακομα μια μερα
αλλα οπως ειπε και ο αλλος ποσο μαλακας να γινω;
δεν θελω να κανω παραπονο
δεν θελω γιατι εκτος οτι πεφτω πρωτα στα ματια μου σε κανω να νιωθεις και εσυ ασχημα
αλλα θελω να σε κανω να δεις πως νιωθω τωρα
αποκομμενη απο ολους και απο ολα
κλεμενο
να νιωσεις μια μερα ασχημα και ας ειναι τα γενεθλια σου
γιατι εγω νιωθω πολλες μερες ασχημα
ηθελα να σου ευχηθω πολυ νωρις
πριν ακομα ερθουν
γιατι ηθελα τοσο πολυ να μου απαντησεις , να ασχοληθεις επιτελους μαζι μου
και ας ειναι απο υποχρεωση
θλιβερο; το ξερω