Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Α! Με το αριστερό γράφεις?

Αυτή η ερώτηση πια με έχει στοιχειώσει! Η απάντηση που δίνω πάντα είναι ένα ξερό και γεμάτο ξινίλα «ναι». Η απάντηση που σκέφτομαι πάντα ότι σας ταιριάζει εσάς που ρωτάτε είναι «γιατί σε πειράζει?» ή «γιατί εσύ τι βλέπεις και ρωτάς??». Έλεος πια ρε γμτ με αυτή την ερώτηση, στραβοί είστε?? Τόσο παράξενο είναι δηλαδή? Εσένα ήρθε κανείς από «εμάς» να σε ρωτήσει «Α! Με το δεξί γραφείς?» ? Όχι βέβαια γιατί και καλά αυτό είναι το φυσιολογικό τρομάρα σας!
Ένας φίλος μου έστειλε πρόσφατα μια εργασία φοιτητών του Πανεπιστημίου Πειραιά για τους αριστερόχειρες και έμαθα πολλά πράγματα από αυτήν. Εγώ σαν κύριο χέρι στις βασικές εργασίες όντως χρησιμοποιώ το αριστερό χέρι άρα βάσει και της έρευνας βγαίνω καθαρά αριστερόχειρας, παρά το γεγονός ότι χρησιμοποιώ και το δεξί σε αρκετές εργασίες. Όμως μέσα η έρευνα δεν ρωτάει εάν εγώ δυσκολεύτηκα στην οδήγηση (που δεν είχα κανένα πρόβλημα να αντιληφθώ πράγματα) ή στο να μάθω την ώρα με δείκτες ας πούμε, το θεωρεί δεδομένο ότι έχουμε προβλήματα σε αυτό. Δεν βλέπω τον κόσμο να κινείται αριστερόστροφα και δεν γράφω σαν όλους τους άλλους αριστερόχειρες που έχω δει (π.χ. να γυρίζω όλο το χέρι ανάποδα ή το σώμα μου ή το χαρτί)! Έτσι λοιπόν πίστευα ότι δεν θα έβγαινα 100% καθαρόαιμη (!) αριστερόχειρας. Αλλά μπα! Τελικά βγήκα αλλά δεν είπα και τραγούδι!

Κάποτε έβλεπα μια σειρά στην τηλεόραση που μια ομάδα εξιχνίαζε κάτι εγκλήματα, και εύκολα υπέθεταν ότι ο δράστης ήταν αριστερόχειρας από το χτύπημα που φέρει το θύμα! Πολύ μου είχε αρέσει όλο αυτό το «κόλπο» εξιχνίασης ειδικά όποτε αφορούσε αριστερόχειρα δράστη…

Βέβαια τα προβλήματα που περιγράφει ότι έχει ένας αριστερόχειρας ταιριάζουν πάρα πολύ με ότι έχω αντιμετωπίσει κι εγώ σε αυτόν τον κόσμο που είναι όλα για δεξιόχειρες. Μέγας ρατσισμός αδελφέ μου!! Πέρα από το γεγονός ότι η γιαγιά μου (να ‘ναι καλά εκεί που είναι) θεωρούσε ότι επειδή τρώω με το «ζερβί» δίνω το φαγητό μου στο σατανά (έλεος!!!!), δηλαδή πέραν της προκατάληψης που επικρατούσε στην Ελλάδα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε και πρακτικά προβλήματα. Τα πιο ενοχλητικά που αντιμετωπίζω καθημερινά είναι με το μπρίκι κι έτσι αναγκάζομαι να χρησιμοποιώ το δεξί χέρι με πολύ μεγάλη πιθανότητα να χυθεί έξω τουλάχιστον το μισό! Αυτό που όμως έχει να κάνει με προβλήματα σωματικά είναι στη σχολή και στο σχολείο…Όταν διάβαζα την έρευνα σκέφτηκα σε κάποιο σημείο «δεν μπορεί για μένα τα λέει!!!». Στο σχολείο έπρεπε να κάθομαι από την αριστερή πλευρά του θρανίου πάντα (το ίδιο και στο φαγητό στο τραπέζι βέβαια – έχω συγκεκριμένη θέση πάντα) γιατί έβρισκαν τα χέρια με τη διπλανή μου και στη σχολή στο μεγάλο αμφιθέατρο έπρεπε να γίνομαι σαν σίγμα τελικό για να καταφέρω να γράψω επειδή το τραπεζάκι έβγαινε από τα δεξιά μου και πάντα με έπιανε η μέση μου μετά. Ευτυχώς μερικά τραπεζάκια είχαν σπάσει και γύριζε αυτό από την αριστερή διπλανή μου θέση μπροστά μου δηλαδή στο αριστερό χέρι. Φαντάσου! Φτάσαμε σε σημείο να λέμε ότι ευτυχώς που ήταν χαλασμένη η θέση για να μπορούμε και εμείς να γράφουμε σαν άνθρωποι…

Εσύ βέβαια μου είχες πει ότι και καλά είχες διαβάσει μια έρευνα που έλεγε ότι το 99% των γυναικών που γράφουν με το αριστερό έχουν μεγάλες πιθανότητες να είναι λεσβίες! Αυτό πάλι πρώτη φορά το άκουγα, πολύ περίεργη έρευνα ομολογώ!! Εγώ αυτό που λέω είναι ότι εμείς οι αριστερόχειρες είμαστε τρομερά έξυπνα άτομα με μη κοινή προσωπικότητα και αντίληψη των πραγμάτων!! Όσοι καπνίζουν και είναι αριστερόχειρες κρατάνε το τσιγάρο με το αριστερό, τρώνε, γράφουν, κρατάνε το μαχαίρι και κόβουν με το αριστερό και πολλά πολλά άλλα! Που είναι το τόσο αξιοπερίεργο πια??? Δεν είναι ανάποδα! Εσείς είστε ανάποδα!

Τέλος, εύχομαι όλα να σας πηγαίνουν αριστερά! Στο καλό δηλαδή…γιατί το όλα δεξιά
να είναι καλύτερο δηλαδή??!!

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Πολιτικός-Πολιτική-Πολιτικοί

-->
Σήμερα ακούγοντας ραδιόφωνο στη δουλειά, εκεί κάπου στις διαφημίσεις, άκουσα να λέει «ακολουθεί πολιτική διαφήμιση»! Εκεί αναρωτήθηκα τι εποχή έχουμε και ακολουθεί πολιτική διαφήμιση?! Τελικά ήταν από ένα μεγάλο κόμμα που καλούσε τους φίλους του σε συνέδριο.
Πάντα θεωρούσα όλους όσους ασχολούνται με κάτι τέτοια, τόσο ενεργά, πολύ κενούς ανθρώπους…Είναι δυνατόν να τρέχεις πίσω από κάποιο κόμμα σαν τσιράκι και να γλύφεις μια ζωή για μια θεσούλα στο δημόσιο και τη βολή σου??? Δε λέω ότι κ εγώ δεν τη θέλω αυτή τη θεσούλα! Ποιος δεν το θέλει αυτό? Αλλά κάνω αιτήσεις σε προκηρύξεις, συμμετέχω σε γραπτούς διαγωνισμούς, δεν πάω να τρέχω σα σκυλάκι πίσω από κανέναν να με «βολέψει».
Θυμάμαι τότε στη σχολή όταν είχαμε εκλογές…Τι κατάσταση ήταν αυτή…?? Μια φορά μόνο είχα πάει να ψηφίσω και αυτό για τον χαβαλέ και τη βόλτα όχι ότι είχε και μεγάλη σημασία ποιον θα ψήφιζα…Αφού έτσι κι αλλιώς το κάθε κόμμα θα έβγαζε τα δικά του αποτελέσματα…Τόσο γελοίοι…Και εννοείται ότι προεκλογικά έρχονται να διακόψουν το μάθημα (ειδικά οι άπλυτοι της ΠΚΣ) να σε πείσουν να τους ψηφίσεις και ότι και καλά αυτοί θα λύσουν όλα τα προβλήματα του ΤΕΙ! Χαιρόμουν πολύ όσους καθηγητές δεν άφηναν να μιλήσουν όλοι αυτοί κι ας μου ήταν αχώνευτοι οι ίδιοι γενικά στο μάθημα (χάνουν κι εκείνοι τον ειρμό αλλά και εμείς άμα διακόπτουν συνέχεια)…Μουσικές στο διαπασών στο διάδρομο, με μεγάλο ρεπερτόριο εννοείται, ανάλογα με το ύφος της κάθε παράταξης (στο μεγάλο αμφιθέατρο δεν άκουγες τι έλεγε ο καθηγητής εάν είχες μάθημα εκεί, συν ότι νόμιζες ότι γιόρταζες το Πολυτεχνείο από τον τόσο Λοίζο και Θεοδωράκη) αλλά και στο προαύλιο. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να γίνεται αυτό. Μέχρι και συναυλίες είχαν οργανώσει με κάτι σκυλάδες (οι σκυλάδες ήταν της ΔΑΠ!)…Μια κατάσταση ό,τι να ναι…
Εγώ θεωρώ ότι οι οποιεσδήποτε εκλογές είναι ένα σοβαρό θέμα για την οποιαδήποτε κοινωνία και κυρίως για τη μικρή κοινωνία της σχολής…Αυτό που βλέπεις εκεί μέσα είναι το μέλλον του τόπου μας…Η σχολή είναι ο μικρόκοσμός μας και εφ’ όσον εκεί τα κάνουν όλοι μπ#$%^ τα πράγματα, μην περιμένει κανείς να αλλάξει τίποτα σε αυτή τη χώρα…Ο καθένας την πάρτη του και τη βολή του…Οι εξαιρέσεις είναι λίγες και όλο και μικραίνουν δυστυχώς…

Μη...

-->
«Μη γυρίσεις…τίποτα μη ζητήσεις…για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις…»
Είναι πολύ τραγελαφικό ότι μετά από τόσα χρόνια που ακούω αυτό το τραγούδι, τώρα είναι πλέον ο καιρός που το καταλαβαίνω τόσο καλά…τόσα ζήσαμε μαζί…ας κρατήσουμε αυτά…ξέρουμε καλά και οι δυο ότι αν μου το ζητήσεις θα το έχεις…θα σου χαρίσω ακόμα ένα βράδυ και θα με έχεις…καλύτερα όχι όμως…ξέρω θέλεις…κι εγώ το ίδιο να είσαι σίγουρος…αλλά μην χαραμιστούμε ένα βράδυ…ας θυμόμαστε τα πολλά…take care baby...always grateful that I met you...

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Όχι!!!


Όχι παιδιά δεν γιορτάζω σήμερα! Και τι πάει να πει είναι του Αγ.Βαλεντίνου? Τι είναι αυτός δλδ? Κουμάντο άμα είμαστε ερωτευμένοι ή όχι?! Και βέβαια δεν είμαι ερωτευμένη αλλά και όταν ήμουν δεν τον γιόρτασα ποτέ…όχι φίλη μου Α. ούτε όταν ήμουν 15 ούτε 18 ούτε τώρα! Μπορώ να αγοράσω δώρο αρκουδάκι και να μου πάρουν δώρο λουλούδια οποιαδήποτε άλλη μέρα του χρόνου…Γιατί πρέπει σήμερα ειδικά δλδ?! Κάποτε, πιο μικρή, που ήμουν με κάποιον που σπούδαζε μακριά από την Αθήνα (άρα και από μένα), είχα πάει για καφέ εκείνη τη μέρα με μια ξαδέλφη μου…τι το ‘θελα η γυναίκα!!! Παντού γύρω μου ζευγάρια να φιλιούνται χωρίς να παίρνουν ανάσα…Την σήκωσα και φύγαμε!! Ναι μου έλειψες τότε αλλά μου έλειπες και όλες τις άλλες μέρες του χρόνου που δεν ήσουν κοντά μου! Μου την έσπασε η νοοτροπία αυτή…βγήκαν όλοι να διαφημίσουν τον έρωτά τους?? Είναι η γνωστή αθάνατη ατάκα “get a room” ! Ε δηλαδή έχω άδικο??!! Εκεί γιορτάζει τον ερωτά του ένα πραγματικά ερωτευμένο ζευγάρι όλες τις μέρες! Σε ένα δωμάτιο…
Άντε χρόνια πολλά σε όσους θέλετε να γιορτάζετε και να το ακούτε κιόλας!!

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010

Playing piano...


Το πιάνο μου αρέσει πολύ να το ακούω…Κάποτε ήθελα να μάθω κιόλας, μου είχαν πει ότι επειδή έχω μακριά δάχτυλα θα μου ήταν πιο εύκολο εάν ήθελα…Τελικά δεν έμαθα να παίζω αλλά έμαθα να εκτιμάω τη μουσική που βγάζει ένα πιάνο…είναι ένα μεγάλο ταξίδι…Παραθέτω τις δυο αγαπημένες μου εισαγωγές με πιάνο από 2 πολύ αγαπημένα τραγούδια…Enjoy



Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010

Μόνο τα ψόφια ψάρια κολυμπάνε με το ρεύμα!


-->
Κάτι το ζώδιο, κάτι ότι μου αρέσει η θάλασσα…Μου άρεσε και αυτή η φωτό που είναι από κάρτα σκαναρισμένη!

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

Βόλτα!

-->
Μου αρέσουν οι βόλτες στο κέντρο…Με τα πόδια κυρίως…Πάντα μου άρεσαν…Εγώ βέβαια ακόμα και την Αλεξάνδρας κέντρο την έχω…Όχι μόνο την Ομόνοια…Χθες είχα μια δουλίτσα στην Αλεξάνδρας λοιπόν και ήθελε περπάτημα μετά το μετρό. Πάντα μου αρέσει και αυτή η διαδρομή όποτε την κάνω μια φορά το δίμηνο…Χθες όμως ρε παιδί μου πολύ βροχή! Και καλά η βροχή πες οκ είχα και ομπρέλα (βέβαια τα πόδια μου χάλια έγιναν) αλλά είχε και τρελό αέρα…Κακός συνδυασμός…Κάκιστος θα έλεγα γιατί ούτε η ομπρέλα σου κρατιέται, ούτε μπορείς να μείνεις στεγνός τελικά και τζάμπα προσπαθείς…πάντα εκείνος κερδίζει…Αυτό που λένε για τον ασκό του Αιόλου (αν και για άλλο το εννοούν)…Μεγάλο πράγμα ο αέρας…Κακό για τα δικά μου γούστα…Μου τη δίνει αφόρητα ο αέρας…Εκτός αν είμαι κάπου με τζάκι και τεράστια τζαμαρία που βλέπει θάλασσα κυματισμένη από τον πολύ αέρα…Μόνο τότε…Αλλιώς άμα κυκλοφορείς έξω με αέρα και έχεις και μακρύ μαλλί ειδικά (καλή ώρα η χάρη μου) είναι δράμα…Και ήταν και δουλειά που δεν μπορώ να πάω και σαν το γύφτο…Ήθελε μια εμφάνιση έτσι πιο περιποιημένη…Χάλι μαύρο…Έφτασα καταϊδρωμένη κουτσά στραβά, σε όλη τη διαδρομή ήμουν χωμένη κάτω από την ομπρέλα και κολλημένη πάνω της (όπως προείπα για να μην μου την πάρει ολόκληρη ο αέρας) και δεν ευχαριστήθηκα καθόλου τη διαδρομή…Στην επιστροφή που δεν με ένοιαζε, άφησα την ομπρέλα στην άκρη και περπάτησα άνετη στο ψιλόβροχο αφού η πολύ βροχή είχε κοπάσει…Εκεί ευχαριστήθηκα λίγο περισσότερο τη διαδρομή αν και είχα άνεμο κόντρα…Έφτασα στο μετρό με το μαλλί καραφάκι!!! Πρέπει να με κοίταγαν όλοι σαν κάτι πολύ παράξενο…Δεν με ένοιαξε κ α θ ό λ ο υ…
Ααααα και κάτι άσχετο που αφορά την παιδεία του Έλληνα…Στις κυλιόμενες στεκόμαστε δεξιά, από αριστερά πάνε εκείνοι που βιάζονται…Πότε θα το μάθετε αυτό δεν μπορώ να καταλάβω….Δέκα χρόνια χρησιμοποιώ μετρό, δέκα χρόνια η ίδια γελοιότητα…

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2010

F.Y.I.

Προς ενημέρωση σας…

Και οι γυναίκες αποκοιμούνται μετά το σεξ! Ναι! Υπάρχουν και τέτοιες γυναίκες!

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010

Εμπιστοσύνη


Αν και είναι ευρέως γνωστή σαν έκφραση, κάποιος πρόσφατα, αναφερόμενος σε συγκεκριμένη κατάσταση βέβαια, μου είπε πάνω κάτω ότι εάν χαθεί η εμπιστοσύνη σε κάποια σχέση (οποιαδήποτε σχέση φιλική, οικογενειακή, επαγγελματική, ερωτική) δύσκολα ξανακερδίζεται μετά, εάν αυτό συμβεί κιόλας ποτέ…Και σκέφτομαι έντονα τελευταία το θέμα με την εμπιστοσύνη…
Τι είναι δηλαδή η εμπιστοσύνη για να χαθεί? Τα κλειδιά μας? Και τι είναι για να κερδιθεί πάλι? Το ΛΟΤΤΟ? Το Τζοκερ? Τι??
Στην εταιρεία που εργάζομαι ας πούμε, η δουλειά των πωλητών είναι να βγαίνουν έξω από την εταιρεία για να παίρνουν παραγγελίες, να εισπράττουν χρήματα και γενικά να βλέπουν τους πελάτες μας και να κάνουν καινούριους. Δεν τους πληρώνει το αφεντικό να περνάνε από το σπίτι τους να τρώνε, να πίνουν καφέ ή οτιδήποτε άλλο εκτός καθηκόντων της εταιρείας. Το αφεντικό μου λοιπόν, καναδύο φορές έχει «πιάσει» τον έναν πωλητή μας να είναι σπίτι του και να τρώει, να είναι για καφέ και γενικά να μην κάνει τα της εταιρείας…Από τότε πάει! Ότι και να πει εκείνος το αφεντικό έχει την αμφιβολία ότι υπάρχει πολύ μεγάλη περίπτωση να του λέει ψέματα και να μην δουλεύει. Κρίμα βέβαια αλλά έτσι είναι αυτά…Εφ’οσον τον έπιασε όμως το αφεντικό, εκείνος είναι χαμένος από χέρι. Δεν απολύει βέβαια γιατί πέραν όλων των άλλων είναι καλός άνθρωπος. Τραβάει κι εκείνος τα κολλήματα του πολλές φορές αλλά γενικά σε κάποια πράγματα σκέφτεται σωστά. Έτσι είναι…
Δηλαδή άμα ένας γονιός χάσει την εμπιστοσύνη στο παιδί του, πρέπει να το διώξει? Ένας φίλος να αλλάξει φίλο? Μια σχέση να διαλυθεί έτσι απλά? Εντάξει η αμφιβολία πάντα θα υπάρχει αλλά δεν μπορείς να χαλάς σχέσεις και συνεργασίες έτσι απλά. Όλα θέλουν προσπάθεια σε αυτή τη ζωή. Τίποτα δε σου χαρίζεται εγώ ξέρω. Το θέμα είναι πόσο διατεθειμένος είναι κάποιος να προσπαθήσει. Για το οτιδήποτε…Κάποτε κι εγώ τα παρατούσα εύκολα. Πλέον παλεύω μέχρι τουλάχιστον να δω εάν αξίζει τον κόπο…
Εγώ γενικά, αυτό που έχω μάθει, είναι μην έχεις εμπιστοσύνη ούτε στον κ#$% σου. Εδώ εγώ δεν έχω στον εαυτό μου καλά καλά, θα έχω στον άλλο? Στον οποιονδήποτε άλλο. Εντάξει δεν λέω να μην πιστεύεις και ότι λέει ο άλλος έτσι απλά χωρίς λόγο και να είσαι συνεχώς καχύποπτος μπας και λέει ο άλλος ψέματα ανά πάσα στιγμή. Όμως σε όλα και για όλα πρέπει να υπάρχει μια «πισινή» που λέμε οι νεολαίοι! Που λέει ο λαός «φύλαγε τα ρούχα σου να έχεις τα μισά»…Ε κάπως έτσι…Φυλάξου κι από τον εαυτό σου και ποτέ μη λες ποτέ! Όλα είναι πιθανά σε αυτή τη ζωή!

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010

Paulo Coelho - Εμπνεύσεις

-->
"Αυτό που ενδιαφέρει στη ζωή είναι η περιέργεια, οι προκλήσεις, ο καλός αγώνας με τις νίκες και τις ήττες του. Φέρω πολλές πληγές, αλλά φέρω και στιγμές που ποτέ δεν θα είχαν υπάρξει αν δεν είχα τολμήσει να ξεπεράσω τα όριά μου..."


Σημείωση: Ευχαριστώ που μου πήρες δώρο αυτό το ημερολόγιο. Συγκινήθηκα τότε, συγκινούμαι και κάθε φορά που το ανοίγω. Επίτηδες το έκανες για να σε σκέφτομαι καθε μέρα ε?!
Σημείωση 2: Ο φίλος μου Μ. θα έβαζε το παραπάνω πόστ στην ετικέτα "Δάνεια". Εγώ θα έβαζα (αν είχα ετικέτες) ετικέτα "Κλεμμένα"!

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

Για σενα...τη μια και μοναδική γυναίκα της ζωής μου...

-->
8 Μαρτίου 2005. Είναι 8.15 το πρωί μαιευτήριο Μητέρα Μαρούσι. Είναι η μέρα των γενεθλίων μου για τα 21 μου χρόνια κι εσύ είσαι στο χειρουργείο. Υπάρχει μεγάλη περίπτωση να είναι κάτι σοβαρό. Ο ξάδελφός μου είναι ο πρώτος που μου στέλνει μήνυμα για χρόνια πολλά στις 8.30 το πρωί όμως δεν με νοιάζει, υπό άλλες συνθήκες θα χαιρόμουν πολύ. Η αίθουσα αναμονής έξω από τα χειρουργεία είναι ότι χειρότερο. Δεν σε χωράει ο τόπος για κάποιο λόγο. Μπορεί να φταίει και το κακό προαίσθημα. Μετά από αρκετές ώρες αναμονή (ήδη είναι κακό αυτό) βγαίνει η χειρουργός από μια μικρή πόρτα και φωνάζει ποιοι είναι για σένα. Σηκώνεται ο πατέρας μου εγώ όχι. Πρώτη φορά τον είδα έτσι. Χλόμιασε από το σοκ και γύρισε και με κοίταξε. Αυτή του την έκφραση νομίζω δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Εκεί πρέπει να χλόμιασα κι εγώ. Σηκώθηκα και πήγα προς τα εκεί με γρήγορο βήμα και τους σφυγμούς της καρδιάς μου να έχουν χτυπήσει κόκκινο. Με καλωσόρισε η γιατρός αλλά δεν με ενδιέφερε καθόλου αυτό. Μετά ξαναείπε ότι μάλλον ήταν το χειρότερο, καρκινικός όγκος ελάχιστων χιλιοστών με μετάσταση σε λεμφαδένες. Εκεί μου λέει ο πατέρας μου τη λέξη «μπλέξαμε»…Θα περιμέναμε όμως και την κανονική βιοψία μερικές μέρες αργότερα, όμως η πρώτη ήταν αρκετά σίγουρη και ήδη απογοητευτική. Περιμέναμε μερική ώρα μέχρι να συνέλθεις από τη νάρκωση και όταν άνοιξες τα μάτια σου οι πρώτες σου λέξεις ήταν «τι είπε η γιατρός?». Τι να σου πούμε? Ε? Τελικά την αλήθεια, γιατί πώς να σου πει κανείς ψέματα εκείνη την ώρα? Και δεν είχε και κανένα νόημα. Ήξερες ότι ξέραμε και ξέραμε ότι σε λίγη ώρα θα το μάθεις που θα σε δει η γιατρός. Δεν είχες αντίδραση. Καμία. Ούτε πίκρα, ούτε χλόμιασμα, ούτε δάκρυ. Ούτε κι εγώ είχα όμως κανένα δάκρυ. Ήμουν εκεί κοντά σου να σε βοηθήσω να συνέλθεις τελείως από τη νάρκωση, σα ναρκωμένη εγώ όμως. Έμεινες ένα βράδυ εκεί το επόμενο πρωί βγήκες. Ανάθεμα κι αν είχα καταλάβει τι θα ακολουθούσε μετά από τότε. Όταν βγήκαν με τον καιρό όλα όσα έπρεπε να γίνουν, μετά την πρώτη χημειοθεραπεία μας είπαν ότι θα έχανες όλα τα μαλλιά σου μεταξύ άλλων. Ήρθα μαζί σου στο κατάστημα με τις περούκες. Εκεί όταν μας έδειχναν διάφορες και όταν σε είδα καθισμένη να φοράς ψεύτικα μαλλιά, δάκρυσα. Πολύ. Δεν τα σκούπισα δεν έκρυψα τίποτα. Μετά έκλαψα όμως αρκετά όσο κι αν προσπαθούσα να το ελέγξω. Δεν άντεξα. Κι εσύ εκείνη την ώρα δάκρυσες για πρώτη φορά. Μπορεί επειδή με είδες έτσι.
Το μόνο καλό και ευχάριστο και το μοναδικό χαμόγελο πραγματικής ευτυχίας που είδα εκείνο το τελευταίο εξάμηνο από εσένα ήταν όταν έμαθες το καλοκαίρι ότι θα γίνεις γιαγιά!
Όμως τώρα πια, 5 χρόνια μετά, είσαι εδώ. Υγιής, ευτυχισμένη και χαμογελαστή. Είσαι κοντά μας νικήτρια. Μπορεί να μην στο έχω πει, αλλά σ’αγαπάω και σου οφείλω ένα τεράστιο ευχαριστώ γιατί σε εσένα χρωστάω αυτό που είμαι σήμερα…Με την πρώτη ευκαιρία όμως θα στο πω γιατί πρέπει και καμία φορά να λέμε αυτό που δείχνουμε.
Αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες που πέρασαν νικήτριες από τη μάχη με τον καρκίνο του μαστού αλλά ακόμα και σε εκείνες που αν και έχασαν, είμαι σίγουρη ότι πάλεψαν…

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

Μονόγραμμα






Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή σεντόνια Νά μαδάω γιασεμιά --κι έχω τή δύναμη Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε Ακουστά σ’έχουν τά κύματα Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ" Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά
Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο

Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
[...]
Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.
[...]
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς Δέν υπάρχει τό χώμα , δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς
Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.

Σημείωση 1: Παραθέτω και το πληκτρολογημένο για διευκόλυνση

Σημείωση 2 : Ευχαριστώ τον φίλο μου Μ. που μου είπε τον τρόπο που "έπρεπε" να το κάνω και τελικά το αποφάσισα.

Full moon...

-->
Τίτλος άσχετος με το θέμα.
Παρασκευή 29/01/2010. Αποβάθρα προς Ομόνοια, σταθμός Ν.Ηρακλειου. Είμαι στο πρώτο βαγόνι, δεύτερη πόρτα όπως τότε. Εκεί βγάζει κατευθείαν στην έξοδο Αθηνάς-Πειραιώς στην Ομόνοια και θέλω να βγω κατευθείαν εκεί, όπως τότε. Βγαίνω και πάω με τα πόδια Πανεπιστημίου. Στην πλατεία εκεί στην Ομόνοια παίζουν μουσική. Όχι όπως τότε. Αυτά είναι καινούρια! Πάντα όποτε κατεβαίνω στο κέντρο εσένα σκέφτομαι. Και να! Εκεί πάλι ο Κατσέλης (εμείς τον χτίσαμε!), εκεί τα Goodys, εκεί το παλιό Μετρόπολις (κρίμα που έκλεισε αυτό, όλοι θα έχουμε κάτι να θυμόμαστε από εκεί μέσα…), εκεί και ο Λουμιδης καφεκοπτείο ανακαινισμένο (άρα όχι εντελώς όπως τότε…). Τη θέση του Λίβα γωνία Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους έχει πάρει η Nike (πάλι όχι όπως τότε). Στα κουβούκλια για εισιτήρια στην Πανεπιστημίου υπάρχει ουρά για κάρτες απεριορίστων διαδρομών μιας και τελειώνει ο μήνας… Πολλά είναι ίδια πολλά άλλα όχι. Ανεβαίνοντας την Πανεπιστημίου και ψάχνοντας τη σωστή στοά να μπω να πάρω τα εισιτήρια κάνω λάθος και μπαίνω σε άλλη. Εκεί ένα κτίριο εσωτερικό έχει την επιγραφή Μέγαρο τάδε. Το τάδε είναι το όνομα σου. Εκεί ταράχτηκα η αλήθεια είναι. Τόσα χρόνια δεν το ήξερα το έμαθα τώρα. Μόλις βρίσκω τη σωστή στοά βγαίνω και πάω στον Παπασωτηρίου για την αγορά ενός βιβλίου για δώρο που ήθελα και χαζεύω για αρκετά λεπτά τα κτίρια στο Πανεπιστήμιο…Πάντα μου άρεσαν. Έχω πάει και σε δυο ορκωμοσίες εκεί. Αρκετά σε σκέφτηκα για σήμερα πάλι…Λέω να πάω σπίτι να συνεχίσω από εκεί που έμεινα πριν μπω στον ηλεκτρικό και ταξιδέψω στη σκέψη σου…
Σάββατο 30/01/2010. Πηγαίνοντας για μια δουλειά στο Βύρωνα πέρασα πίσω από το Καραβελ και μετά στο δρόμο που έμενες τα πρώτα 2 χρόνια στο Παγκράτι. Στο δρόμο που κάναμε όνειρα. Στο δρόμο που κάναμε όλες τις ωραίες πρώτες μας βόλτες…Μετά από την υποχρέωση που είχαμε, όλη η παρέα αποφασίσαμε να φάμε στα Fridays στο Παγκράτι. Από τότε είχα να πάω να φάω εκεί. Θυμάμαι δεν μου άρεσε τότε. Προχθές ήταν καλύτερα. Σε σκεφτόμουν συνέχεια. Κοιτούσα το χώρο γύρω μου και προσπαθούσα να σε νιώσω κοντά μου κι ας βρίσκεσαι τόσο μακριά. Κοιτούσα όλη την περιοχή στο Παγκράτι και σε σκεφτόμουν.
Ένα παρασκευοσάββατο γεμάτο από εσένα μετά από πάρα πάρα πολλά χρόνια έφτασε στο τέλος του…Να είσαι καλά εκεί στα ξένα που είσαι…

Καλή εβδομάδα και καλό μήνα σε όλους...