Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

Για σενα...τη μια και μοναδική γυναίκα της ζωής μου...

-->
8 Μαρτίου 2005. Είναι 8.15 το πρωί μαιευτήριο Μητέρα Μαρούσι. Είναι η μέρα των γενεθλίων μου για τα 21 μου χρόνια κι εσύ είσαι στο χειρουργείο. Υπάρχει μεγάλη περίπτωση να είναι κάτι σοβαρό. Ο ξάδελφός μου είναι ο πρώτος που μου στέλνει μήνυμα για χρόνια πολλά στις 8.30 το πρωί όμως δεν με νοιάζει, υπό άλλες συνθήκες θα χαιρόμουν πολύ. Η αίθουσα αναμονής έξω από τα χειρουργεία είναι ότι χειρότερο. Δεν σε χωράει ο τόπος για κάποιο λόγο. Μπορεί να φταίει και το κακό προαίσθημα. Μετά από αρκετές ώρες αναμονή (ήδη είναι κακό αυτό) βγαίνει η χειρουργός από μια μικρή πόρτα και φωνάζει ποιοι είναι για σένα. Σηκώνεται ο πατέρας μου εγώ όχι. Πρώτη φορά τον είδα έτσι. Χλόμιασε από το σοκ και γύρισε και με κοίταξε. Αυτή του την έκφραση νομίζω δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Εκεί πρέπει να χλόμιασα κι εγώ. Σηκώθηκα και πήγα προς τα εκεί με γρήγορο βήμα και τους σφυγμούς της καρδιάς μου να έχουν χτυπήσει κόκκινο. Με καλωσόρισε η γιατρός αλλά δεν με ενδιέφερε καθόλου αυτό. Μετά ξαναείπε ότι μάλλον ήταν το χειρότερο, καρκινικός όγκος ελάχιστων χιλιοστών με μετάσταση σε λεμφαδένες. Εκεί μου λέει ο πατέρας μου τη λέξη «μπλέξαμε»…Θα περιμέναμε όμως και την κανονική βιοψία μερικές μέρες αργότερα, όμως η πρώτη ήταν αρκετά σίγουρη και ήδη απογοητευτική. Περιμέναμε μερική ώρα μέχρι να συνέλθεις από τη νάρκωση και όταν άνοιξες τα μάτια σου οι πρώτες σου λέξεις ήταν «τι είπε η γιατρός?». Τι να σου πούμε? Ε? Τελικά την αλήθεια, γιατί πώς να σου πει κανείς ψέματα εκείνη την ώρα? Και δεν είχε και κανένα νόημα. Ήξερες ότι ξέραμε και ξέραμε ότι σε λίγη ώρα θα το μάθεις που θα σε δει η γιατρός. Δεν είχες αντίδραση. Καμία. Ούτε πίκρα, ούτε χλόμιασμα, ούτε δάκρυ. Ούτε κι εγώ είχα όμως κανένα δάκρυ. Ήμουν εκεί κοντά σου να σε βοηθήσω να συνέλθεις τελείως από τη νάρκωση, σα ναρκωμένη εγώ όμως. Έμεινες ένα βράδυ εκεί το επόμενο πρωί βγήκες. Ανάθεμα κι αν είχα καταλάβει τι θα ακολουθούσε μετά από τότε. Όταν βγήκαν με τον καιρό όλα όσα έπρεπε να γίνουν, μετά την πρώτη χημειοθεραπεία μας είπαν ότι θα έχανες όλα τα μαλλιά σου μεταξύ άλλων. Ήρθα μαζί σου στο κατάστημα με τις περούκες. Εκεί όταν μας έδειχναν διάφορες και όταν σε είδα καθισμένη να φοράς ψεύτικα μαλλιά, δάκρυσα. Πολύ. Δεν τα σκούπισα δεν έκρυψα τίποτα. Μετά έκλαψα όμως αρκετά όσο κι αν προσπαθούσα να το ελέγξω. Δεν άντεξα. Κι εσύ εκείνη την ώρα δάκρυσες για πρώτη φορά. Μπορεί επειδή με είδες έτσι.
Το μόνο καλό και ευχάριστο και το μοναδικό χαμόγελο πραγματικής ευτυχίας που είδα εκείνο το τελευταίο εξάμηνο από εσένα ήταν όταν έμαθες το καλοκαίρι ότι θα γίνεις γιαγιά!
Όμως τώρα πια, 5 χρόνια μετά, είσαι εδώ. Υγιής, ευτυχισμένη και χαμογελαστή. Είσαι κοντά μας νικήτρια. Μπορεί να μην στο έχω πει, αλλά σ’αγαπάω και σου οφείλω ένα τεράστιο ευχαριστώ γιατί σε εσένα χρωστάω αυτό που είμαι σήμερα…Με την πρώτη ευκαιρία όμως θα στο πω γιατί πρέπει και καμία φορά να λέμε αυτό που δείχνουμε.
Αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες που πέρασαν νικήτριες από τη μάχη με τον καρκίνο του μαστού αλλά ακόμα και σε εκείνες που αν και έχασαν, είμαι σίγουρη ότι πάλεψαν…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου