Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010

Φεγγαράδα

24h



Έχετε σκεφτεί ποτέ τι θα θέλατε να κάνετε τις τελευταίες 24 ώρες της ζωής σας? Εάν ξέρατε σίγουρα ότι αύριο τέτοια ώρα θα πεθάνετε, που και με ποιους θα θέλατε να ήσασταν?
Εάν λοιπόν ήξερα ότι αύριο θα αφήσω τον μάταιο τούτο κόσμο, θα έβγαζα εισιτήριο με την πρώτη διαθέσιμη πτήση για Παρίσι. Θα πήγαινα εκεί που έχω τόσα χρόνια στο μυαλό μου ότι θέλω να πάω...Θα ήμουν λίγο θλιμμένη που τελικά το επισκέπτομαι για τόσο λίγο, αλλά θα «φύγω» τουλάχιστον ευτυχισμένη ότι το είδα έστω και λίγο. Δεν θα ψάξω να σε βρω όσο και να το θέλω – γιατί διάολε πεθαίνω αύριο! – όμως θα μου έρθει και πάλι μια μικρή θλίψη που δεν είμαι μαζί σου να μου δείξεις όλες τις χάρες της πόλης του Φωτός που πάντα μου άρεσε και πάντα την ήξερες καλύτερα από μένα…Θα έκανα βόλτα πλάι στο Σηκουάνα και θα έπινα καφεδάκι στα ωραία μικρά καφέ του Παρισιού με τραγούδια με ακορντεόν να ακούγονται…Θα ήμουν πολύ ευτυχισμένη κι ας ήξερα ότι πεθαίνω…Αλήθεια…
Αργά το βράδυ θα επέστρεφα Ελλάδα – δεν θέλω να πεθάνω στα ξένα! – και καπάκι θα έπαιρνα την πρώτη πτήση για Σαντορίνη (καράβι θα ήθελα –το προτιμώ– αλλά δεν ξέρω εάν θα με παίρνει ο χρόνος). Εκεί, μόλις έφτανα, θα πήγαινα από το άλλο άκρο του νησιού (όχι εκεί που τρέχουν όλοι για το ηλιοβασίλεμα!) να δω την ανατολή…Είναι το ίδιο μαγική όσο και η δύση κι όμως κανείς δεν λέει τίποτα…Εδώ ήταν ωραία στη Σύρο και στη Σταλίδα, στην Σαντορίνη δεν θα ήταν? Εκεί λοιπόν μαγεμένη από το θέαμα θα ήθελα να «φύγω», σκεπτόμενη ότι έχω ζήσει στη ζωή μου και όλα τα μέρη που έχω πάει και όλους τους ανθρώπους που συνάντησα και έζησα μαζί τους γλυκές και πικρές στιγμές…Να φύγω ήσυχη, ευτυχισμένη και χαμογελαστή…Και το βασικότερο?? Μόνη μου…

Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010

Περιπλανήσεις...


Μου αρέσει να περιπλανιέμαι στο κορμί σου και το ξέρεις…Μου αρέσει να σε φιλώ, να νιώθεις την ανάσα μου στο δέρμα σου και να ανατριχιάζεις αμέσως…Μου αρέσει κάθε γωνιά του σώματος σου…Έχεις ωραίο σώμα και ας ακούω το αντίθετο…Με τρελαίνουν τα νάζια σου ότι και καλά μου γυρνάς πλάτη! Αφού ξέρεις ότι μου αρέσει η πλάτη σου και με ένα δυο χάδια και φιλιά μου, γυρνάς ξανά! Δεν αντιστέκεσαι με τίποτα! Και καλά δε νιώθεις άνετα να με έχεις πλάτη και γυρνάς?! Πες τώρα ότι δεν μπορείς να μου αντισταθείς! Ξέρεις ότι αυτή η ασυμμετρία που έχεις μου αρέσει πολύ ε?! Μου αρέσει να σε φιλώ από τη μια μεριά που το δέρμα είναι αψεγάδιαστο και από την άλλη να χαϊδεύω με το χέρι μου την ουλή σου…και το ανάποδο βέβαια…Μου αρέσει να ακούω να ταράζεσαι στο άγγιγμα και στα φιλιά μου…Κάθε φορά ανυπομονώ να αγγίξω αυτή την ουλή…Κάθε φορά είναι το πρώτο σημείο που θέλω να αγγίζω…Μου αρέσει που δεν είναι όλα συμμετρικά πάνω σου! Πειράζει? Θέλω ακόμα μια βόλτα πάνω στο σώμα σου…Πειράζει?

Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010

Λίστες τραγουδιών


Το τραγούδι που πάντα θα με ανατριχιάσει όποτε κι αν το ακούσω
Το τραγούδι που πάντα θα δακρύσω όποτε κι αν το ακούσω
Το τραγούδι που πάντα θα μου φτιάξει τη διάθεση όποτε κι αν το ακούσω
Το τραγούδι που πάντα θα με ταξιδέψει όποτε κ αν το ακούσω

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Δέκα χρόνια μετά 20-3-2010


-->
Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως τότε…………
Δέκα χρόνια πριν...Έτσι λένε αλλά κλέβουν λίγο! Στην πραγματικότητα είναι λιγότερα κατά 2 έτη σχεδόν…Ήταν πολύ πολύ ωραία και φέτος…Πειράζει όμως που νιώθω πολύ τυχερή που πήγα στον «τελευταίο χορό» το 2001? Δυστυχώς η σύγκριση ήταν αναπόφευκτη…Δεν είχες έρθει αλλά τουλάχιστον ήμασταν μαζί τότε…Το Σάββατο πολύ θα ήθελα να είμαι μαζί σου ξανά…Τότε είχα περάσει πολύ καλύτερα και ας μην είχες έρθει…Πιο ωραία συναυλία από την προχθεσινή…Πέρα από τη συγκίνηση που όπως λες κι εσύ «η συγκίνηση του τέλους είναι μεγαλύτερη από την συγκίνηση της αρχής...» ήταν και άλλο το μέρος της συναυλίας (καθόμασταν κιόλας!!!), άλλοι οι καλεσμένοι τους και άλλα τα τραγούδια...Ήταν γενικά πιο....
Ήθελα προχθές λιγότερο όλους τους άλλους και πιο πολύ τραγούδια των Κατσιμιχαίων…Μου φάνηκε λίγο…(όπως τότε με το Βασίλη δηλαδή!) Δεν ξέρω πόσοι από τους τόσους που πήγαν θα συμφωνούσαν μαζί μου αλλά πιστεύω ότι θα βρω πολλούς που θα ήθελαν πιο πολλά τραγούδια τους…Μα να μην πείτε το «Έλα στ’ όνειρό μου» ??!! Και πολλά πολλά άλλα βέβαια…
Στο «Νύχτωσε νύχτα» ταράχτηκα λίγο («αυτό που μας ανήκει το κάνουμε κομμάτια…δεν ήξερες δεν ήξερα και παιδευτήκαμε» - δεν θέλω να συνηθίσω την απουσία σου…πειράζει??), στις «Προσωπικές οπτασίες» ανατρίχιασα (αυτό live είναι έντονο…) και στο «Μη γυρίσεις» δάκρυσα…
Ήξερα ότι θα έλεγε το «Γέλα πουλί» μου στο τέλος, ήμουν 1000% σίγουρη ότι θα γινόταν αυτό έτσι όπως τότε…Ευτυχώς δεν είχε Νταλάρα αυτή τη φορά…Βούρκωσα αμέσως, αλλά επειδή μου είχες πει να μην κλάψω το προσπάθησα πολύ, σφίχτηκα και το κράτησα για να μην σου χαλάσω το χατίρι…Σε είχα πάρει τηλέφωνο τότε ε? Στο αφιέρωσα αυτή τη φορά πριν τη συναυλία κι ας μην το θυμάμαι ότι σε είχα πάρει τότε, παίρνοντας σαν δεδομένο ότι θα το πουν! Και τελικά ναι το είπαν έτσι όπως το περίμενα και πολύ χάρηκα…
Θα τρόμαζες αν ήξερες πόσο σε αγαπούσα……………

Καλή συνέχεια Χ.&Π. ...Ωραίο το ταξιδάκι που μας πήγατε…

Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2010

??

-->
Το Παρίσι θα είναι εκεί για μένα…πάντα…και το ξέρω…Εσύ? Όχι πια…και το ξέρω και αυτό…

Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010

Για να σ' εκδικηθώ


Όχι για να σ’ εκδικηθώ, αλλά δεν βγήκες από μέσα μου ποτέ…Και ούτε πρόκειται…



Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

:)

-->
Ο πιο ιδιοτελής λόγος που σ’ αγαπώ : με κάνεις να χαμογελάω κάθε στιγμή...

Κυριακή, 7 Μαρτίου 2010

Σουτιέν *





-->


Αύριο έχω τα γενέθλιά μου, χθες μου έκανα το καλύτερο δώρο που μου έχω κάνει ποτέ μάλλον! Πήγα στην Ακτή Πειραιώς. Πέρασα υπέροχα, ακόμα είμαι μαγεμένη! Ερωτεύτηκα!! Ναι τολμώ να το πω!! Ο Βασίλης μαγικός εκεί πάνω…Τέλος πάντων ας τα πιάσω από την αρχή μιας και ο Βασίλης βγήκε τελευταίος!
Ο κόσμος ουρά απ’ έξω εκεί για τις κρατήσεις. Όπως ακριβώς έπρεπε δηλαδή! Το τραπέζι πολύ μέτριο, η θέα καλή. Άρχισε 11 παρά, βγήκαν κάτι άσχετες, βγήκε και η Ραλλία και μετά ο Λάκης Παπαδόπουλος, ο οποίος ήταν αρκετά καλός. Μετά Μπουλάς, Ζουγανέλης που είναι γεγονός ότι με εξέπληξαν. Πολύ καλοί και οι δυο ειδικά ο Ζουγανέλης με το γέλιο που έβγαζε. Αστειάκια τύπου «Γιατί οι πουτάνες είναι σε ξενοδοχεία και οι τραβεστί στο δρόμο? – Γιατί το κρύο θέλει αρχίδια!!!» έδιναν κι έπαιρναν! Αν και κατά τη γνώμη μου το πιο αστείο ήταν όταν ο Ζουγανέλης είπε ότι το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας είναι το μόνο που δεν έχει τραγουδήσει ο Νταλάρας!!! Ο Μπουλάς στο δεύτερο πρόγραμμα είπε πολύ Μαχαιρίτσα και τον είπε τόσο καλά που σχεδόν τον ένιωθα εκεί πάνω. Είπε και το «Φλασάκι». Ήμουν η μόνη που το έπιασε αμέσως από την εισαγωγή! Ναι σε σκέφτηκα αλλά εκεί κυρίως λόγω του ποστ! Τελευταίος βγήκε ο Βασίλης. Δεν το περίμενα να επηρεαστώ τόσο πολύ… Ερωτεύτηκα λέμε!! Ναι είπε το «Σ’ ακολουθώ» που περίμενα να ακούσω και το είπε μαζί με το «Πάρε με». Είπε Καββαδία, τις «Μικρές Νοθείες», το «Να κοιμηθούμε αγκαλιά», το «Πριν το τέλος», τη «Βικτόρια» (ναι σε σκέφτηκα για το στίχο, για το τραγούδι, για τη μουσική), και τέλος έκλεισε με αυτό που περίμενα ότι θα έκλεινε! Με το «Ένα καράβι παλιό σαπιοκάραβο». Κάπου πριν το τέλος βγήκε μια από τις άσχετες και είπε μαζί με τον Βασίλη λίγο Αλέξιου (το «Τέλι Τέλι» και το «Έλα στην παρέα μας φαντάρε»). Ήμαρτον που ανέβηκαν κάτι τσουλάκια στα τραπέζια και μερικές και στην πίστα να χορέψουν τσιφτετέλι….Ήταν ότι πιο γελοίο υπάρχει…Πάτε καλά?? Ήρθατε στο Βασίλη να χορέψετε τσιφτετέλια?? Δίπλα είναι ο Σφακιανάκης πάτε εκεί…
Σίγουρα κάτι μου διαφεύγει από τα τραγούδια αλλά τα βασικά τα έχω βάλει. Ειπώθηκε και λίγο Πυξ-Λαξ. Κάπου προς το τέλος φώναζαν διάφορα κάποιοι στο Βασίλη να πει Άσιμο, να πει Καββαδία, να πει τις «Νοθείες». Αφού βρε τούβλα είπε και τις Νοθείες και τρία κομμάτια Καββαδία τι άλλο να πει? Που ήσασταν δεν ξέρω…Άσιμο δεν είπε ευτυχώς. Όχι ότι δεν μου αρέσει, απλά δεν ήμουν σε φάση να ακούσω κάτι από Άσιμο δεν ξέρω γιατί.
Τα συναισθήματα μου ανάμεικτα…Βούρκωσα, δάκρυσα, ταξίδεψα, γέλασα. Κυρίως σε σκέφτηκα. Έπρεπε να είχαμε πάει μαζί. Τέλος. Όχι ότι δεν πέρασα καλά. Όχι δεν είναι αυτό. Αλλά δεν είναι κρίμα να σε σκέφτομαι στο 80% της βραδιάς ενώ εάν ήμαστε μαζί εκεί δε νομίζω να βούρκωνα ούτε καν να δάκρυζα. Άλλη αξία έχει αυτό το ταξίδι μαζί σου. Είπε και η μια από τις άσχετες το «Αυτή η νύχτα μένει» της Παπίου και κόπηκα. Αυτό με κύλησε πολύ χαμηλά…Τόσο χαμηλά όσο όταν είπε ο Παπαδόπουλος το «Τα ήσυχα βράδια» (Το τραγούδι της ερήμου). Σου το είχα στείλει το θυμάσαι? Εγώ δεν στέλνω τυχαία τραγούδια να ξέρεις.
Πολύ καλό πρόγραμμα, αν και εγώ θα ήθελα λίγο λιγότερα σκετσάκια και πιο πολύ Βασίλη!!!!
Ε να πάτε!

* Ο τίτλος δεν είναι τόσο άσχετος όσο φαίνεται! Είναι κάτι του Ζουγανέλη!

Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

Νεύρα...πολλά....

-->
Έπαιξες με τα νεύρα μου πρωί πρωί σήμερα ε? Τόσο καιρό είμαι εδώ σήμερα ειδικά μου γεννήθηκε πολύ έντονα η επιθυμία να σε κλωτσήσω στα αχαμνά σου…Και γενικά δεν θυμώνω έτσι πολύ και σοβαρά. Αλλά δεν μπορώ την αγένεια για κανέναν λόγο. Δεν σου μίλησα έτσι εγώ και το γεγονός ότι είσαι εργοδότης μου δεν σου δίνει κανένα δικαίωμα να μου μιλάς έτσι. Το ξέρεις αυτό κακομαθημένο υποκείμενο? Άντε από εκεί. Άμα δεν θυμάσαι τι μου λες κάθε φορά στο τηλέφωνο δυο λύσεις σου έχω. Η πρώτη είναι να μην επιμένεις γιατί εγώ θυμάμαι καλύτερα, και η δεύτερη να πάρεις τηλεφωνικό κέντρο που να καταγράφει τις συνομιλίες. Αλλά τι λέω! Εδώ δεν έχεις πάει εδώ και 2 μήνες να πάρεις μια σκούπα που χάλασε και έχουμε πιάσει σκουλήκια εδώ μέσα, θα κάνεις αυτό??
Σήμερα εκτός από αυτό έκανες όλα τα εκνευριστικά που μπορούσες λες και το έκανες επίτηδες…Μου έφτιαξες τη μέρα πρωί πρωί, το συνέχισες και μετά. Την ώρα που κάνω τη δουλειά που εσύ μου έβαλες έρχεσαι και μου λες πάρε μου αυτό το τηλέφωνο??? Κουλά δεν έχεις να σηκώσεις το ακουστικό να πάρεις? Πρέπει να διακόψω εγώ την παραγγελία για να σου πατήσω 10 κουμπιά??? Και μετά ρωτάς γιατί γίνονται λάθη…Γιατί βρε γελοίε όταν ο άλλος κάνει κάτι και τον διακόπτεις 100 φορές για βλακείες κάτι θα ξεχάσει…
Στο βρόντο τα λέω και τζάμπα βρίζω από μέσα μου γιατί δεν θα αλλάξεις. Μαλάκας και κακομαθημένος είσαι κι έτσι θα μείνεις.

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

Δώρο

-->
Σήμερα λοιπόν ήταν σα να μου έδωσες ένα δωρο αλλά ταυτόχρονα να μου το πήρες πίσω! Γιατί ρε αφέντη?! Μια χαρά μου χάρισες το δωρο της απουσίας σου από το γραφείο αλλά το ιντερνετ όχι ε? Και να πεις ότι είχαμε και δουλειά να πω οκ είχα να κάνω πράγματα να περάσει η μέρα αλλά τίποτα…Κόψαμε φλέβα σήμερα κανονικά…
Έμαθα όμως να ανακαλύπτω, να μαθαίνω και να εκτιμώ άλλα πράγματα!! Όπως από το να βάλω σε (μερική) τάξη το χάος της αποθήκης (εντάξει δεν σήκωσα πολλές κούτες) μέχρι ότι πρέπει να έχω πάντα καβάτζα ένα περιοδικάκι για τις δύσκολες στιγμές καλή ώρα σήμερα! Εκτίμησα το γεγονός ότι ναι! Έπρεπε να είχα ένα βιβλίο καλύτερα τελικά μαζί μου…Έτσι λοιπόν από αύριο κιόλας θα πάρω «Το όνομα του Ρόδου» μπας και το τελειώσω (τι είναι 310 σελίδες μπροστά στις 700 περίπου που είναι όλο!!) που πολύ με έχει ταλαιπωρήσει αλλά θα σκάσω αν δεν μάθω τι γίνεται τελικά σε αυτό το μοναστήρι! Όποιος το ξέρει να μη μου πει! Άντε και καλή μου ανάγνωση!

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

Ξημερώνει Κυριακή...

-->
Καλημέρα, καλό μήνα και καλή εβδομάδα σε όλους…Άλλο ένα σ/κ τελείωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και μπήκε ο νέος μήνας δυναμικά με λίγο ύπνο και πολύ νύστα!! Αυτός ο μήνας είναι ο «μήνας» μου! Περιμένω να γίνω και 26 με δόξα και τιμή, να δω τι θα κάνω σε αυτά τα γενέθλια…Θα κλείσω κανένα τραπέζι στην Ακτή Πειραιώς, ή θα κάτσω σπίτι και δεν θα κάνω τίποτα??

Χθες Κυριακή ήμουν όλη μέρα στα μέρη τα παλιά πολύ σύντομα χρονικά συγκριτικά με τις φορές που είχα να πάω εκεί από το 2004 ως το 2009…από το πρωί μέχρι το μεσημέρι ήμουν εκεί…Δεν πήγα γήπεδο κι έτσι ήταν μια καλή ευκαιρία για «βόλτα» εκεί που μου αρέσει πάντα να περπατώ. Στα μέρη που περπατούσαμε μαζί δηλαδή…Το ξέρω είχα άλλη παρέα αλλά εγώ ώρες ώρες «ζούσα» τη δική σου…Το πρωί είχα εκείνη την επίσκεψη να πάω αλλά σύντομα, έφαγα ξανά εκεί που είχαμε φάει και πάλι σε έψαξα με το βλέμμα μου και πάλι δεν ήσουν εκεί…Ξέρω…είσαι πολύ πιο μακριά από ότι είσαι θεωρητικά…Πέρασα και μπροστά από το σπίτι (το μετά και την τελευταία μας μετακόμιση – όλη σου η ζωή στην Αθήνα μια μετακόμιση ήταν)…Κοίταξα κλεφτά την Πλατεία Καισαριανής εκεί έξω από τη παλιά μας βεράντα που τρώγαμε σουβλάκια …Γέμισα πάλι από σένα…Καλά «κοιμόμουν» τόσο καιρό ρε γμτ…Θα μου περάσει όμως πάλι το ξέρω…Και για να μην σε ξεχάσω το βράδυ, έπεσαν στα χέρια μου, όντως όχι επίτηδες, κάτι φωτογραφίες μας…Έτσι για να γίνω κι άλλο ράκος…Κρατήθηκα όμως (αν μπορούσα ας έκανα και αλλιώς) και δεν ξέσπασα…Να είσαι καλά εκεί στα ξένα που είσαι …