Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

Όνειρο ήτανε....

-->
Πάντα έχει άγχος όταν είναι να πάει στον οδοντίατρο για τον οποιοδήποτε λόγο. Σήμερα όμως ξεκίνησε νωρίτερα και με χαρά γιατί θα τον έβλεπε «τυχαία» και είχε καλή διάθεση παρ’ ότι θα πήγαινε μετά σε κάτι που φοβόταν πάντα…Πήρε το μετρό όσο πιο γρήγορα μπορούσε και όσο περνούσε η ώρα μέχρι να φτάσει ένιωθε ένα χαμόγελο εσωτερικό, μια μεγάλη χαρά…Ανεβαίνοντας τις κυλιόμενες τον είδε εκεί που ακυρώνουν τα εισιτήρια. Εκείνη την ώρα το εσωτερικό χαμόγελο έγινε και εξωτερικό! Ένα διάπλατο χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό της…Πάντα αυτή ήταν η αντίδραση της όταν τον έβλεπε…Ότι και αν είχε, όπου κι αν πονούσε, τα ξεχνούσε όλα στη θεά του. Δεν τον φίλησε δεν τη φίλησε…Μόνο ένα γεια. Έκατσαν να πιει εκείνη τη κλασική της σοκολάτα με γεύση βανίλια, εκείνος πήρε ένα χυμό πορτοκάλι που τελικά ήταν και ξινός! Τη ρώτησε τι ώρα ήταν το ραντεβού με τον οδοντίατρο και μετά της είπε: «Λίγο νωρίς δεν έφυγες για να πας στον οδοντίατρο?» και εκείνη του απάντησε «Ναι αλλά είχαμε πει να βρεθούμε «τυχαία»!». Ήταν πολύ χαρούμενη που είχαν μια ωρίτσα στη διάθεσή τους να τα πουν…Τον πείραζε πάλι, γέλασε κοροϊδευτικά μαζί του κι εκείνος τίποτα! Απλά την κοιτούσε που χαχάνιζε…Ήταν αλήθεια πολύ ευτυχισμένη εκείνη την ώρα…Ήξερε ότι του αρέσει να την κοιτάζει όταν εκείνη γελάει με εκείνο το περιπαικτικό γελάκι! Κάποια στιγμή δεν άντεξε και του έπιασε το χέρι…Δεν την ένοιαζε που ήταν κόσμος τριγύρω…Ούτε αυτό που λένε ότι ο κόσμος είναι μικρός…Τον αγαπάει τόσο που δεν μπορεί να είναι δίπλα του και να μην του αγγίζει ούτε καν το χέρι…Εκείνη την ώρα για εκείνη ήταν μόνο εκείνη και εκείνος…Κανείς άλλος γύρω τους…Της πρότεινε μετά από λίγο να περπατήσουν ως εκεί που έπρεπε για να πάρει το μετρό για να πάει στον οδοντίατρο…Χάρηκε πάρα πολύ για την ιδέα! Της αρέσει πολύ να περπατάει και ειδικά μαζί του…Περπατώντας του έπιασε το χέρι και περπάτησαν έτσι ως εκεί…Χέρι χέρι…Δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από δίπλα του…Ήταν χαμογελαστή και πέρα για πέρα ευτυχισμένη…Κι εκείνος έδειχνε έτσι…Πριν τον αποχωριστεί αντάλλαξαν δυο φιλία γεμάτα γλύκα, του χάιδεψε την πλάτη, τον αγκάλιασε σφιχτούτσικα και μπήκε στο συρμό…Ήταν η πιο χαρούμενη μέρα της τον τελευταίο καιρό…Είχε κιόλας ξεχάσει ότι θα πονούσε στον οδοντίατρο…Μέχρι που έφτασε στην πόρτα του!

4 σχόλια:

  1. Αχ αχ αχ... Τι όμορφο!!!
    (όχι ο οδοντίατρος φυσικά)...η "τυχαία" συνάντηση... Τα βλέμματα, τα χαχανητά, το περπάτημα χέρι-χέρι, τα φιλιά, η αγκαλιά...
    Θέλω κι εγώ...

    Υ.Γ.
    Μπορείς να μου πεις αν θυμάσαι πως να βάλω να φαίνεται μικρή φωτό εκεί που με δείχνει ως αναγνώστη;;;!!!
    Φιλιά, πολύ γλυκό κείμενο...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν θελεις να σου συμβει σου το ευχομαι...ειναι ευκολο αρκει να βρεις να νοιαζεσαι καποιον και να τον αγαπας...και να ειναι αμοιβαιο...Καλη τυχη!

    Υ.Γ.Δεν ξερω,θα ρωτησω φιλο μπλογκερ να μου πει αμα ξερει! Εισαι ο αναγνωστης μου χωρις εικονα δλδ??

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτή είμαι...
    Παλιά το είχα βρει... τώρα δεν θυμάμαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν ξερω γιατι συμβαινει αυτο,ουτε και ο φιλος μπλογκερ ξερει.Συνηθως βγαινει αυτοματα με το που γινεσαι αναγνωστης σε καποιον.Στα σχολια που κανεις βγαινει ομως ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή