Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Πως κι έτσι?

Δεν βλέπω συχνά όνειρα…Και να δω σπάνια θα θυμάμαι τι είδα…Χθες το βράδυ ήρθες στον ύπνο μου μετά από πολλά χρόνια…Και ανάθεμα αν σε είχα δει στον ύπνο μου ποτέ…Μπορεί και να σε είχα δει όμως…Γιατί ήρθες? Για να με ταράξεις? Δεν μου μίλησες, μόνο με κοιτούσες με κλεφτές ματιές…Ακόμα και στο όνειρο δεν μου μιλούσες…Ήμουν με μια φίλη μου, που τώρα μένει στην πόλη που μεγάλωσες, σε κάτι σαν είσοδο πολυκατοικίας…Εσύ περίμενες το ασανσέρ με εκείνη την κολλητή σου που δεν συμπάθησα ποτέ. Και γιατί να τη συμπαθήσω κιόλας? Με αυτά που ήξερα είναι εύκολο να τη στραβοκοιτώ πάντα κι ας μην τη ζήλευα ποτέ…Το όνειρο τελείωσε με τον ήχο από το ξυπνητήρι μου… Όχι τελικά ούτε στο όνειρο δεν είπαμε ένα γεια…Ούτε εκεί…Ταράχτηκα πάλι…Ένιωσα όταν άνοιξα τα μάτια μου ένα σφίξιμο στο στομάχι…Πάλι…Δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ…Ούτε στον ύπνο μου… Να είσαι καλά εκεί στα ξένα που είσαι…

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

Πάπας: Νιώθω βαθιά ντροπή και θλίψη

-->
“Με θύματα σεξουαλικής κακοποίησης από καθολικούς ιερείς συναντήθηκε ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’ κατά την επίσκεψή του στη Μάλτα, εκφράζοντας ντροπή και θλίψη για τον πόνο που βιώσαν.
Ο ποντίφικας δεσμεύτηκε ότι η καθολική εκκλησία θα κάνει ότι μπορεί για να δικαιωθούν τα θύματα και να προστατεύσει τους νέους ανθρώπους στο μέλλον.
Ο ποντίφικας είναι «βαθιά συγκινημένος από τις ιστορίες τους και εξέφρασε την ντροπή και τη θλίψη του για όσα υπέστησαν εκείνοι και οι οικογένειές τους», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Βατικανού, Φεντερίκο Λομπράντι, στους δημοσιογράφους. Τρεις καθολικοί ιερείς έχουν κατηγορηθεί για σεξουαλική κακοποίηση αγοριών σε ορφανοτροφεία της Μάλτας τις δεκαετίες ’80 και ’90. Δέκα άνδρες που κακοποιήθηκαν από ιερείς όταν ήταν παιδιά είχαν ζητήσει κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον Πάπα, κατά την επίσκεψή του στη χώρα. Ο Πάπας Βενέδικτος απέφυγε να κάνει την όποια ευθεία αναφορά στα σκάνδαλα που κλυδωνίζουν την Αγία Έδρα και κάλεσε τους πολίτες της Μάλτας να διατηρήσουν την πίστη τους, παρά τις προκλήσεις της σύγχρονης κοινωνίας.


Πηγή : Metro 19-4-2010 Αρ. Φύλλου 2.241

(Λέω να το αφήσω ασχολίαστο και ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματα του…Ένα μόνο θα πω…Το άρθρο αυτό ήταν το τελευταίο άρθρο κάτω κάτω με μικρά γράμματα στην εφημερίδα. Και βέβαια υπάρχουν πολλά άλλα σημαντικά θέματα, εφ’ όσον το συγκεκριμένο δεν αφορά τη χώρα μας, απλά θεωρώ ότι του άξιζε καλύτερη θέση για περισσότερους αναγνώστες…Αλλά ή δεν μας συμφέρει ή δεν θέλουμε να τα βλέπουν πολλοί αυτά…)

Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

Όνειρο ήτανε....

-->
Πάντα έχει άγχος όταν είναι να πάει στον οδοντίατρο για τον οποιοδήποτε λόγο. Σήμερα όμως ξεκίνησε νωρίτερα και με χαρά γιατί θα τον έβλεπε «τυχαία» και είχε καλή διάθεση παρ’ ότι θα πήγαινε μετά σε κάτι που φοβόταν πάντα…Πήρε το μετρό όσο πιο γρήγορα μπορούσε και όσο περνούσε η ώρα μέχρι να φτάσει ένιωθε ένα χαμόγελο εσωτερικό, μια μεγάλη χαρά…Ανεβαίνοντας τις κυλιόμενες τον είδε εκεί που ακυρώνουν τα εισιτήρια. Εκείνη την ώρα το εσωτερικό χαμόγελο έγινε και εξωτερικό! Ένα διάπλατο χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό της…Πάντα αυτή ήταν η αντίδραση της όταν τον έβλεπε…Ότι και αν είχε, όπου κι αν πονούσε, τα ξεχνούσε όλα στη θεά του. Δεν τον φίλησε δεν τη φίλησε…Μόνο ένα γεια. Έκατσαν να πιει εκείνη τη κλασική της σοκολάτα με γεύση βανίλια, εκείνος πήρε ένα χυμό πορτοκάλι που τελικά ήταν και ξινός! Τη ρώτησε τι ώρα ήταν το ραντεβού με τον οδοντίατρο και μετά της είπε: «Λίγο νωρίς δεν έφυγες για να πας στον οδοντίατρο?» και εκείνη του απάντησε «Ναι αλλά είχαμε πει να βρεθούμε «τυχαία»!». Ήταν πολύ χαρούμενη που είχαν μια ωρίτσα στη διάθεσή τους να τα πουν…Τον πείραζε πάλι, γέλασε κοροϊδευτικά μαζί του κι εκείνος τίποτα! Απλά την κοιτούσε που χαχάνιζε…Ήταν αλήθεια πολύ ευτυχισμένη εκείνη την ώρα…Ήξερε ότι του αρέσει να την κοιτάζει όταν εκείνη γελάει με εκείνο το περιπαικτικό γελάκι! Κάποια στιγμή δεν άντεξε και του έπιασε το χέρι…Δεν την ένοιαζε που ήταν κόσμος τριγύρω…Ούτε αυτό που λένε ότι ο κόσμος είναι μικρός…Τον αγαπάει τόσο που δεν μπορεί να είναι δίπλα του και να μην του αγγίζει ούτε καν το χέρι…Εκείνη την ώρα για εκείνη ήταν μόνο εκείνη και εκείνος…Κανείς άλλος γύρω τους…Της πρότεινε μετά από λίγο να περπατήσουν ως εκεί που έπρεπε για να πάρει το μετρό για να πάει στον οδοντίατρο…Χάρηκε πάρα πολύ για την ιδέα! Της αρέσει πολύ να περπατάει και ειδικά μαζί του…Περπατώντας του έπιασε το χέρι και περπάτησαν έτσι ως εκεί…Χέρι χέρι…Δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από δίπλα του…Ήταν χαμογελαστή και πέρα για πέρα ευτυχισμένη…Κι εκείνος έδειχνε έτσι…Πριν τον αποχωριστεί αντάλλαξαν δυο φιλία γεμάτα γλύκα, του χάιδεψε την πλάτη, τον αγκάλιασε σφιχτούτσικα και μπήκε στο συρμό…Ήταν η πιο χαρούμενη μέρα της τον τελευταίο καιρό…Είχε κιόλας ξεχάσει ότι θα πονούσε στον οδοντίατρο…Μέχρι που έφτασε στην πόρτα του!

Πέμπτη, 15 Απριλίου 2010

Για σκέψου καλύτερα....


Πρόσφατα τελείωσα ένα βιβλίο του Μαρκήσιου Ντε Σαντ (ευχαριστώ που μου το δάνεισες). Στην εισαγωγή έχει την βιογραφία του…Έκλυτος βίος, διαζύγια, διωγμοί και φύλακες. Ο άνθρωπος αυτός έζησε τον μεσαίωνα στη Γαλλία. Για όσους δεν γνωρίζουν, αυτό σημαίνει έζησε στην πιο συντηρητική χώρα την πιο συντηρητική περίοδο της ιστορίας…Τότε όσοι δεν πήγαιναν με τον όχλο καίγονταν στην πυρά ή κυνηγιόνταν άγρια όλοι με την κατηγορία του μάγου – μάγισσας! (βλέπε Ζαν Ντ’Αρκ!) Τέλος πάντων ας μην ξεφεύγω…Ο Ντε Σαντ λοιπόν, στο τέλος του βιβλίου αυτού, 20 σελίδες πριν, έχει ένα κεφάλαιο με έναν υποθετικό (μάλλον) διάλογο ενός ετοιμοθάνατου με έναν ιερέα. Ενώ όλο το βιβλίο είναι σεξουαλικού ας πούμε περιεχομένου, εκεί κάνει την έκπληξη και αναφέρεται σε κάτι άσχετο αλλά πολύ κοντά σε κάποια πιστεύω μου. Τα θρησκευτικά πιστεύω μου…
Ξέρω ξέρω πολλοί θα με κοιτάξουν με στραβό μάτι και με αρκετούς έχω διαφωνήσει έντονα για το συγκεκριμένο θέμα (με όσους δηλαδή είχα την τόλμη να μιλήσω). Αλήθεια τώρα, έχετε σκεφτεί εάν όλα αυτά που μας μάθαιναν στο σχολείο τόσα χρόνια για την φοβερή και τρομερή θρησκεία μας που καμία άλλη δεν είναι καλύτερη, μήπως, λέω μήπως, ήταν ένα τεράστιο ψέμα? Μήπως ρε παιδί μου ο Χριστός δεν ήταν αυτός που νομίζουμε και οι μαθητές του δεν υπήρξαν ποτέ μαθητές κανενός? Μήπως όλα αυτά φτιάχτηκαν από ιστορικούς ή και από κάποιους αφελείς ανθρώπους που από την ανάγκη τους να πιστέψουν κάπου έπλασαν μια ιστορία που τελικά αποδείχτηκε πιασάρικη? Και γιατί δηλαδή να μην πιστέψω στον Αλλάχ, στον Βούδα, στην αγελάδα ή και σε τίποτα ακόμα? Τι το κατώτερο έχουν όλοι αυτοί που πιστεύουν εκεί δηλαδή? Γιατί κατά το χριστιανισμό είναι οκ οι άλλες θρησκείες αλλά τις παρόμοιες με τη δική μας τις κατακρίνουμε και τις λέμε αιρέσεις? Κι άμα είμαστε εμείς η αίρεση? Εγώ πιστεύω ότι ακόμα και οι πατέρες της εκκλησίας μας ξέρουν ότι δεν… εντάξει κι εγώ νηστεύω τη Μ. Εβδομάδα (για αποτοξίνωση βασικά) και πηγαίνω στον επιτάφιο και την ανάσταση στην εκκλησία και σε εκκλησία θα παντρευτώ επειδή έτσι μου αρέσει καλύτερα (όχι ότι με χάλαγε και το Δημαρχείο) και επειδή και η μανούλα μου θα πάρει τρία υπογλώσσια για να γλιτώσουμε το εγκεφαλικό άμα της πούμε για γάμο σε Δημαρχείο…Και όχι μαμά δεν είναι ζιζάνια του σατανά! Γιατί λοιπόν να κάψουμε τον Ντε Σαντ τον μεσαίωνα και να περιφρονήσουμε ή βρίσουμε σήμερα κάποιον που τελικά μπορεί να λέει την αλήθεια?!
Κ επειδή δεν έχω και πολλά λόγια να αραδιάσω εδώ δείτε αυτό το τρειλερ
 
 και μετά την ταινία η οποία υπάρχει ολόκληρη χωρίς υπότιτλους στο youtube και εδώ αλλά όλο και σε κάποιο βίντεο κλαμπ θα υπάρχει με υπότιτλο…



Φυσικά και έχει και άλλες προεκτάσεις η ταινία και όχι μόνο θρησκευτικές…Είναι απίστευτα καθηλωτική και πέρα για πέρα ειλικρινής και αληθινή…Αλήθεια απορώ πως η Αμερική και το Βατικανό άφησαν κάτι τέτοιο ασχολίαστο…Γιατί άραγε??
Ελπίζω να βρω χρόνο κάποια στιγμή να μιλήσω και για τα υπόλοιπα ψέματα που μας έχουν πει, και τα έχουμε πιστέψει, που τόσο καλά παρουσιάζει αυτή η ταινία…

Paulo Coelho – Εμπνεύσεις (Vol.2)

Υπάρχουν στιγμές που η ζωή χωρίζει δυο ανθρώπους, για να καταλάβουν και οι δυο πόσο σημαντικός είναι ο ένας για τον άλλο.

Η αγάπη σου με λυτρώνει και μου δίνει πίσω τα όνειρα μου.

Έστω και αν αυτό σήμαινε χωρισμό, μοναξιά, θλίψη, η αγάπη άξιζε ακόμα και την τελευταία πεντάρα του τιμήματός της.
-->

I’m findddd!!!!

-->
Μήπως με φύσηξε κανένα αεράκι και δεν το κατάλαβα? Μήπως ντύθηκα ελαφριά χτες και δεν το κατάλαβα? Πως την άρπαξα έτσι ρε γμτ….συνάχι και φτέρνισμα, φτέρνισμα και συνάχι…

Σάββατο, 10 Απριλίου 2010

Έρευνα



Άκουγα χθες στο ραδιόφωνο, ότι έγινε μια έρευνα που έδειξε λέει ότι οι γυναίκες περνάνε 8 χρόνια από τη ζωή τους στα μαγαζιά και στις βιτρίνες! Τι έρευνα είναι αυτή που δεν με ρώτησαν εμένα ρε γμτ! Θα κατέβαζα το μέσο όρο κατά παααρα πολύ! Τελικά κάθε μέρα που περνάει το πιστεύω ότι δεν είμαι από τις κλασικές γυναίκες…Δεν μου αρέσει να φτιάχνω τα νύχια μου, να ντύνομαι με την τελευταία λέξη της μόδας, να βάφομαι πολύ και συχνά, προφανώς να βολτάρω κάθε τόσο στις βιτρίνες, να μιλάω με τις φίλες μου διαρκώς για ρούχα παπούτσια και ότι άλλη παρόμοια γυναικεία συζήτηση…Εγώ θέλω να πηγαίνω στο γήπεδο, να φοράω ένα τζιν και ένα μπλουζάκι, να παίζω pro, rpg (αχ αυτό το rpg...) και ότι άλλο παρόμοιο παιχνίδι υπάρχει σε playstation ή pc, να ακούω ελληνικό και ξένο ροκ και πολύ metal! Και ας μην μιλήσω για το σεξ!! Πόσες κοπέλες αλήθεια τα κάνουν όλα αυτά?? Ή τουλάχιστον θέλουν και τους αρέσει να τα κάνουν?? Και βέβαια κάνω πολλά άλλα που κάνουν πολλές γυναίκες απλά από όσες κοπέλες ξέρω ή ήξερα στη ζωή μου μόνο καναδυό μου έμοιαζαν σε αυτά...Γεια σου ξαδελφη!!!!

Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010

Μια όμορφη ιστορία...

Γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία! Θα πάω που μου θα πάει??!!


Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

Πάσχα στο χωριό...




Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα κάναμε Πάσχα εκτός Αθηνών…Κυρίως στα χωριά δηλαδή σε όποιο από τα δυο είχαμε χώρο να μείνουμε. Θυμάμαι 3 χρονιές μόνο Πάσχα στην Αθήνα που έτυχε για πολύ ιδιαιτέρους λόγους τότε. Κάθε χρόνο λοιπόν, εκτός από καναδυό φορές που είχαμε πάει στο εξοχικό του θείου μου στη Λούτσα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν Πάσχα στο χωριό…Πολλά ξαδέλφια, πολλές παρέες, παλιά εφηβικά φλερτ, πολύ ξεγνοιασιά…Ήταν μάταιο να πιστέψω ότι και το φετινό Πάσχα θα ήταν τόσο όμορφο όσο στα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια…Ωστόσο πήγα στο χωριό με την ελπίδα ότι θα περάσω τέλεια και θα ξεκουραστώ και τίποτα δεν έγινε! Εντάξει κοιμήθηκα λιγάκι δεν λέω αλλά δεν την είχα έτσι ακριβώς στο μυαλό μου την ξεκούραση…Το χωριό με πολύ λιγότερο κόσμο πια, οι παρέες λιγόστεψαν, το ίδιο και τα ξαδέλφια…Το μυαλό μου όμως γέμιζε συχνά με εικόνες του τότε…Και ήμουν βαθιά μέσα μου ευτυχισμένη για τα παιδικά χρόνια που έζησα…Οι ατελείωτες βόλτες στο χωριό με το τσούρμο τις παρέες έγιναν καφές στην γειτονική παραλία με την οικογένεια και η ατελείωτη ξεγνοιασιά έγιναν μια ξαφνική έννοια για ανάγκη ξεκούρασης…Είναι ωραίο να είσαι παιδί τελικά που δεν ζεις έχοντας έννοια δουλειά λεφτά και κοινωνική καταξίωση…Όσοι λένε "εγώ παραμένω ακόμα παιδί" απλά το προσπαθούν γιατί είναι πολύ βαθιά μέσα τους και τους βγαίνει κάποιες φορές, ενώ οι έννοιες για τη δουλειά κτλ τους τρώνε πάντα καθημερινά…Μόνο η αγνότητα τους μένει ίσως…
Δεν θα γκρινιάξω για τον επιτάφιο που φέτος τους ήρθε η επιφοίτηση πρώτη χρόνια να τον γυρίσουν σε όλο το χωριό και εγώ φορούσα 8ποντο, ούτε για την ανάσταση που λύσσαξαν με τα δυναμιτάκια που ακούγονταν σα να είχαμε πόλεμο και έκαναν και την πλατεία της εκκλησίας μπ@#$%, ούτε για τον παπά που ξέχασε στην αποκαθήλωση να κατεβάσει τον Χριστό από τον σταυρό ενώ έβαλε το πανί με την εικόνα του νεκρού Χριστού στον επιτάφιο, ούτε για τον ίδιο παπά που ξέχασε το «Διευχων» για να κλείσει την λειτουργία του επιταφίου!!! Γιατί έτσι είναι στο χωριό! Όλα ότι να ναι!!!!