Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Παιχνίδια!


Μου αρέσει πάρα πολύ να παίζω διάφορα επιτραπέζια παιχνίδια. Μόνο που είναι παιχνίδια δεν είναι κανένας διαγωνισμός με χρηματικό ή άλλο έπαθλο! Ένα συμπέρασμα έβγαλα τελικά αυτές τις γιορτές…Ότι σε όλες τις παρέες θα υπάρχει ένας ΠΟΛΥ σπαστικός με τα επιτραπέζια!!!!
Σε όποια χειμερινή απόδραση αν κάνουμε με τους κουμπάρους μας πάντα θα πάρουμε μαζί επιτραπέζια. Στο Πήλιο, θυμάμαι, μετά το Taboo η Ι. τσαντίστηκε τόσο που μετά τον καυγά πήγε και κλείστηκε στο δωμάτιο! Σε όλες τις άλλες εκδρομές απλά τσακώνεται γιατί θέλει να κερδίζει και αλλάζει και τις οδηγίες σύμφωνα με ότι τη συμφέρει. Αλλά όμως θέλει να κερδίζει με το σπαθί της! Δηλαδή όταν παίζουμε αγόρια – κορίτσια, τα αγόρια (που κάνουν όλη την ώρα πλακίτσα) θέλει να παίζουν σοβαρά…Σωστά! Αλλιώς δεν έχει νόημα! Εγώ κουράζομαι να παίζω μαζί της γιατί εντάξει κι εγώ θέλω να κερδίζω αλλά δεν κάνω κι έτσι!!! Εμένα προσωπικά μου χαλάει η διάθεση πολύ με κάτι τέτοια σκηνικά…Ο σκοπός είναι να πάμε να περάσουμε καλά όχι να χαλάμε τις καρδιές μας…
Ο αδελφός μου, από την άλλη, παίζει σύμφωνα και με το κόμμα και την τελεία των οδηγιών…Τραγικός…Γιατί αυτός φωνάζει κιόλας…Σου δημιουργείται και ένας πονοκέφαλος κάπου στα μέσα του παιχνιδιού…Επίσης όταν παίζει Trivial θέλει να τον βοηθάνε και να είναι ελαστικοί ενώ εκείνος προσπαθεί να το αποφύγει. Εκεί ήταν και ο καυγάς των φετινών γιορτών. Φέτος απλά αποφάνθηκα ότι με τον αδελφό μου δεν παίζω ξανά επιτραπέζιο και ειδικά Trivial. Δεν θα μου σπάνε εμένα τα νεύρα!! Ζήτω η ψυχική μου ηρεμία!

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Γεγονότα και όνειρα!


Χθες το απόγευμα είχε γιορτή στο προνήπιο η ανιψιά μου…Είχαν ετοιμάσει ένα μίνι Χριστουγεννιάτικο θεατρικό και έλεγε το κάθε παιδάκι την ατάκα του σε στιχάκια σαν ποίημα…Είχαν όλα τα παιδάκια πολύ πλάκα! Άλλα δεν έφταναν το μικρόφωνο, άλλα έκλαιγαν, δεν ήθελαν να πουν το ποιήμα και άλλα που ήθελαν, δεν το ήξεραν απ’ έξω…! Η ανιψιά μου (εγώ ως γνωστή “κουκουβάγια” θεία) ήταν η πιο όμορφη…Αλλά ήταν και η μοναδική που δεν ακούστηκε…Το μικρόφωνο ήταν πιο κοντό από εκείνη, δεν έσκυψε να το φτάσει από μπροστά και μιλούσε από πάνω του και πολύ πολύ σιγά…Πολύ στεναχωρήθηκα…Αλλά μετά σκέφτηκα από το να ήταν σαν τα άλλα παιδάκια που έκλαιγαν πάλι καλά!!! Συγκινήθηκα όταν την είδα έτσι ντυμένη με τη στολή της επάνω στη σκηνή. Αλλά σαν την περσινή συγκίνηση στην παράσταση του μπαλέτου της δεν ήταν…Εκεί βούρκωσα στα αλήθεια που την είδα να χορεύει…Μεγαλώνει είχα σκεφτεί…Το ίδιο κι εμείς…
Χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι ο εργοδότης μας, μας άφησε παραμονή Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς να φύγουμε νωρίτερα από τη δουλειά να πάμε σπίτια μας… Νομίζω πως είναι από τα λίγα πράγματα που έχω δει στον ύπνο μου και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι θα γίνει πραγματικότητα…Κάθε χρόνο μας αφήνει νωρίτερα τέτοιες μέρες…Let’s see!

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Να μου ζήσει!!!!!


Χτες είχε γενέθλια ενός έτους το blog μου!! Να μου ζήσει να το χαίρομαι! Ήθελα κάτι να γράψω χθες σαν επετειακό αλλά κάτι που οι χρόνοι μου είναι πιεσμένοι τελευταία, κάτι που δεν είχα ίντερνετ εύκαιρο δεν τα κατάφερα…Δεν πειράζει…

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Όνειρο Ήτανε... Vol. 6 (Είδα μέσα στη βουή...)


Περπατούσε αφηρημένη και γοητευμένη από το μέρος που έβλεπαν τα μάτια της…Ήταν τόσο παραμυθένια όμορφη αυτή η πόλη που τελικά ούτε και η ίδια δεν το φανταζόταν…Γύρισε κάποια στιγμή προς το δρόμο και το βλέμμα της έπεσε τυχαία πάνω του…”Θεέ μου”, σκέφτηκε, “Δεν είναι δυνατόν!”. Ήξερε ότι έμενε εκεί και έλπιζε να τον συναντήσει. Ήξερε πως αν γινόταν αυτό, αυτόματα θα κατέστρεφε την ευτυχία πολλών…Είχε πάει μόνο για λίγες μέρες πως είναι δυνατόν να τον συναντήσει έτσι εύκολα? Όλες αυτές οι σκέψεις περνούσαν αστραπιαία από το μυαλό της και η καρδιά της κόντευε να σπάσει…Ένιωσε αυτό το φτερούγισμα που ταράζει την καρδιά της και τους παλμούς της να χτυπούν με χίλια! Με μια προσεκτικότερη ματιά όμως και καθώς πέρασε δίπλα της, διαπίστωσε ότι δεν ήταν εκείνος που υπέθεσε αλλά κάποιος που, από μακριά και στο πλάι, του έμοιαζε πολύ…Θα μπορούσε να είναι αλλά δεν…Απογοητεύτηκε τόσο πολύ που της ήρθε να αρχίσει να ουρλιάζει ένα μεγάλο “γιατί??”…
Με μια δεύτερη σκέψη όμως είπε μέσα της ότι ήταν καλύτερα έτσι…Και έτσι άρχισε ξανά να χαμογελά έχοντας πάντα τη γλυκιά του μορφή του στο μυαλό της…
Όπως χανόταν στο πλήθος θυμήθηκε ένα τραγούδι που της είχε γράψει τότε σε ένα cd…Άρχισε να σιγοψιθυρίζει τους στίχους…
“Είδα μέσα στη βουή την παλιά μου αγάπη…τόσες θύελλες εκεί, τόσες πυρκαγιές…
Πως να κλείσει η πληγή, πως να βγει το αγκάθι? Γιατί βρήκαμε γιατί, τόσες αφορμές…?
Θα ‘μαι πάντα εδώ να φυλάω αυτά που πέταξες…δεν σε συγχωρώ για όλες τις φωτιές που ξέχασες…
Θα ‘μαι πάντα εδώ όσα χρόνια κι αν περάσανε…δεν μας συγχωρώ, από φόβο χάσαμε…
Στον υπόγειο σταθμό μια οφθαλμαπάτη, μες στο πλήθος το βουβό χάθηκε κι αυτή…
Δεν το καταλάβαμε πόσο αργεί η αγάπη, να δούμε δεν προλάβαμε το τέλος μας αρχή…”
Τότε απλά είχε σκεφτεί πόσο ωραίο ήταν…Δεν φαντάστηκε ποτέ πόσο θα τους ταίριαζε…Γιατί από φόβο έχασαν...Από το δικό της φόβο...Ποτέ δεν συγχώρεσε τον εαυτό της και ούτε πρόκειται να το κάνει ποτέ…Εκείνον τον είχε ήδη συγχωρέσει όμως…Και ας ήταν ήδη πολύ αργά…

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

NYC


Χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι ήμουν στη Νέα Υόρκη και περπατούσα στο Central Park! Φυσικά και δεν έχω ιδέα πως είναι! Ένα όνειρο ήταν…Πάλι…! Άντε να δούμε πόσο ακόμα θα με κυνηγάνε τα απωθημένα μου…

Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

Από την πόλη έρχομαι...


Είδα πριν μερικές μέρες στην γειτονιά που μεγάλωσα, τυχαία έναν παλιό μου καθηγητή από το λύκειο. Ήταν από τους πιο νέους θυμάμαι…Είχα να τον δω πολλά χρόνια παρ’ ότι μένει στην παλιά μου γειτονιά…Ήταν τρομερά γερασμένος…Ή έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον…Το σ/κ που πέρασε αναρωτιόταν μια παλιά μου συμμαθήτρια με αφορμή μια φωτο στο f/b τι να κάνει ένας άθλιος δάσκαλός μας από το δημοτικό…Απάντησα πως δεν με ενδιαφέρει καν τι κάνει…Μετά κατά τη ροη της σκέψης σκεφτόμουν ότι εφ’ όσον μεγαλώνουμε εμείς μεγαλώνουν κι εκείνοι. Ότι δεν πρέπει να μου κάνει εντύπωση που μάλλον ο καθηγητής της Φυσικής που συνάντησα μου είχε φανεί γερασμένος…Πάνε και 10 χρόνια που έχουμε τελειώσει το λύκειο…Ούτε ένα ούτε δυο…
Όταν μαζευόμαστε με τις κολλητές μου και έχουμε κέφια και δεν κουβεντιάζουμε την τρέχουσα επικαιρότητα, μας πιάνει και σχολιάζουμε καθηγητές και καθηγήτριες που είχαμε στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Και τελικά δακρύζουμε στο γέλιο…Τα καλύτερα χρόνια ήταν αυτά, έτσι λέω κάθε φορά…Και όμως όταν είσαι μέσα στην τότε φάση λες άντε να τελειώσω να είμαι ανεξάρτητη αλλά μετά τα εκτιμάς πιστεύω…Και μετά έρχεται η σχολή που είναι η επόμενη φάση των πιο όμορφων ετών της ζωής ενός ανθρώπου…Εγώ θεωρώ ότι άτομο που δεν έχει παρακολουθήσει μια σχολή για κάποια χρόνια είναι άνθρωπος μισός…Φυσικά εξαιρώ τον κόσμο που δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να το κάνει. Η σχολή σου ανοίγει νέους ορίζοντες γνωρίζεις πραγματικά παααρα πολύ κόσμο και κάνεις παρέα με άτομα που ούτε το φανταζόσουν παλιά…Και στο τέλος κάνεις ένα ξεσκαρτάρισμα και διαλέγεις να κρατήσεις λίγα άτομα από εκεί και καλά…Ευχαριστώ λοιπόν δημόσια τους Μπέττυ, Μιχάλη και Αριστέα για την ανοχή και την υπομονή τους! Και τους πιο “αρχαίους” φυσικά Μαρία, Όλια, Μανώλη, Θοδωρή και Γιάννη!
Τώρα που τα ξαναδιαβάζω όλα αυτά μου φαίνονται ασύνδετα, από αλλού ξεκίνησα και αλλού με έβγαλε…!! Αλλά δε βαριέσαι!

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Lipstic!!!


Σήμερα πήρα κατά λάθος στη δουλειά το “καλό” μου liposan που είναι pearly shine…Με δούλευαν βέβαια στο γραφείο γιατί τα χείλη μου γυάλιζαν…! Ε μετά θυμήθηκα αυτό!!

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

Sexy sexy this is sexy…!!!!


Γιατί ακόμα και οι καλύτεροι τα χάνουν!!! Όμως συνήθως δεν ανοίγουν μόνο με τα μάτια, και δεν είναι οξυγονοκολλημένα!!!!!!

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

Καλό Μήνα!


Χτες γυρνώντας στο σπίτι από το μετρό είχε ήδη βραδιάσει…Είδα τα πρώτα τρία σπίτια στολισμένα με χριστουγεννιάτικα φωτάκια…Ναι από τώρα…Άντε να δούμε τι κιτσαριό θα δούμε και φέτος…(http://recruited-in-blog.blogspot.com/2009/12/blog-post.html)
Καλό μήνα σε όλους και καλές γιορτές να έχουμε…

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Smoke if you dare!


Λοιπόν μισώ το κάπνισμα. Το σιχαίνομαι εντάξει? Δεν μπορώ αυτή την κάπνα ρε παιδί μου…Πουθενά…Ούτε στα ρούχα, ούτε στα μαλλιά, ούτε στο στόμα…Και βέβαια έχω δοκιμάσει. Ήταν αηδιαστικότατο και δεν το άρχισα ποτέ μου φυσικά. Ωστόσο τοοοσοι άλλοι γύρω μου το βρίσκουν παραπάνω από διασκεδαστικό οπότε όπου και αν πάω θα βρωμάω από πάνω ως κάτω…Αλλά ας μπω και στο προκείμενο!
Διάβαζα τις προάλλες στο Ε της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, ένα άρθρο που αφορούσε το νέο αντικαπνιστικό “κίνημα” που έχει ξεκινήσει τον τελευταίο χρόνο στην Ελλάδα με αφορμή τα νέα μέτρα περί απαγόρευσης του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους.
Λοιπόν ο τύπος που το έγραψε πρέπει να ήταν ο κλασικός Ελληνάρας θεριακλής που γράφει όλους τους γύρω του στα τέτοια του. Θύμωνα σειρά με σειρά και παράγραφο με παράγραφο όλο και πιο πολύ…Έγραφε ποιά και καλά είναι τα πραγματικά κίνητρα που γίνεται όλο αυτό που θεωρεί ότι είναι οικονομικά. Ότι οι φαρμακοβιομηχανίες που είναι η δεύτερη οικονομική δύναμη (μετά το εμπόριο όπλων) είχαν στην πραγματικότητα χρηματοδοτήσει τις αντικαπνιστικές εταιρείες για να πουλάνε σκευάσματα διακοπής καπνίσματος (τσίχλες, αυτοκόλλητα κ.ά.) και έκαναν και χρυσές δουλειές κιόλας. Έλεγε ότι πολύ μικρό ποσοστό μείωσε το κάπνισμα με όλα αυτά που έγιναν και ακόμα πιο μικρό ποσοστό το έκοψε, ότι στις καφετέριες μειώθηκε ο τζίρος και ότι στη Γαλλία έκαναν πορείες για να ανατραπούν τα μέτρα αυτά…Κι εδώ μόνο στους δρόμους που δεν βγήκανε για το τσιγάρο μη νομίζετε…Λες και άλλα προβλήματα δεν έχουμε…Και σαν κεντρικό τίτλο έγραφε “Μην νοιάζεστε άλλο για την υγεία μας!”. Ειρωνικότατο νομίζω…Μάλλον για τη δική μας υγεία νοιάζονται όχι για των καπνιστών…Αφού εσάς δεν σας νοιάζουν όλα τα καρδιαγγειακοαναπνευστικά (ουφ!) προβλήματα και ο καρκίνος που δημιουργείται σε εσάς από το τσιγάρο να νοιαστούμε εμείς?? Όχι κύριέ μου λυπάμαι…Εγώ μόνο για τους φίλους μου και τον άντρα μου ενδιαφέρομαι…Και για μένα βέβαια που σε κάθε κέντρο διασκέδασης πάντα θα ντουμανιάσει ο τόπος (και από μια ώρα και μετά δεν θα μπορώ να ανασάνω) και πάντα θα υπάρχει ένας πίσω μου που θα με λιβανίζει όλη την ώρα γιατί ανεμίζει το τσιγάρο σαν σημαία…Και για έλα να με ρωτήσεις εσύ που έγραψες εκείνο το άρθρο, πως ένιωθα εγώ στο Παρίσι, που πήγα το καλοκαίρι, που δεν κάπνιζε κανείς…Βασίλισσα ήμουνα. Γιατί εκεί δεν είναι Ελλαδίτσα…Είπαν κόβεται στους δημόσιους χώρους? Κόπηκε. Είπαν μα – μου, έκαναν διαδηλώσεις? Ε και? Κόπηκε και τέλος. Ενώ εδώ ψάχνουμε να βρούμε παραθυράκια στο νόμο με τα τετραγωνικά των μαγαζιών…Έλεος…Εδώ ακόμα αερίζουμε τα ρούχα μας όταν πάμε έστω και για έναν καφέ. Γιατί το φαγητό? Που πας σε ένα εστιατόριο και με το που ανοίγεις το στόμα να βάλεις τη μπουκιά, κατεβαίνει και μια τζούρα…Άντε κύριοι και κυρίες καπνιστές καταλάβετε ότι πρέπει να το σεβαστείτε αυτό και να περνάτε έξω να καπνίζετε…Το τι θα κάνετε στα μπουζούκια σας μάρανε…Αυτό το τελευταίο αναφέρεται στην καλή μου φίλη Μ. που ειδικά όσον αφορά το τσιγάρο είναι τελείως παράλογη…
“Την επανεξέταση του μέτρου για την απαγόρευση του καπνίσματος φαίνεται πως μελετά το υπουργείο Υγείας, πριν καν κλείσει ένας μήνας από την εφαρμογή του. Τις τελευταίες ημέρες έχουν πυκνώσει οι συσκέψεις παραγόντων του υπουργείου και της δημοτικής αστυνομίας με στελέχη της αγοράς προκειμένου να βρεθεί η χρυσή τομή, καθώς εκτιμάται ότι το χειμώνα το πρόβλημα θα ενταθεί και θα έχει επιπτώσεις στα έσοδα των καταστημάτων, τα οποία ήδη καταγράφουν ση μαντικές απώλειες”
Πηγή : http://www.iatrikostypos.com/content/ellada/bazoyn-filtro-sta-metra-kata-toy-tsigaroy
Αλλά φευ! Τζάμπα έλπιζα…Δεν εφαρμόζεται κανένας νορμάλ νόμος στη χώρα αυτή, ο νόμος κατά του τσιγάρου θα εφαρμοζόταν??


Αν κι εσύ φίλε μου αναγνώστη ανήκεις στην κατηγορία του φανατικού καπνιστή θα σε παρακαλούσα να δώσεις βάση στο γεμάτο απόγνωση κείμενό μου και μεγάλη προσοχή στο σοκαριστικό αλλά πολύ ρεαλιστικό παραπάνω βιντεάκι…Ευχαριστώ και ελπίζω να μην κούρασα κάποιον…

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Δομημένα Βρομόλογα vs Mnimonium


Μετά από το Luna Dark (δυο χρόνια μετά), το Σάββατο που μας πέρασε, ξαναπήγα στο κέντρο όπου εμφανίζεται ο Τζίμης Πανούσης. Πριν πάω ήμουν κατενθουσιασμένη, έβλεπα όλη την εβδομάδα βιντεάκια και ήμουν πολύ μέσα στο κλίμα…Όταν φτάσαμε στο μαγαζί υπήρχε μια ατελείωτη ουρά-μπούγιο μέχρι τη Συγγρού…Λέω την κάτσαμε! Είχα και παπούτσι 12 πόντους είχαμε παρκάρει και 2 χιλιόμετρα μακριά από το μαγαζί και εκείνη την ώρα σκέφτηκα τι βλακεία έκανα…Αλλά δεν ήξερα! Βέβαια ευτυχώς για τους προνοητικούς που έχουν κλείσει τραπέζι έχει άλλη είσοδο από το πλάι οπότε δεν χρειάστηκε να περιμένουμε σε καμία ουρά. Μπήκαμε καθίσαμε, αξιολογήσαμε το τραπέζι και αποφανθήκαμε όλοι ότι ήταν καλό…Μέχρι στιγμής! Το πρόγραμμα ξεκινούσε στις 10.30 αλλά βέβαια είχε μισή ώρα καθυστέρηση γιατί στις 10.30 άνοιξαν οι πόρτες για το μπούγιο που αναφέρω παραπάνω και επειδή βέβαια δεν χωρούσαν στο μπαρ ήρθαν και στριμώχτηκαν παντού. Με το παντού που λέω εννοώ ΠΑΝΤΟΥ! Όπου υπήρχε κενός χώρος στο μαγαζί (δηλαδή οι διάδρομοι) ήταν στριμωγμένος κόσμος σαν τα ποντίκια…Για να πας στην τουαλέτα έσπρωχνες και ποδοπατούσες εκατό άτομα…Με ενόχλησε πολύ αυτό, με δεδομένο ότι το τραπέζι μας ήταν δίπλα στο διάδρομο…Καταλαβαίνεις! Με τα πολλά βγαίνει ο Πανούσης στις 11 ακριβώς…Ωραία τα είπε δε λέω. Γιωργάκης, Ντόρα και ΚΚΕ είχαν την τιμητική τους! Πολύ ωραία πέρασα βέβαια, αλλά δεν μου άρεσε που δύο αστεία και μια εμφάνισή του (αυτή με τα γαρύφαλλα) ήταν ήδη γνωστά και ξαναπαιγμένα…
Από την παρέα άκουσα σχόλια “προχειρότητας”. Και νομίζω θα συμφωνήσω…Πολύ ωραίο πρόγραμμα δεν το έλεγες…Πέρα από το γεγονός ότι είχε ξαναπεί και παλαιότερα κάποια πράγματα που ήδη κυκλοφορούν στο youtube είχε πολύ λίγο μονόλογο και πιο πολλά τραγούδια…Ναι οκ δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό αλλά τουλάχιστον ας ήταν λίγο πιο πρωτότυπο πρόγραμμα…Ας μην μιλήσω για την τύπισσα που εμφανίζεται στη σκηνή όπως τη γέννησε η μαμά της…”Πιο πολύ τσόντα και από τα γύρω στριπτιζάδικα” είπε η Ι.!! Εντάξει διαφωνώ αλλά μπορώ σίγουρα να πω πως δεν χρειαζόταν αυτό το κομμάτι του προγράμματος…Ούτε γέλιο έβγαζε ούτε μηνύματα…
Τουλάχιστον το Den θα θυμάται τον κιθαρίστα που τα σπάει! Εγώ πάλι ούτε αυτόν!!!
Η τελική μου γνώμη είναι να πάτε να τον δείτε τον Τζιμάκο μόνο αν δεν έχετε ξαναπάει. Θα σας αρέσει αλλά δεν θα τρελαθείτε κιόλας…Στο Luna Dark είχαμε δακρύσει από τα γέλια…Δυστυχώς όχι και προχθές…Κρίμα γιατί άλλο περίμενα…Και όχι μόνο εγώ…

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Δύο μήνες μακριά μας...


Πάντα θεωρούσα το κλάμα έναν τρόπο να εκτονώνομαι από ότι και αν με βασανίζει…Ξέρω πως έχουν περάσει μόνο (ακριβώς) δυο μήνες από τότε που λείπεις από κοντά μας αλλά εμένα μου φαίνεται παράξενα μακρινό…Σε φέρνω πολύ συχνά στο μυαλό μου και μελαγχολώ…Στην αρχή έκλαιγα συνέχεια με ότι και να σκεφτόμουν που σε αφορούσε…Συχνά σε σκέφτομαι τελευταία και μου λείπεις πολύ…Σε ήθελα εδώ μαζί μας…Αλλά έχω βουβό πόνο…Ούτε ένα δάκρυ… Σκέφτομαι πράγματα που μου είχες πει από τα παλιά ως τις τελευταίες σου λέξεις…Όταν πηγαίνω στο πατρικό μου και δεν είσαι εκεί να σου χτυπήσω το κουδούνι μου φαίνεται παράξενο…Θυμάμαι τα καλοκαίρια στο χωριό και τους χειμώνες στην Αθήνα…Θυμάμαι πως με έπιανες από το χέρι και εγώ σου πείραζα τα μαγουλάκια και μετά σε αγκάλιαζα τόσο σφιχτά…Θυμάμαι πόσο πολύ σου μοιάζω σε κάποια πράγματα…Γιαγιά μου, μου λείπεις πάρα πολύ…Και τώρα το σπιτάκι σου θα ανακαινιστεί και θα ενοικιαστεί…Ελπίζω το καινούριο σου σπίτι να είναι όμορφο και αυτό όπως και το παλιό και να περνάς καλά εκεί πάνω…Μαζί με τον παππού…

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Dirty talks!!!


Ξέρεις εσύ!!!
(δυστυχώς έχουν καταργήσει την ενσωμάτωση σε blogs…)

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Γκρίνιας εγκώμιον!


Εντάξει τώρα! Έχω πάρα πολύ καιρό να γκρινιάξω στο blog! Οπότε δικαιολογούμαι!
Λοιπόν, ξεκινώντας από το πιο επίκαιρο, επιτέλους τελείωσαν και αυτές οι εκλογές…Συνεπώς τέρμα αυτή η μπίχλα στους δρόμους από τα διαφημιστικά φυλλάδια με τις μουτσούνες των υποψηφίων, τέρμα και τα κιόσκια στις πλατείες…Θα σταματήσουν και όλες αυτές οι βαρετές αντιπαραθέσεις στα κανάλια ολημερίς και ολονυχτίς. Όποιος εκλέχθηκε εκλέχθηκε πάει τώρα…Εγώ δεν πήγα καν στο 2ο γύρο. Δήμαρχο βγάλαμε από τον 1ο γύρο μια χαρά…Για περιφερειάρχη θα πάνε οι άλλοι σκέφτηκα, αυτός που ψήφισα εγώ στον 1ο γύρο δεν βγήκε οπότε τι να πάω να κάνω…
Ένα άλλο ενοχλητικό πράγμα που διαπίστωσα έντονα την περασμένη εβδομάδα, άσχετο με τις εκλογές, ήταν ένα θέμα με τις γιορτές. Γιορτάζει μια φίλη ή φίλος ή κάποιος συγγενής σου που τον έχεις φυσικά και φίλο στο facebook. Αν είναι πολύ καλός και κοντινός φίλος, λοιπόν, το 99.999% είναι να έχεις και το κινητό του…Γιατί λοιπόν καλέ μου φίλε να σου στείλω μήνυμα στο f/b για να σου ευχηθώ? Ή θα πάρω τηλέφωνο ή θα στείλω ένα sms. Πιο άμεσα, πιο προσωπικά και πιο ωραία πως να το κάνουμε…Έστειλα λοιπόν κι εγώ στην ανιψιά μου sms στο κινητό της το πρωί που γιόρταζε και δεν πήρα ποτέ αναφορά παράδοσης. Παίρνω λοιπόν την ξαδέλφη μου να τη ρωτήσω το απόγευμα. Διάλογος :
Εγώ “Ρε συ η Α. έχει αλλάξει αριθμό στο κινητό της?”
Η ξαδέλφη μου “Όχι γιατί?”
Εγώ “Γιατί της έστειλα για χρόνια πολλά και αναφορά δεν έχω πάρει ποτέ…”
Η ξαδέλφη μου “Ε και γιατί δεν της στέλνεις κάτι στο f/b?”
Εγώ – θυμωμένη και με φανερά έντονο ύφος “Γιατί ρε κοπελιά δεν έχουμε ίντερνετ ακόμα στο σπίτι και αύριο θα έχει περάσει η γιορτή και δεν θέλω να στέλνω μετά”
Η ξαδέλφη μου “Ε καλά τότε άμα είναι έτσι παρτη να σου μιλήσει, είναι δίπλα μου...” και μου τη δίνει στο ακουστικό…
Δηλαδή πόσο χαζή μπορεί να είναι και που μου προτείνει το f/b λες και μόνο αυτό υπάρχει σαν φυσιολογικός τρόπος επικοινωνίας, και που τόση ώρα είναι δίπλα της και δεν μου τη δίνει να μιλήσουμε απ’ ευθείας…Έλεος δηλαδή…
Μετά λένε εμένα ευέξαπτη που αυτά που θεωρούνται φυσιολογικά έχουν γίνει παράξενα πια…

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Όνειρο Ήτανε... Vol.5


Το προηγούμενο βράδυ για κάποιο λόγο που δεν θυμάται σήμερα, θυμήθηκε μια μαντινάδα που της είχε πει κάποτε…Ήταν η αγαπημένη της. Μετά προσπάθησε να θυμηθεί ακόμα μια που της άρεσε αλλά μάταια…Κάπου πρέπει να την έχει γραμμένη όμως…Έψαξε αλλά τελικά δεν κατάφερε να τη βρει…Είχε σηκωθεί εκείνο το πρωί με τη σκέψη του. Είναι από τις λίγες φορές που δεν θύμωσε που τον θυμήθηκε. Συνήθως την ταράζει η σκέψη του και αποφεύγει να τον θυμάται και αν γίνει αυτό τελικά θυμώνει. Σηκώθηκε από το κρεβάτι με τη μαντινάδα στο μυαλό της και είχε μια αίσθηση ότι κάπου θα τον δει…Μάταιη σκέψη…Παράξενο που σκέφτηκε ότι ήθελε να τον δει...Μετά σκέφτηκε ότι καλύτερα να μην τον ξαναδεί ποτέ αλλά ξαφνικά την έπιασε μια μελαγχολική διάθεση. Ήθελε να μάθει αν είναι καλά. Ένα νέο…Τι κάνει, που μένει, αν περνά καλά και αν είναι ευτυχισμένος…Κατά καιρούς μάθαινε νέα από κοινούς γνωστούς…Τώρα ούτε αυτό…Όμως ήθελε να είναι καλά και ευτυχισμένος όπου και αν είναι, όποιον ουρανό και αν κοιτάζει…Και ας είναι μακριά της για πάντα…Καλύτερα έτσι…Καλύτερα…

Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

Κοίτα...



 
Απόψε θα σου πω όσα ποτέ μου δεν σου ‘πα
Είναι μελό η μουσική και βαριά τουπέ την λούπα
Τι κι αν πέρασαν χρόνια στην σκέψη μου έρχεσαι συχνά και μοιάζεις ξέφωτο στα δάση του μυαλού μου τα πυκνά
Αεράκι ζεστό είναι στην βαρυχειμωνιά μου
Είσαι το μόνο που θυμάμαι μες τη λησμονιά μου
Η ανάσα η γλυκιά στα πικρά πρωινά μου
Και λυπάμαι τελικά που διάλεξα την μοναξιά μου
Σε φαρμάκωσα μια, μα φαρμακώθηκα χίλιες
Κι από τότε έχουν κλείσει της ψυχής μου οι γρίλιες
Η αντάρα μου δεν λέει να ξεκαθαρίσει και την φωτιά μου δεν μπορεί τίποτα να την σβήσει…

Γιατί …
Κοίτα ακόμα σ’αγαπάω…
για σένα τραγουδάω… για σένανε ξυπνάω την μέρα που έρχεται να δω…
Στο σώμα σου εγώ βρήκα το μέρος που ανήκα εσύ όμως δεν ανήκεις στο μέρος που εγώ ζω
μην με παρεξηγήσεις …
μην με κακοκαρδίσεις…
που διάλεξα στα μαύρα μου σκοτάδια εγώ να ζω…

Να μην πιστέψεις ποτέ πως δεν σ’ αγάπησα
Θάλασσες πέρασα, βουνά πίσω μου άφησα
Στην μοναξιά μου για σένα δάκρυσα
Στα μονοπάτια μας μονάχος μου μπεκροπερπάτησα
Μες τα παλάτια μου τα υδροσκότεινα
Θυμάμαι έντονα τα χείλη σου τα κόκκινα… που σαν μ’αγγίζανε όλα ανθίζανε
Κι ύστερα γαλήνια με σιγονανουρίζανε…
Θυμάμαι κι άλλα συνήθως δεν τα πειράζω, απόψε όμως τα σκάλισα για αυτό δεν ησυχάζω
Κι όσο μακριά σου και να ‘μια μαζί ώρες περνάμε αφού στα όνειρά μου στην αγκαλιά σου κοιμάμαι..

Κοίτα…
Κοίτα ακόμα σ’ αγαπάω…
για σένα τραγουδάω… για σένανε ξυπνάω την μέρα που έρχεται να δω…
Στο σώμα σου εγώ βρήκα το μέρος που ανήκα εσύ όμως δεν ανήκεις στο μέρος που εγώ ζω
μην με παρεξηγήσεις …
μην με κακοκαρδίσεις…
που διάλεξα στα μαύρα μου σκοτάδια εγώ να ζω…
κοίτα…

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Νέος μήνας - νέα αρχή!


Άμα ξεκινάει ο μήνας με το να πληρώνεσαι έχει ξεκινήσει πολύ καλά νομίζω!! Άσε που οι αναγνώστες μου έγιναν 14!! Κάτσε να δω τι άλλη ευχή να κάνω μπας και πραγματοποιηθεί!!
Καλημέρα, καλή εβδομάδα και καλό μήνα σε όλους…Έτσι όπως μας αρέσει! ;)

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Το 13 το καλό!


Έχω 13 αναγνώστες και δεν έχω κλείσει καν έναν ολόκληρο χρόνο στο blogspot?! Μπράβο παιδιά! Σας ευχαριστώ για την υπομονή και την κατανόησή σας! Άντε να γίνετε σύντομα 14 γιατί με το 13 κάτι με πιάνει!!

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Bring me back to Paris!!!


Τον τελευταίο καιρό έχω κολλήσει με το ταξίδι μου στο Παρίσι…Βλέπω συχνά φωτογραφίες και σκέφτομαι ότι είδα και έζησα εκεί…Στο desktop του υπολογιστή της δουλειάς έχω βάλει και αυτή τη φωτο από το Σηκουάνα και τη βλέπω όλη την ώρα…Δεν με βοηθάω ε? Όχι? Γκρρρρ θέλω να γυρίσω πίσωωωωω!!!!

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Μελίνα για πάντα!


Την Κυριακή είχε στην ΕT1 μια μαγνητοσκοπημένη συναυλία αφιέρωμα στη Μελίνα Μερκούρη. Ήταν πολλοί ηθοποιοί εκεί και πολλοί τραγουδιστές για να την τιμήσουν και να πουν από ένα δυο τραγούδια ο καθένας ή και δυο δυο μαζί. Μου άρεσε πάρα πολύ, κάθισα και είδα αρκετά…Κάποια στιγμή ήρθε κόσμος στο σπίτι και κάπου λίγο το άφησα αλλά η τηλεόραση έπαιζε ανοιχτή…Εκεί όπου καθόμουν λοιπόν και παρακολουθούσα την κουβέντα των καλεσμένων, έπιασα τυχαία μια αφήγηση της ηθοποιού Χριστίνας Αλεξανιάν. “Το μονόγραμμα!!” σκέφτηκα με πολύ χαρά αμέσως…Και όντως ήταν ένα απόσπασμα από το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη και μάλιστα από τα πιο αγαπημένα μου. Δεν ξέρω γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά…Ίσως γιατί χάρηκα που αναγνώρισα κάτι τόσο αγαπημένο. Αν και δεν ήταν πολύ δύσκολο, μιας και το έχω διαβάσει 5-6 φορές (έχω κάνει και εκτενές ποστ παλιότερα!), είχε βαθμό δυσκολίας, όμως, επειδή ήμουν ασυγκέντρωτη και επειδή αφηγούνταν ένα λιγότερο γνωστό κομμάτι εκείνη την ώρα…Αν δεν το έχετε διαβάσει κάντε το αμέσως και πάρτε το και δώρο σε εκείνον που έχετε ερωτευτεί ή αγαπήσει βαθιά…Είναι ότι καλύτερο!
(Είναι το μόνο βίντεο από εκείνη τη συναυλία που βρήκα στο Youtube…)

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Όνειρο ήτανε... Vol. 4


Νόμιζε ότι είχε ξεχάσει να οδηγεί. Μπήκε στο αυτοκίνητο αλλά τελικά οδηγούσε τόσο μηχανικά που όλα ήρθαν μόνα τους οπότε τελικά ευτυχώς δεν το είχε ξεχάσει…Της αρέσει πολύ να οδηγεί. Σήμερα ήταν αφηρημένη…Οδηγούσε χωρίς προορισμό…Το μυαλό της έτρεχε σε χίλια δυο πράγματα σημαντικά και ασήμαντα…Η ευθεία του δρόμου της φαινόταν απέραντη, απλώνονταν μπροστά της κι εκείνη κάποια στιγμή έπιασε τον εαυτό της να σκέφτεται τι να κάνει άραγε εκείνο το λουλουδάκι μόνο του στο γραφείο…”Θα μαραθεί και η αγάπη του…” σκέφτηκε…Θα μαραθεί όπως το λουλουδάκι που της είχε χαρίσει…”Έτσι είναι αυτά”, σκέφτηκε από την άλλη, “στη ζωή όλα κάνουν κύκλους…”. Και η δική τους ζωή ήταν τόσο αλληλένδετη που ήταν ένας φαύλος κύκλος…Μετά θύμωσε λιγάκι…Η δική της αγάπη – ήταν σχεδόν σίγουρη – πως δεν θα χανόταν, δεν θα πέθαινε…Το ένιωθε, το ήξερε…Ήξερε καλά τον εαυτό της…Ήξερε πως ότι και αν έκανε στη ζωή της από εδώ και πέρα θα τον κουβαλούσε για πάντα μέσα της…Εκείνη η γωνίτσα αγάπης του στην καρδιά της είχε μεγαλώσει τόσο σα να είχε πιάσει όλο το χώρο της καρδιάς της. Θύμωσε και λίγο γιατί εκείνος δεν μπορούσε να το καταλάβει αυτό. Κανένας άντρας δεν μπορεί να καταλάβει μια γυναίκα. Πως αισθάνεται μια γυναίκα…Μετά θύμωσε και με τον εαυτό της που αντί να τα σβήσει όλα και να κοιτάει μόνο μπροστά, κάθε μέρα που περνάει πηγαίνει όλο και πιο πίσω…Δεν ξέρει που θα τη βγάλει αυτό…Το ότι υπάρχουν και θα υπάρχουν στιγμές ευτυχίας στη ζωή της, τίποτα δεν θα την εμποδίσει από το να τον αγαπά, να τον νοιάζεται και να τον θέλει. Αποφάσισε ότι τον αγαπάει τελικά τοοοσο…Τώρα και για πάντα…Ότι κι αν νιώθει εκείνος, ότι και αν κάνει εκείνη…

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Φθινοπώριασε!


Αυτός ο Οκτώβρης περνάει αργά και βασανιστικά…Είμαστε ακόμα στα μέσα του μήνα και εγώ νομίζω ότι -επιτέλους- τελειώνει. Για κάποιο λόγο θέλω να έρθουν τα Χριστούγεννα. Για να ξεκουραστώ μια μέρα? Να στολίσω λίγο το σπίτι? Να δω λίγο κόσμο? Να δω τους γονείς μου? Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει…Μου λείπουν οι γονείς μου αρκετά, ειδικά μετά τον γάμο και τον χαμό της γιαγιάς μου…
Από την Τρίτη είχα μια αίσθηση ότι τελειώνει η εβδομάδα και την Τετάρτη νόμιζα ήταν Παρασκευή. Σήμερα που είναι η Παρασκευή νομίζω ότι τελειώνει και ο μήνας! Δεν έχω διάθεση να κάνω τίποτα. Ούτε γυμναστική, ούτε να αρχίζω να διαβάζω αγγλικά ξανά, ούτε καν να γράψω κάτι στο μπλογκ μου…Άντε να φύγει αυτός ο μήνας να αλλάξει και η ώρα να δούμε προκοπή…Ίσως να με έχει επηρεάσει και ότι αυτές τις μέρες ο καιρός είναι χάλια και ξυπνώντας για να πάω για δουλειά είναι ακόμα νύχτα και βρέχει…Έχουμε και το μνημόσυνο της γιαγιάς την άλλη εβδομάδα…Ε πώς να μην είμαι χάλια μετά…Κακός Οκτώβρης ο φετινός… Εν συγκρίσει με την περσινό, ψηφίζω πέρσι δαγκωτό!
Και να ευχηθώ και για κάτι άμεσο, καλό σ/κ να έχουμε!

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Όνειρο-Λουλούδι


Ωραίο θα ήταν αν είχα ένα λουλούδι από εσένα στο γραφείο μου, να το κοιτώ και να το μυρίζω κάθε τόσο, κάθε μέρα. Έτσι θα σε έφερνα πιο κοντά μου όποτε ήθελα ακόμα και στη δουλειά…


The night before last night, I saw a dream. I saw a dream of you and me…And I remembered you, one more time, so when I woke up I had this feeling again…The feeling that you were by my side…I want to wake up with you, to see the sunrise with you, to close my eyes and be in your arms, in your hug…I miss you…I love you…

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Έλα λίγο...μόνο για λίγο...


Σήμερα με έχει πιάσει μια μελαγχολία…Ο καιρός ευνοεί πολύ το ξέρω…Έχω βάλει και ακούω έτσι κάπως μελαγχολικά τραγούδια που ταιριάζουν και με τον καιρό…Σε σκέφτομαι κιόλας. Μου λείπεις πολύ…
Όπως είχα γράψει και στο f/b “Ο χειρότερος τρόπος να σου λείπει κάποιος είναι να κάθεται δίπλα σου και να ξέρεις πως δεν τον έχεις…” .




Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

Αλκίνοος Ιωαννίδης 13-9-2010 Λυκαβηττός

Από καιρό ήθελα να κάνω ένα ποστ που να ρωτάω εσάς, να απαντάω κι εγώ βέβαια, ποιο είναι το καλύτερο live που έχετε πάει. Ξένο και Ελληνικό. Στην κατηγορία Ελληνικό live λοιπόν, θα έβαζα μια συναυλία του Αλκίνοου Ιωαννίδη που είχα πάει το Σεπτέμβριο του 2002 στο Λυκαβηττό. Θα εξαιρέσω την τελευταία συναυλία των Πυξ-Λαξ το 2004 (πάλι Λυκαβηττός!!) και την τελευταία των Κατσιμιχαίων το 2001 γιατί τις κατατάσσω σε κάτι ξεχωριστό λόγω ότι είναι τελευταία συναυλία. Άλλη η συγκίνηση και το κλίμα και όλα τα συναισθήματα σε αυτές τις συναυλίες.
Επιστρέφω λοιπόν στον Αλκίνοο. Τότε, οκτώ χρόνια πριν, νέα φοιτήτρια πήγα πρώτη φορά στο Θέατρο Λυκαβηττού, πρώτη φορά είδα Αλκίνοο ζωντανά και ήταν μόνος του με τρεις κιθάρες, χωρίς ορχήστρα. Εκεί τον ερωτεύτηκα! Από τότε έγινε και ο αγαπημένος μου τραγουδιστής. Μετά ξαναπήγα, το 2008 νομίζω, και τον άκουσα live στο Θέατρο Πέτρας αλλά ήταν μαζί με τον Σωκράτη Μάλαμα και με κανονική ορχήστρα και δεν τον χάρηκα όσο θα ήθελα…Ε όσο να πεις αν είναι μόνο εκείνος στη σκηνή θα τα πει όλα του τα τραγούδια!
Ήρθε λοιπόν η βραδιά της 13ης Σεπτεμβρίου 2010 που τον άκουσα ξανά ζωντανά, solo στο Λυκαβηττό!!! Τρομερά ενθουσιασμένη εγώ είχα βάλει τραγούδια του και άκουγα από 2 μέρες πριν! Όταν εμφανίστηκε στη σκηνή μας χαιρέτισε και είπε ότι χαίρεται που μας ξαναβλέπει 8 χρόνια μετά στο ίδιο μέρος solo χωρίς ορχήστρα και ότι του είχε λείψει να τραγουδήσει έτσι…Ξαφνικά με έπιασε μια μικρή μελαγχολία και σκεφτόμουν εκείνη την τότε βραδιά…
Τη Δευτέρα εκτός από την κλασική του κιθάρα είχε και ένα μηχάνημα που ηχογραφούσε ένα μέρος του μουσικού κομματιού που θα έπαιζε και μετά έπαιζε πάνω σε αυτό που μόλις είχε ηχογραφήσει και τραγουδούσε. Δεν ξέρω εάν μπορώ να το περιγράψω και πολύ καλά, πάντως εγώ πρώτη φορά το έβλεπα και μου άρεσε πολύ ο τρόπος που αποφάσισε να κάνει τη συναυλία. Αν και κάποιοι είπαν ότι εκεί το πρόγραμμα έκανε “κοιλιά”, εγώ έχω να πω ότι μαγεύτηκα από τα πόσα πολλά όργανα έπαιζε και για το πώς έβγαινε το μουσικό αποτέλεσμα…Εκεί ξανά-αγάπησα (reloved!!) το “Απόγευμα στο δέντρο” που είναι από τα αγαπημένα μου κομμάτια του…Παραθέτω λοιπόν ένα βίντεο από εκείνη τη βραδιά από το YouTube που μπορεί να καταλάβετε τι εννοώ όσον αφορά αυτό με την ηχογράφηση…

Αγαπάω τον Αλκίνοο γιατί όταν είναι solo στις συναυλίες του έχει και πλάκα! Κάνει αστεία, αυτοσαρκάζεται και γενικά τον νιώθεις λίγο σαν το φίλο σου, σαν τον δικό σου άνθρωπο. Είναι απλός, πολύ ευγενικός και πάντα χαμογελαστός. Και όταν κάποιοι από το κοινό τραγούδησαν ένα παλιό του τραγούδι που δεν είχε σκοπό να το πει, μετά τον αυτοσαρκασμό του πάλι, αποφάσισε να το πει και ας ήταν εκτός προγράμματος για να τους ευχαριστήσει! Έχει μια αμεσότητα σαν καλλιτέχνης που σπάνια τη βρίσκεις…
Από τραγούδια νομίζω μας ικανοποίησε όλους μια και η συναυλία άρχισε στις 10 παρά και τελείωσε στη 1 το βράδυ! Οπότε είχε όλον τον χρόνο να πει όλα όσα έπρεπε! Όταν είπε τη “Σιωπή” από Ξύλινα Σπαθιά ήταν η έκπληξη…Μου αρέσει παααρα πολύ αυτό το τραγούδι και εκεί που από τους γύρω μου δεν το ήξερε κανείς, εγώ το τραγουδούσα όλο μαζί του…Αν και σαν ώρες ήταν πολλές και η βραδιά μπορεί να θεωρηθεί κουραστική, εγώ έχω να πω ότι ξεκουράστηκα και μόνο που τον είδα και τον άκουσα…Να είμαι καλά να τον ξαναδώ! Και όσοι δεν τον έχετε δει ποτέ live να πάτε οπωσδήποτε!!

Υ.Γ. Το ποστ αυτό ήταν προγραμματισμένο να γίνει πριν από τα δυο άλλα, δηλαδή στις 14-9-2010.

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

8-8-1928 / 18-9-2010

Δεν έχω πάει σε πολλά Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Μάλλον επειδή δεν μου ταιριάζει η ιδεολογία…Βασικά φέτος πήγα πρώτη φορά για να ακούσω Βασίλη. Νομίζω δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Είχε κόσμο εκεί, συνάντησα και έναν ξάδελφο μου όλα καλά ήταν μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο μου στη 1 το βράδυ. Είδα ότι είναι από τους δικούς μου, για καλό δεν είναι σκέφτηκα…Φύγαμε άρον άρον…Εγώ δεν είχα ησυχία δεν μπορούσα να κοιμηθώ οπότε κατά τις 3 παρά φύγαμε για το χωριό κατευθείαν στις 6 παρά είχαμε φτάσει…Είχε λίγα αμάξια και πολύ λίγο κόσμο ακόμα ευτυχώς έξω από το σπίτι της…Εκείνη ξαπλωμένη και γύρω της η μαμά μου και οι αδελφές της…Η μαμά μου με αγκάλιασε και δεν με άφηνε…Ξεκουράστηκε παιδάκι μου η γιαγιά, δεν άντεξε άλλο μου έλεγε όλη την ώρα…Εγώ απαρηγόρητη, όλοι μου έλεγαν να μην κάνω έτσι, αλλά κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως νιώθω εγώ για αυτή τη γιαγιά μου…Έχω το όνομα της, γιορτάζουμε σήμερα γιαγιά μου…Ε? Είχα και όλη της την αγάπη και την αδυναμία την εισέπραττα κάθε μέρα κάθε στιγμή…Μαζί της μεγάλωσα σαν δεύτερη μητέρα μου την είχα…Ήταν η τελευταία από τις γιαγιάδες και παππούδες. Τώρα όλοι κοιμούνται ήσυχοι πλάι στα ζευγάρια τους…Θα του έλλειψες του παππού 23 χρόνια τώρα που τον έχουμε χάσει…Τώρα θα είστε για πάντα μαζί…Είχε έρθει πολύς κόσμος να σε χαιρετήσει γιαγιά μου…Όλοι σε αγαπούσαν…Τα εγγόνια σου σε πήραν στα χέρια να βγεις από το σπίτι…Εγώ 40 ώρες άυπνη και με πρησμένα μάτια από το κλάμα δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω ότι δεν θα σε ξαναδώ και δεν θα σου ξαναμιλήσω πια…Απαρηγόρητη σαν τη μαμά μου… Είχα πιαστεί μετά από τον ξάδελφο μου να σου ριξουμε ένα λουλουδάκι για αντίο…Κι εκείνος χάλια…Άντε γιαγιά μου καλό ταξίδι και καλή ξεκούραση τώρα…Πολύ είχες ταλαιπωρηθεί τελευταία και δεν σου άξιζε κάτι τέτοιο…Το επόμενο πρωί, χθες Κυριακή ήταν, ξημέρωσε μια ηλιόλουστη μέρα…Η πρώτη μέρα χωρίς εσένα…Σ’ αγαπώ όπως με αγαπούσες κι εσύ…Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ…Αντίο…

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

Το παιχνίδι της bloggόσφαιρας!!

Προσκαλεσμένη από την Sweet truth αποφάσισα κι εγώ να πάρω μέρος στο υπέροχο αυτό παιχνίδι της bloggόσφαιρας!!


Οι όροι του παιχνιδιού:

1) Να γνωστοποιήσεις ποιοι σε κάλεσαν στο παιχνίδι

2) Να γράψεις 10 πράγματα που αγαπάς

3) Να προσκαλέσεις και συ 10 bloggόφιλους που δεν έχουν παίξει ακόμη!!!!


Αγάπη και Aerlyn0204 ίσον 10!

Αγαπάω τη θάλασσα χειμώνα, καλοκαίρι, ήρεμη ή φουρτουνιασμένη, να κολυμπάω, να την χαζεύω απλά ή να περπατάω στην ακτή της.

Αγαπάω όλους τους φίλους μου και τις φίλες μου γιατί είναι μεγάλη υπόθεση να σε ακούν και να σε αγαπάνε πίσω…

Αγαπάω να κοιτάζω τα μάτια του στον ήλιο.

Αγαπάω και δεν χορταίνω το χαμόγελο του, γιατί πραγματικά χαμογελώ κι εγώ μαζί του…

Αγαπάω τον ύπνο, το φαγητό και γενικά οοοολες τις απολαύσεις της ζωής αθώες και πονηρές!

Αγαπάω τη μυρωδιά όλων των καινούριων βιβλίων.

Αγαπάω τα ταξίδια, τόσο που θα μπορούσα όλα μου τα χρήματα να τα ξοδεύω έτσι!

Αγαπάω τις συναυλίες, τις θεατρικές παραστάσεις και τις εκθέσεις ζωγραφικής και γενικά ότι έχει να κάνει με τις τέχνες.

Αγαπάω τη μουσική γιατί δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτή, ότι και αν κάνω συνοδεύεται από μουσική…

Αγαπάω τη σοκολάτα, να τρώω και να πίνω ζεστή ή κρύα, όλες τις ώρες!

*

Σε ευχαριστώ Sweet truth για την πρόσκληση στο παιχνίδι σας αυτό, καλώ κι εγώ όποιος αναγνώστης μου θέλει να συμμετάσχει ας το κάνει!

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

Delete

-->
Τη χθεσινή μέρα τη διαγράφω από το ημερολόγιό μου και τη μνήμη μου…Δεν θέλω άλλες τέτοιες μέρες…Θέλω να μην σκέφτομαι τίποτα…Μπορώ να πάω μια φορά και να μου πει καλά νέα? Προσπάθησες βέβαια να σώσεις την κατάσταση αλλά δεν σώζεται και το ξέρεις…Ξεχάστηκα λίγο, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου στριφογύριζαν όσα είχαν γίνει πριν λίγο…Δεν θέλω να με βλέπεις έτσι, έπεσες κι εσύ στην περίπτωση…Ευχαριστώ που ήσουν εκεί… Ευχαριστώ που είσαι εδώ…