Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Πως κι έτσι?

Δεν βλέπω συχνά όνειρα…Και να δω σπάνια θα θυμάμαι τι είδα…Χθες το βράδυ ήρθες στον ύπνο μου μετά από πολλά χρόνια…Και ανάθεμα αν σε είχα δει στον ύπνο μου ποτέ…Μπορεί και να σε είχα δει όμως…Γιατί ήρθες? Για να με ταράξεις? Δεν μου μίλησες, μόνο με κοιτούσες με κλεφτές ματιές…Ακόμα και στο όνειρο δεν μου μιλούσες…Ήμουν με μια φίλη μου, που τώρα μένει στην πόλη που μεγάλωσες, σε κάτι σαν είσοδο πολυκατοικίας…Εσύ περίμενες το ασανσέρ με εκείνη την κολλητή σου που δεν συμπάθησα ποτέ. Και γιατί να τη συμπαθήσω κιόλας? Με αυτά που ήξερα είναι εύκολο να τη στραβοκοιτώ πάντα κι ας μην τη ζήλευα ποτέ…Το όνειρο τελείωσε με τον ήχο από το ξυπνητήρι μου… Όχι τελικά ούτε στο όνειρο δεν είπαμε ένα γεια…Ούτε εκεί…Ταράχτηκα πάλι…Ένιωσα όταν άνοιξα τα μάτια μου ένα σφίξιμο στο στομάχι…Πάλι…Δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ…Ούτε στον ύπνο μου… Να είσαι καλά εκεί στα ξένα που είσαι…

2 σχόλια:

  1. Ηρέμισε κοριτσάκι μου...όνειρο ήταν. (όπως λένε στα μικρά παιδιά οι μανάδες τους όταν βλέπουν εφιάλτες) κι αυτό όχι γιατί είδες εφιάλτη αλλά για την αίσθηση που σου άφησε όταν ξύπνησες...
    Πάντως να ξέρεις πως όλοι κάθε βράδυ ονειρευόμαστε και μάλιστα τα τελευταία λεπτά πριν ξυπνήσουμε. Και δεν βλέπουμε ένα όνειρο, αλλά πολλά, αμέτρητα που τα περισσότερα συνήθως δεν τα θυμόμαστε.
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το ξερω αυτο που λες οτι βλεπουμε πολλα αλλα εγω δεν τα θυμαμαι ποτε..Μαλλον οχι ποτε!Τα θυμαμαι σπανια..
    Περασε ναι,αλλα μου εχει επηρεασει ολη τη μερα...
    Φιλια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή